nieuws

Oorlog tussen aannemer en poontwikkelaar Hillen en Roosen en Duyncroft staan elkaar naar het leven

bouwbreed Premium

De oplevering van het kantoorgebouw aan de Parnassiakade te Haarlem gaat niet gepaard met festiviteiten. In tegendeel. Een fotograaf van Cobouw wordt door de poleider van aannemersbedrijf Hillen en Roosen gesommeerd de bouwplaats te verlaten. Pas als W. Hagens directeur van poontwikkelaar Duyncroft dreigt de politie er bij te halen wordt de fotograaf op het terrein toegelaten.

“Ik bepaal wie er op de bouwplaats mag komen”, zegt W. Hagen strijdvaardig. “En ik heb Cobouw uitgenodigd!” Hij knikt met zijn hoofd in de richting van de directiekeet op het bouwterrein: “Het is toch van de gekke dat die man mijn gasten wegstuurt.” De poleider weigert commentaar te geven. Het botert niet tussen poontwikkelaar en aannemer. Beter gezegd: het is oorlog.

De poontwikkelaar gaf Hillen en Roosen opdracht een kantoor met een oppervlakte van 1100 m2 en 34 luxe appartementen te bouwen. En daarbij is de aannemer volgens Hagens ernstig tekort geschoten. Zowel voor wat betreft de afwerking van het kantoorgebouw als van de woningen.

Een en ander leidde vorige maand tot een reeks opvallende gebeurtenissen:

– Hillen en Roosen oefende het retentierecht uit zodat de projectontwikkelaar het terrein niet mocht betreden;

– Duyncroft vocht dit via een kort geding aan en werd in het gelijk gesteld;

– De raad van arbitrage kwam op de bouwplaats en bepaalde dat beide partijen spoed moesten zetten achter de oplevering

– Hierop liet Hillen en Roosen beslag leggen op de rekeningen van Duyncroft;

– Duyncroft sloeg terug door beslag te laten leggen op alle rekeningen van Hillen en Roosen.

Raad van arbitrage

Hagens gaat, vergezeld van zijn opzichter B. Zuiderwijk, het kantoorgebouw in. Overal zijn bouwvakkers druk aan het werk. Plafonds zijn nog niet allemaal aanwezig, bedrading hangt er hier en daar los bij en het schilderwerk is nog in volle gang.

“Ze doen er werkelijk alles aan om de schijn te wekken dat er niets op de oplevering valt aan te merken”, zegt Hagens. “Er lopen zo’n zestig man door het kantoor. Ze werken er bijna dag en nacht aan want morgen (vrijdag red.) komt de raad van arbitrage kijken en dan moet het er goed uitzien, maar ik geloof nooit dat ze er in trappen.”

Opzichter W. Zuiderwijk knikt instemmend. Zuiderwijk: “Op elke bouwplaats gaat wel eens wat mis, maar hier is het wel heel erg. Van het begin af aan zijn er problemen geweest. Het werk werd in de verkeerde volgorde gedaan, wat je als laatste moet doen gebeurde als eerste of omgekeerd. De lekkages zijn nog niet verholpen of ze staan al te verven.”

Hagens steekt zijn wijsvinger in een kier tussen een plint op een van de hoeken van het kantoor. “Het is maar een kleinigheidje natuurlijk, maar dat zou toch niet mogen gebeuren. En dan heb ik het nog niet eens over wat er verder allemaal aan mankeert. Er zijn tientallen voorbeelden van verborgen gebreken waaraan niets wordt gedaan. Zo zijn de buitengevels nog niet helemaal geisoleerd en om dat alsnog te doen moeten de glaspanelen er weer uit. Om alle problemen op te lossen zijn ze zeker nog een half jaar bezig.”

In de appartementen is het al niet anders. Mevrouw R.J. van Lammeren haalt verontwaardigd haar schouders op. In haar hand houdt ze een lijst met 56 punten die wachten op afwerking. “We zouden op 14 november verhuizen”, zegt ze gepikeerd. “Maar dat ke we wel vergeten. Er moet nog te veel gebeuren.” Ze somt op: “Er zitten krassen op de ramen dus die moeten worden vervangen, de dorpel is beschadigd, er zit speling in de badkuip. En als je dan vraagt wanneer het gebeurt wordt je met een kluitje in het riet gestuurd. Ik word er zo spuugzat van dat ik af en toe denk: laat maar zitten.”

Ze stoorde zich nog het meest aan de afwerking van een randje boven in de badkamer tussen de tegels en het plafond. “Het moest worden geschilderd, maar toen kwam er een jongen die zei dat het maar beter gekit kon worden. De kleur van de kit paste echter niet bij de kleur van het plafond dus werd het plafond overgespoten. Vervolgens ging er iets mis en werd het plafond nogmaals gespoten. En toen was het nog steeds niet goed. Om een lang verhaal kort te maken: het plafond is vier keer overnieuw gespoten en nu moet het misschien voor de vijfde keer nog eens gebeuren.”

Hagens: “En dan moet je bedenken dat het gaat om een penthouse van acht ton.”

Ontevredenheid

De familie Riesen heeft minder te klagen over de afwerking van de woning die ze onlangs betrokken, niettemin is er reden tot ontevredenheid. Zo zit er een barst in de raam omdat een bouwvakker er met een plank tegen aan liep. “Toen ik daar commentaar op gaf, haalde die man alleen zijn schouders op. Ik schaam me dood als de visite naar ons nieuwe huis komt kijken”, aldus mevrouw Riesen. Het meest heeft ze zich echter opgewonden over het uitstellen van de oplevering. Mevrouw Riesen: “Ik zou op 30 september gaan verhuizen, maar een dag van te voren kreeg ik te horen dat we nog niet in ons nieuwe huis konden. Het eind van het lied was dat mijn man en ik drie weken in een hotel moesten doorbrengen.”

In het provisorisch ingerichte kantoortje waar directeur Hagens zich ophoudt komt een vrouw binnen. Ze wil weten wanneer haar appartement verder wordt afgewerkt, maar Hagens kan daarop geen duidelijk antwoord geven. “Ik wil geen oordeel vellen over wie hieraan schuldig is”, zegt ze. “Maar een ding is zeker, de bewoners zijn het slachtoffer.”

Duyncroft directeur W. Hagens en zijn opzichter B. Zuiderwijk buigen zich over een werktekening. Achter hen zijn bouwvakkers druk bezig om een kantoorruimte verder in te richten.

Foto: United Photos de Boer

Reageer op dit artikel