nieuws

Reclame financiert oogverblindende Times Square

bouwbreed Premium

new york – Times Square was altijd een zwart gat in het mozaiek van de stad, een smet op het blazoen van New York. Tegenwoordig is het plein het mooiste, het schoonste en het veiligste deel van de stad; het paradepaardje van burgemeester Rudolph Guiliani.

De afgelopen twintig jaar veranderde Times Square van een goed verlichte, maar beetje ongure plek tot een fel verlicht sjiek plein.

Het is voor New Yorkers altijd het middelpunt van de wereld geweest. Het zuidelijke puntje van de theaterbuurt, de plaats waar Broadway, de ‘Grote Witte Weg’ een aantal avenues kruist. Maar de lichtjes op Times Square beschenen in de jaren zeventig en tachtig een wat louche buurt: bioscopen die sexfilms vertoonden, dancings voor mensen met veel geld en de bijzonder vriendelijke dames die iedere man op Times Square en de straten in de buurt staande hielden.

De 42e straat, langs de zuidkant van Times Square, was het riool van de stad. Alles was daar te koop; van de laatste sexfilms, tot de nieuwste verdovende middelen. Maar ze had ook de reputatie van een van de ruwste straten in de stad, een plek waar het uitkijken geblazen was.

De ommekeer voor Times Square begon in de laatste helft van de jaren tachtig. Het ambitieuze plan liet vier vierkante wolkenkrabbers zien en een soort Rockefeller Center, maar dan zonder de fontein, de winterse schaatsbaan of tuinen. Het nieuwe centrum zou een kale, koude serie glazen en betonnen blokken worden.

Het plan ging niet door vanwege het instorten van de beurs in ’87. De ontwikkeling van de andere kant van Times Square ging wel door. Er kwamen nieuwe kantoorgebouwen en hotels die minder imposant, overheersend en duur waren.

De vier kantoorkolossen lieten echter een belangrijke erfenis achter: het contract tussen de projectontwikkelaars en de stad New York bepaalde, dat zij 450 miljoen gulden moesten betalen ongeacht of hun kantoren ooit werden gebouwd. De stad kocht met dat geld gebouwen en winkels in de buurt op en ruimde minder aantrekkelijke activiteiten op Times Square op. Weer later trok het stadsbestuur zich terug en gaf de wijk over aan het “Times Square Business Improvement District” (TSBID).

Soepel

Dat is geen democratisch gekozen wijkraad, maar een commercieel opgezette bestuursorganisatie.

Times Square werd een stadje binnen de grote stad. Winkels, restaurants en kantoren betalen een speciale belasting en met de 11,5 miljoen gulden die dat jaarlijks opbrengt, houdt de TSBID een zelfstandige politiemacht op de been evenals schoonmaakploegen en groepen sociale werkers die de daklozen in de buurt opvangen.

Ondanks dat net ogende buurt bleef het oude imago hangen. Totdat in 1993 Disney een decor voor zijn films in Times Square zag. De New Yorkse architect Robert Stern was lid van de raad van bestuur van Disney en vertelde Disney directeur Michael Eisner over een vervallen, maar zeer bruikbaar theater op 42nd Street, de New Amsterdam.

Eisner onderhandelde twee jaar en sloot toen een overeenkomst met de stad, die beide partijen voordeel opleverde. Disney kreeg leningen van de stad tegen een lage rente en stak zelf slechts 15 miljoen gulden in de restauratie. New York kreeg in een klap een heel nieuw en heel schoon gezicht voor de 42e straat. Sinds de opening van de New Amsterdam is de ‘Disneyficatie’ van Times Square en de 42e straat in een stroomversnelling geraakt. Er wordt druk gebouwd aan een groot entertainment complex: een wassenbeeldenmuseum, een bioscoop waar 25 films tegelijk kunnen worden vertoond, Disney hotel en een nieuw theater voor grote Broadway musicals.

Wolkenkrabber

Kortelings begon de sloop van het vijftig jaar oude recruteringsgebouwtje voor het Amerikaanse leger aan de voet van de driehoekige wolkenkrabber op Times Square. Dat gebouwtje – dat leek op een veredelde bushalte – wordt vervangen door een nieuw pand, compleet met vlaggen gemaakt uit neon verlichtingsbuizen en negen grote tv schermen die de Amerikaanse strijdkrachten in actie tonen en jongeren moeten aansporen om in het leger te gaan. Het recruteringsbureau (twee miljoen gulden) zal dan precies passen in het huidige Times Square.

De enorme verlichte reclameborden blijken de belangrijkste attractie bron van inkomsten. De huur van een reclamebord kan oplopen tot vier miljoen gulden per jaar. Het nieuwe gebouw voor tijdschriftenbedrijf Conde-Nast krijgt ruimte voor zeven reclameborden, die samen bijna twintig miljoen gulden opbrengen, evenveel als de huur voor de elfduizend vierkante meter winkelruimte in het gebouw.

Reageer op dit artikel