nieuws

Holzmann zwak ter been na twijfelachtige ingreep

bouwbreed

Philipp Holzmann staat weer met beide benen op de grond. De vraag is alleen of de bouwreus na alle buitelingen afgelopen week niet in het moeras is beland en uiteindelijk zal wegzakken tot diep onder het maaiveld.

Minder dan een maand geleden beloofde directeur Binder dat zijn concern dit jaar zwarte cijfers zou boeken. Mede dankzij de Nederlandse bedrijven Hillen en Roosen en Dubbers Malden die vorig jaar voor Holzmann een bouwprestatie afleverden van respectievelijk 225 en 64 miljoen gulden. Maar als donderslag bij heldere hemel was daar op maandag 15 november de plotselinge onderfinanciering van 2,7 miljard gulden en staakte de Frankfurter beurs de handel in aandelen Holzmann. Om het financiele gat te dichten brachten kredietverleners en overheid onder regie van kanselier Schroder woensdagavond 24 november een noodverband ter waarde van 4,8 miljard gulden aan, bijna twee keer zo veel als het tekort.

Na het uitsterven van de jubelzangen over de redding van Holzmann wakkeren de kritische vragen aan. ‘Feestdag of zwart uur’, kopt de Berliner Morgenpost. ‘Middenstand ontzet over hulp van de staat’, registreert Die Welt. Holzmann is in het peloton van het bouwbedrijfsleven tot een beschermde renner geworden. Voor de 17.000 eigen werknemers een held. Maar in het economische krachtenveld vooral een patient die met ongeoorloofde middelen in de koers blijft.

“Wat is eigenlijk gered?”, vraagt het Handelsblatt zich af. “Gered is een firma die in de laatste jaren een kleine zes miljard gulden heeft verkwist, een raad van commissarissen die zijn controle heeft verwaarloosd en een management dat niet is opgewassen tegen de eisen die aan de bouwindustrie worden gesteld. En gered is vooral de onzalige zekerheid: men moet in Duitsland als onderneming alleen maar groot genoeg zijn en de publieke emoties opjagen om de kanselier te laten opdraven.”

Het Handelsblatt waant zich in een ziekenhuis-soapserie waar net als de specialisten de zuurstofkraan dichtdraaien de medisch directeur ingrijpt en de patient er door sleept. “Wat daarbij wordt vergeten: wie zo wordt gered, verlaat het ziekbed niet als een gezonde spring-in-‘t-veld. Hij blijft meestal op de intensive care en menigeen sterft kort daarna.”

Voor Die Welt schept de reddingsactie van Schroder een gevaarlijk precedent. “Tenslotte waren daar (bijna) alleen maar stralende winnaars. In het gezelschap van triomfator Schroder zagen we zelfs de grootste critici van de kanselier. Van de linkse vakbondsman Wiesehugel, die zelden een draad heel laat van Schroder, tot de oppositie van CDU/CSU”, schetste Die Welt. “Op langere termijn heeft Schroder zich met het uitgeputte concern een probleem op de hals gehaald dat zijn kortstondige gewin aan populariteit tot Pyrrusoverwinning kan maken. Holzmann is niet alleen een politieke doodzonde, maar een gevaarlijk precedent dat naar meer verlangt. Hoe kan Schroder straks andere grote ondernemingen die in een crisis terecht komen zijn steun nog ontzeggen? Weer eens zien we dat opportunistisch ingrijpen geen consistente op de lange termijn gerichte economische politiek vervangt. Wanneer leert de roodgroene coalitie die les eindelijk?”

Ook de inwoners van Beieren halen hun wenkbrauwen op. “Verdrongen is even de miserabele balans op de arbeidsmarkt”, stelt de Suddeutsche Zeitung. Natuurlijk ziet Schroder zichzelf graag als succesvol crisismanager. In die rol won hij als minister-president van Nedersaksen kiezers door steun te geven aan staalbedrijf Salzgitter, de Flugwerf in Lemwerder en de Georgsmarienhutte in Osnabruck. Maar de Suddeutsche Zeitung heeft gezien het uiteindelijke effect alles behalve vertrouwen in overheidsingrijpen.

Als Schroder werkelijk een bijdrage wel leveren aan de werkgelegenheid in Duitsland stelt de Suddeutsche voor om de slaapkoppen in de raden van commissarissen eens drastisch wakker te schudden. “Waarom niet de leden in de toezichthoudende organen die het bestaan van duizenden families in gevaar brengen persoonlijk verantwoordelijk maken met hun eigen bezittingen? Dat helpt beslist en werkt marktgericht.”

Het domino-effect, volgens het Handelsblatt.

De visie van de cartoonist van de Frankfurter Rundschau.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels