nieuws

Bruggenbouwers naar de consument Experts over smaak, prijs en verkrijgbaarheid van wijn

bouwbreed

‘Gids en raadgever voor de wijnen van de wereld’ is de ambitieuze aanprijzing door uitgever Spectrum van Hugh Johnsons Wijngids 1996 ( f. 34,90) maar wie er een uurtje in bladert, zal er weinig tegen ke inbrengen. Deze dertiende druk is grondig herzien en uitgebreid en dus up to date.

Zeker in de wijnwereld is dat van belang: door politieke, economische en technologische ontwikkeling is de wetenschap die zo moeilijk bijeengesprokkeld werd, over een jaar wellicht achterhaald. Het positieve van de wel eens als commercieel gegispte Johnson – maar wat is daar eigenlijk tegen? – is, dat hij zijn fenomenale kennis door voortdurend reizen en bijwonen van proeverijen zelf en met behulp van een leger betrouwbare correspondenten actueel houdt.

Een steekproef maakt dat duidelijk. Bij ‘Anjou’ wordt niet alleen de goede rode Anjou Villages genoemd, maar ook de droge witte Savennieres en de weelderig zoete witte Coteaux du Layon. Bij ‘Anjou-Villages’ manifesteert zich de verbetering sinds de droeve dagen van weleer door Johnsons oordeel “in aanleg sappig en zijn prijs waard”. Geen gezeur meer over de slechte rose’s; men heeft daar zijn leven gebeterd en dat is doorgedrongen.

Bij Apremont, (** = boven de middelmaat): “een van de beste dorpen in Savoie voor droge lekkere witte wijnen, voornamelijk van de Jaquere-druiven, maar sinds kort ook van de Chardonnay”. Sauter in Maastricht importeert een uiterst aangenaam voorbeeld van deze niet al te bekende wijn.

Bij Bollinger (importeur Verlinden in Den Bosch): “toonaangevend Champagnehuis in Ay. Droge wijnen vol smaak, die moeten ouderen. Pionier met Charte d’Ethique et de Qualite.” Bij Krug (importeur Jacobus Boelen in Amsterdam): “klein, maar tot de beste behorend Champagnehuis, bekend om zijn intense, zeer volle, droge wijnen van alles overtreffende kwaliteit. Van Remy Martin (maar dat wil niemand weten).”

Die opmerkingen zijn karakteristiek voor het boek en trouwens voor Johnsons stijl van schrijven. Uiterst geconcentreerde en relevante informatie, van belang voor beginners en gevorderden en stellig ook voor wijnsnobs.

Hubrecht Duijkers Wijnalmanak 1996, zesde editie, de 500 beste wijnen onder een tientje, (Spectrum, f. 18,90) is in een nieuwe vormgeving en kleiner formaat verschenen. De uitgever spreekt zelfs van zakformaat, maar bij mijn pakken zou ik een beroep op de kleermaker moeten doen.

De voor de Nederlandse wijndrinker bedoelde informatie is betrouwbaar en beknopt, uiterst actueel en uitermate toegankelijk: gerangschikt op land en streek, maar ook met registers op prijscategorie, importeur of leverancier, sterren (de hoogste klasse) en volgens alfabet. De prijsklassen zijn vermeld in een ovaaltje met guldenstekens, plus op elke bladzijde de uitleg van wat ze betekenen. Dat zou in de volgende editie wel ke worden gestroomlijnd, dunkt mij.

Nuttige extra’s: artikelen over de Lurtons als wereldwijde wijnmakers (behalve in Frankrijk ook in Argentinie, Australie,Chili, Moldavie en Spanje, over de wijn-duizendpoot Robert Skally met zijn imperium van goede ‘varietals’, van een druifsoort gemaakte wijnen, over de filosofie van de even getalenteerde als succesvolle Tim Mondavi in Napa Valley, Californie. Plus natuurlijk een lijst met HPA-nummers.

Hubrecht Duijker heeft een reputatie voor zijn no-nonsense taal; hij houdt zich zeker in deze basisvoorlichting verre van ingewikkeld proeversgezwatel. Maar dat een bepaalde wijn “niet afkerig is van een kippetje van de grill” lijkt mij te veel onder een tientje.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels