nieuws

Plezier in Barcelona

bouwbreed

Van onze groep van veertig zijn er drie beroofd – en toch is het een leuke stad, Barcelona. Kijk uit als opdringerige vrouwen je een bloem aanbieden, want ondertussen wordt je portemonnee gerold. Maar kijk ondertussen vooral ook naar het aardige plaveisel. Daar huist de ziel van de stad.

Waar je ook in Nederland kijkt, tot aan de einder strekken zich 30 x 30 cm betontegels uit – meestal schots en scheef en met hoeken eruit geslagen omdat daar een verkeersbord moest worden neergezet. Gegalvaniseerd, slagvast, vandaalbestendig – dat is de Nederlandse karakteristiek.

Als op de Ramblas je schoudertasje wordt afgerukt, heb je in ieder geval nog de troost van een zacht golvende bestrating. En op weg naar Gaudi brengen zeshoekige blauwe tegels je met hun ingenieurs wervelend patroon in de goede stemming.

Die terloopse aardigheidjes zijn niet de vrucht van een beleidsplan. Het is niet de afgedwongen schoonheid van een beeldkwaliteitsplan of van vreugdeloos welstandstoezicht. Niets van die politieke verbetenheid waarmee in Nederland design door de strot wordt geduwd van onwillige middenstanders als dan al een keertje de betontegels worden vervangen.

Overal in Barcelona zijn er de kleine tekens van plezier in het leven, van grapjes in subtiele vorm. Dat zit gewoon in die stad, in die mensen. Daar zijn de pleinen gezellig gestoffeerde huiskamers. In Nederland resulteert de herinrichting van ‘de openbare ruimte’ – het woord alleen al duidt een grote verlatenheid aan – in de opgeprikte sier van wat vroeger in huis de nette kamer was. De grimmige gezelligheid van tante op visite.

Wat maakt een stad? De afgelopen weken heb ik hoogdravend geschreven over de planologie waarmee Barcelona wordt uitgebouwd tot een metropool van ‘stromen’. En over de ‘punten, lijnen en vlakken’ van de stadsvernieuwing in de oude binnenstad. Maar maakt dat soort regelgeving de stad? Ach, regelgeving is onontbeerlijk maar de ziel van een stad huist elders. In geuren, geluiden, kleuren. In de details die het plezier en de trots verraden – of het gebrek eraan.

Het begint niet bij beleid, het begint niet bij dwang, en het is ook niet zo dat grootheden als Gaudi erf eerst zijn. Die zijn pas mogelijk als het plaveisel gewoon goed is. Waarschijnlijk halen zelfs zakkenrollers er hun inspiratie uit.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels