nieuws

‘Den Heijman’ ode aan arme zandboeren en het personeel

bouwbreed

Heijmans bestaat. Op initiatief van Theo en Bep Heijmans-Jansen is de rijke historie van deze aannemer eindelijk vastgelegd voor het nageslacht. In het sfeervolle onderkomen van Theo en Bep werd dinsdagavond in familiekring het eerste boek uitgereikt aan een nog levende broer van de legen-darische Jan Heijmans. “Het is een ode aan oprichter Jan, die ooit begon als arme zandboer, en aan het personeel.”

Op de stoep voor de boerderij staat de groene stoomwals, die ook de kaft van het boek siert. Aan de witte gevel hangt een gele Heijmansvlag als baken. “Zeg maar tegen de taxichauffeur dat ik tegenover het stadion van FC Den Bosch woon”, had Theo enkele dagen daarvoor door de telefoon gezegd toen ik mijn komst aandiende. Door de vlag, de wals en de vele auto’s voor de deur reed de taxichauffeur er zo heen. “Theo Heijmans is wereldberoemd in Rosmalen”, had deze even eerder gezegd. “Het is het suikeroompje van den Bosch.” Bij de deur staan Theo en zijn vrouw iedereen te verwelkomen, want alle Heijmansen komen opdagen. De dynastie is erg groot.

In de woonkamer is naast de gigantische open haard, boven het vuur hangt een zwarte pot, een kazuifel neergezet. Onder het genot van een hapje en een drankje steekt Theo in onvervalst Brabants van wal. “Hier in Brabant werk je niet bij Heijmans, maar bij den Heijman, daar komt de titel van dit boek vandaan. Samen met de plakboeken van mijn vrouw, de archieven van Heijmans en tientallen interviews zijn we sinds medio 1993 bezig geweest.”

Ode

Hij haalt adem en de geluidsinstallatie galmt nog na. Mensen, die tegen de houten monumentale boekenkast staan met daarin de familieportretten gaan verstaan en Theo gaat verder. “Het boek is een ode aan de oprichter, vader Jan, en aan het personeel. De groei en bloei is alleen mogelijk geweest door ons personeel.” Even later zal hij zeggen dat voor hem, zijn familie en het personeel even belangrijk zijn geweest. “Geld om machines te kopen kun je lenen, maar mensen hebben en houden is veel moeilijker. Collega’s vroegen altijd aan mij, “hoe kom jij aan zulk gemotiveerd personeel”. Simpel, de deur openhouden en de lijnen kort. Ik ging nog weleens de werf op, of bezocht een werk en zo wist ik wat er binnen het bedrijf speelde.”

Goede fundamenten

“Door de goede fundamenten, die zijn gelegd door mijn voorgangers, staat er nu een onderneming waar het erg goed mee gaat”, meende Joop Janssen, de huidige voorzitter raad van bestuur. Hij kreeg samen met zijn medebestuurder Jan Rothweiler, sinds 1971 in dienst van het bedrijf, ook een boek uitgereikt. Eerder die dinsdag was er een uiterst lovende analyse van ABN Amro Hoare Govett verschenen. De schrijver van het rapport verwacht dat Heijmans over 1998 de omzetgrens van f. 2 miljard zal passeren en dat de nettowinst op f. 53 miljoen zal uitkomen.

Bij de start in 1923 was volgens Den Heijman de omzet f. 30.000, in 1953 ging men door de grens van f. 10 miljoen, 1970 werd meer dan f. 100 miljoen omgezet, vijftien jaar later zit het bedrijf al over een half miljard en de magische omzetgrens van f. 1 miljard werd in 1993 bereikt. In dat laatste jaar kreeg het bedrijf een notering. De eerste koers van verhandeling lag op f. 40,40.

‘Typische sfeer’

De zoon van Theo Heijmans, Jan Heijmans, sprak in zijn bedankwoord nog over het op de werf hollen. “We gingen vroeger telefoontje spelen op het kantoor van pa.” Samen met Joop Janssen tracht hij later, de open haard is inmiddels uitgegaan, een benaming te vinden voor de “typische sfeer die Heijmans uitstraalt”. Want in het boek reppen bijna alle ondervraagden over dat ongrijpbare fenomeen. ‘De mens centraal!’, ‘de Heijmanscultus heeft me altijd aangesproken’, ‘ik was met Heijmans getrouwd’, ‘gemoedelijkheid en zakelijkheid gaan hand in hand’. Het zijn een paar zinnen die uit het boek komen.

“Een bedrijf is dynamisch, dus ook het onze”, meent Jan Heijmans. “Het is allemaal zakelijker geworden, maar de sfeer is er een van samen verantwoordelijk zijn voor het bedrijf.” Janssen vindt in het woord gemeenschappelijkheid de essentie waar het bij Heijmans om gaat. “Er is hier geen plaats voor ellebogenwerk en achterbaks gedoe. Open en eerlijkheid in combinatie met hard werken en het dragen van eigen verantwoordelijkheid zijn de fundamenten van nu. Als we het bedrijf zouden leiden zoals Jan dat deed dan zouden we zo failliet gaan.”

In de hoek staat Theo inmiddels trots handtekeningen te plaatsen in de boeken van zijn familieleden. In de tot een soort kinderboerderij omgebouwde tuin – voor de kleinkinderen? – huppelt het kleinvee rustig door. De stoomwals is al weer op de dieplader gereden.

Wat is leuker een weg aanleggen of dit boek schrijven?

Hij lacht aanstekelijk. “Rot vraag”, denkt na en gaat verder, “Ik ben nu vijf jaar weg uit de top van het bedrijf. Nu zou ik niet meer terug willen. Er is zoveel veranderd. Maar die veertig jaar zou ik best zo weer over willen doen. Het was hard werken, maar zeker de moeite waard.”

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels