nieuws

‘Soms valt iets zomaar uit je handen’ RSI dwingt metselaar Andre Wetsinga uit Friese Drogeham troffel aan wilgen te hangen

bouwbreed Premium

drogeham – Het begon een jaar of vier geleden: een stekende pijn in zijn rechterarm ter hoogte van de elleboog. Metselaar Andre Wetsinga (25) uit het Friese Drogeham zit inmiddels anderhalf jaar thuis en kampt met klachten aan arm en rug. De kans dat hij ooit weer met een troffel zijn brood kan verdienen is nihil.

Wetsinga realiseert zich pas sinds twee maanden dat hij waarschijnlijk last heeft van Repetitive Strain Injuries (RSI). Toen las de metselaar een stuk in de krant en herkende direct de klachten die hij al vier jaar heeft. Hij heeft zijn arm slechts een keer bij de dokter aan de orde gesteld en die ging er niet serieus op in. “Dat kan altijd een keer gebeuren bij overbelasting”, kreeg Wetsinga te horen.

Wat vroeger een tennisarm werd genoemd, valt tegenwoordig onder de noemer RSI. De ziekte is op dit moment vooral bekend als muisziekte en wordt direct geassocieerd met de computer. Dat is onterecht, want de klachten hebben meestal niets te maken met werken achter een beeldscherm. Zo heeft in de bouw bijna een kwart van alle werknemers last van nek, armen en handen.

Vooral metselaars krijgen relatief vaak te maken met de ziekte. De pijn is het gevolg van een repeterende beweging waarbij dezelfde spieren worden (over)belast.

Emmer

Wetsinga doet de handeling voor. Het ziet er simpel uit: in een vloeiend gebaar gaat de denkbeeldige troffel eerst naar de denkbeeldige emmer en vervolgens naar de denkbeeldige muur.

“Die beweging maak je de hele dag door. Je arm is gestrekt en dat trekt enorm in je spieren. Na verloop van tijd lijken die te krimpen.” De klachten varieren van pijnscheuten tot volstrekte gevoelloosheid. “Soms valt zomaar iets uit je handen.” Even stoppen is dan de enige remedie.

Avontuur

Wetsinga haalde na de LTS zijn metselaarsdiploma. Op zijn achttiende ging hij voor het eerst aan het werk bij Witze Postma in Noordbergum.

Na drie jaar ging hij op avontuur in Duitsland. Dat was geen succes, vindt hij zelf. Na twee jaar hield hij het voor gezien.

Bij bouwbedrijf Vedder in Ureterp ging de metselaar weer met frisse moed aan de slag. Het bouwbedrijf dreigt inmiddels failliet te gaan en alle twintig collega’s zijn al vertrokken.

Wetsinga is de enige die formeel nog in dienst is bij Vedder. Van zijn baas kreeg hij telefonisch te horen dat hij ontslagen zou zijn als hij niet in de Ziektewet had gezeten. De metselaar zit inmiddels anderhalf jaar thuis en is sinds maart voor 27 procent afgekeurd.

De bedrijfsarts heeft hem een keur aan beperkingen opgelegd bij het zoeken naar een nieuwe baan. “Ik mag niet te veel lopen, niet te veel staan en ook niet de hele dag zitten.” Tillen is helemaal uit den boze. “Zo blijft er niet veel over”, constateert hij enigszins moedeloos.

Weinig last

Nu hij thuis is, heeft hij weinig last van zijn arm. Maar bij minimale belasting komt de pijn terug. Zoals vorige week, toen hij even in de tuin aan het werk was geweest. Min of meer hetzelfde geldt voor zijn rug. De klachten zijn draaglijk zolang hij zich niet inspant.

De metselaar leeft inmiddels van een werkloosheidsuitkering in combinatie met een WAO-uitkering. Met 1471 gulden per maand is het geen vetpot. Vakantie zit er dit jaar niet in en ook het vissen is geschrapt als hobby. “Voor een baaltje voer, inschrijfgeld en wat materiaal ben je gauw vijftig gulden kwijt en dat kan ik niet missen.”

Wetsinga is zeer te spreken over de bedrijfsarts die hem heeft begeleid tot het moment van afkeuren. De bedrijfsarts was bijna direct overtuigd dat Wetsinga niet meer aan de slag kon als metselaar. Binnen een half jaar heeft de arts aan de bel getrokken bij arbeidsvoorziening. De arts vond dat de metselaar direct in aanmerking moest komen voor herscholing, zodat hij zo snel mogelijk weer aan de slag zou kunnen. De bedrijfsarts kreeg te horen dat ‘Wetsinga nog geen jaar thuis zit’. Pas in januari – toen hij een jaar thuis zat – mocht Wetsinga voor het eerst gaan praten met iemand van arbeidsintegratie.

De metselaar heeft dan ook geen hoge pet op van de dienst Arbeidsvoorziening. Hij moet voor zijn gevoel alles zelf uitzoeken. Een paar maanden geleden heeft de niveautest van Arbeidsvoorziening hem maar een alternatief opgeleverd. Wetsinga zou aan de slag kunnen als technisch tekenaar. Dat ziet hij zelf ook helemaal zitten, maar mist daarvoor nu nog de benodigde papieren. Vorige week heeft hij een verzoek ingediend voor een cursus. Pas na een eventuele toewijzing gaat er weer iets gebeuren.

Het duurt hem allemaal veel te lang. Na anderhalf jaar is er dan ook volgens zijn eigen zeggen niet veel vechtlust meer over. “Je bent verslagen. Vroeger was ik heel fanatiek. Nu denk ik veel sneller: ‘morgen is er weer een dag’ en kan het me allemaal veel minder schelen.”

Sleutelen aan de auto is een van de weinige dingen waar RSI-patient Andre Wetsinga thuis nog enig plezier aan beleeft. Foto: Peter Wouda/Noordoost

Reageer op dit artikel