nieuws

‘Niemand wil naar Vroomshoop’

bouwbreed

vroomshoop – “Haverkort weg uit Vroomshoop. Nou en? Wat kan mij dat nou schelen?” Het meisje in snackbar ‘Bestaria Nieuwoord’ haalt haar schouders op en gooit nog wat patat in de frituur. Mevrouw Niks, die op haar bestelling wacht, ergert zich zichtbaar aan de desinteresse van de snackbarmedewerkster. Na een lichte aarzeling zegt ze kordaat: “Mijn zwager werkt al 25 jaar bij dat bedrijf en dan ineens krijgt hij te horen dat hij straks helemaal naar Apeldoorn moet. Het is ongelofelijk.”

Het is stil in Vroomshoop op deze zonnige maandagmorgen. De meeste winkels zijn nog dicht. Hier en daar grijpen vrouwen het fraaie nazomerweer aan om de ramen te zemen. Vroomshoop is zo’n Twents plaatsje waar je als westerling direct een vakantiegevoel krijgt.

“Het is echter ook een plaats waar je klanten moeilijk naartoe krijgt. Eigenlijk kun je zelfs stellen dat onze klanten nooit naar Vroomshoop komen.” Voor Wim Telgen directeur van Haverkort Infrabouw bv staat het vast. Zijn bedrijf mag dan groot zijn geworden in Vroomshoop, om door te stoten in de vaart der volkeren is een vertrek uit de ongeveer tienduizend zielen tellende plaats onontbeerlijk. “We doen daar zelf ook niet zo ingewikkeld over”, zegt Telgen dan ook. De keuze is gevallen op Apeldoorn een klein uur rijden van gemeente Den Ham waarvan Vroomshoop onderdeel uitmaakt .

Toeval

Waarom nu juist de keuze op Apeldoorn als nieuwe vestigingsplaats voor het 91-jarige bedrijf is gevallen, kan de directeur moeiteloos uitleggen. Het is ook binnen zijn bedrijf de laatste tijd een van de meest gestelde vragen. “We hebben op een gegeven moment de kaart erbij gepakt en gezocht naar een plaats die voor zowel onze vestiging in Amersfoort als in Vroomshoop redelijk te berijden is. Toen kwam Apeldoorn uit de bus”, verklaart Telgen. Dat dat nu juist zijn woonplaats is heeft er volgens hem niets mee te maken. “Puur toeval”, merkt hij op.

In februari staat de overgang van Haverkort naar Apeldoorn op de agenda. Ook de vestiging in Amersfoort gaat dan dicht. “We worden dan weer een bedrijf. Het vanuit twee lokaties opereren, viel ons in de praktijk dermate tegen dat we graag weer in een gebouw willen zitten.” Dichter bij de klant en dus ook dichter bij grote infrawerken als de Betuwelijn en hogesnelheidslijn. Kortom, Haverkort Infrabouw, volledige dochter van TBI Bouwgroep, gaat dus het werk achterna.

Zelden

Honderdenveertig medewerkers telt het van oorsprong familiebedrijf nu. Telgen schat dat zo’n 25 mensen nog echt uit Vroomshoop komen. “Dan praat je dus over het kantoorpersoneel en mensen in de werkplaats. Degenen die in de uitvoering zitten, wonen elders en komen zelden of nooit hier op het hoofdkantoor. “De voorgenomen verhuizing is volgens de directeur met instemming van ondernemingsraad en vakbonden genomen. “Uiteindelijk verliest niemand zijn baan,” geeft hij daarvoor als reden.

“Het is toch jammer dat zo’n bedrijf hier weggaat. Tja, wat moet ik er anders van zeggen?” Mevrouw Schoonewillen van de tabakszaak annex VVV-kantoor leunt op de toonbank en kijkt naar buiten. “Ik kom zelf uit Den Ham maar weet dat Haverkort voor Vroomshoop erg belangrijk is geweest. Industrie he. In Vroomshoop woonden en werkten de arbeiders en Den Ham was, en is nog steeds, meer een agrarische gemeenschap.”

Op het gemeentehuis in Den Ham zijn ze ook niet echt in een jubelstemming over het naderende vertrek van Haverkort uit de streek. Woordvoerder G. Hofman: “Voor de werkgelegenheid is het natuurlijk niet goed. Dat mag duidelijk zijn.”

Twente in z’n algemeenheid en de gemeente Den Ham in het bijzonder kan toch al niet bogen op een flink aanbod van banen. De werkloosheid is hoog. Alhoewel het volgens Hofman wel aan de beterende hand is. Zeker in vergelijking met een jaar of tien geleden. De gemeentewoordvoerder durft er nauwelijks aan terug te denken: “Toen hadden we een vermelding in de Nederlandse editie van het Guiness Book of Records met het hoogste werkloosheidscijfer van het land.”

Door de aanwezige industrieterreinen flink aan te pakken en te luisteren naar de wensen van bedrijven, is het tij enigszins gekeerd. “Maar nogmaals, als dan een bedrijf als Haverkort, dat hier notabene is ontstaan, weggaat dan doet dat pijn. En ik denk dat het voor ons hetzelfde aanvoelt als voor Rotterdam die het hoofdkantoor van Shell kwijtraakt.”

Telgen zegt zich de teleurstelling bij het gemeentebestuur te kunnen voorstellen. “Het is natuurlijk zo dat een verdere groei van ons bedrijf aan Vroomshoop voorbijgaat. Maar op een bepaald moment moet je als onderneming de knoop doorhakken en je verantwoordelijkheid nemen door te kiezen.”

Geluiden

Het heeft volgens de directeur echter niets te maken met verhalen die in Vroomshoop de ronde doen ‘als zou Haverkort zich te groot voelen voor de plaats.’ Telgen: “Het zijn dat soort geluiden dat je dan opvangt. Maar daar gaat het natuurlijk helemaal niet om. Aan de andere kant hou je altijd mensen die het niet begrijpen en zich afvragen ‘moet dat nu allemaal zo?’. Het zij zo.”

Een paar huizen verderop onder de rook van Haverkort in de Schoolstraat woont mevrouw Haverkort, weduwe van de vroegere directeur. “Mijn man is dood, en ik heb er niets meer mee te maken, ” zegt zij. Haar stem klinkt emotioneel als ze er aan toevoegt “alleen nog mooie herinneringen te hebben…” De reactie van de weduwe Haverkort staat in een schril contrast met die van het meisje in de enige snackbar die Vroomshoop zo’n beetje rijk is: ‘Bestaria Nieuwoord’.

Ongeinteresseerd haalt zij haar schouders op en trekt een vragend gezicht: “Haverkort? Weg uit Vroomshoop? Oh…Nou en? Wat heb ik daar mee te maken?” Bruusk draait ze zich om en gaat over tot de orde van de dag.

Mevrouw J. Niks ziet het tafereel met lede ogen aan. Plotsklaps zet ze haar schroom opzij en zegt het erg te vinden dat zo’n “mooi bedrijf” het dorp min of meer in de steek laat. Het blijkt tegen dovemansoren want de medewerkster van de snackbar wordt er niet warm of koud van. Sterker nog: ze richt zich tot het gezelschap voor de toonbank en laat op vriendelijke doch zeer besliste toon weten dat het haar niets kan schelen.

Zwager

De reden dat het vertrek van Haverkort mevrouw Niks aangrijpt, ligt in de familiesfeer, zo verduidelijkt ze. “Mijn zwager werkt al 25 jaar bij Haverkort in de werkplaats. Onlangs hebben we ter ere van zijn jubileum nog een feestje gevierd. Hartstikke gezellig. En dan krijgt hij na al die tijd plotseling te horen dat hij of moet verhuizen of elke dag op en neer moet gaan rijden. Nou, dat is leuk?”

Ruim 91 jaar geleden is Haverkort als timmerfabriek in Vroomshoop begonnen. Pas na de oorlog heeft het zich op de infrastructuur gestort.

Wim Telgen kijkt naar het grote aantal verkeersborden dat in een hoekje op het opslagterrein staat. Zelf werkt Telgen al weer 28 jaar voor Haverkort. Hij zegt dus te kunnen weten wat deze onderneming voor velen in Vroomshoop betekent.

Moeilijk

Op de vraag wat er door het hem heen zal gaan als hij straks het licht uit doet, is Telgen even stil. Zijn zakelijkheid smelt als sneeuw voor de zon. Dan zegt hij: “Ik denk dat we allemaal heel emotioneel zullen zijn. Ja…die laatste dag hier zal heel moeilijk zijn.

Haverkort Infrabouw bv in Vroomshoop. De onderneming verkast na negentig jaar naar Apeldoorn.

Ing. Wim Telgen: “Je houdt altijd mensen die het niet begrijpen.”

Mevrouw J. Niks: “Zonde dat zo’n mooi bedrijf weggaat.”

Vroomshoop, een rustig industriestadje in het Overijsselse Twente.

‘Ja…die laatste dag hier zal heel moeilijk zijn’

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels