nieuws

Asbestslachtoffers krijgen gelijk van rechtbanken

bouwbreed Premium

De recente uitspraken van verschillende rechters over schadevergoeding aan asbestslachtoffers betekenen voor hen een fikse steun in de rug in hun jarenlange strijd voor erkenning van het probleem. Daarbij gaat het niet alleen om asbestwerkers, maar ook om familie, die via de kleding van asbestwerkers zelf slachtoffer zijn geworden.

Eternit uit Goor is door de Almelose rechtbankpresident veroordeeld tot betaling van een voorschot van f. 75.000 aan de 32-jarige Marino Grootenhuis. Die had in kort geding f. 100.000 geeist van het bedrijf waar zijn vader had gewerkt.

Grootenhuis zegt mesothelioom (long- en buikvlieskanker veroorzaakt door asbest) te hebben gekregen door asbestvezels die zijn vader met zijn werkkleding mee naar huis bracht. De Utrechtse advocaat mr. Ruers zegt dat dit een meer voorkomend probleem is, dat overigens al jarenlang bekend was, ook bij Eternit. “In de jaren ’60 is er al gewaarschuwd voor de verspreiding van asbestvezels via de werkkleding. In de medische literatuur staan verscheidene gevallen daarvan beschreven.”

Asbestvezels ke 10 tot 60 jaar, maar meer gebruikelijk 20 tot 40 jaar, latent aanwezig zijn voordat mesothelioom zich openbaart. “Voor iemand van 32 die alleen nog maar thuis en op school heeft gezeten, is het dan duidelijk dat de besmetting slechts via de kleding van zijn vader heeft ke gebeuren” zo zegt Ruers.

Deze uitspraak kan verstrekkende gevolgen hebben, omdat het voor het eerst is dat een schadevergoeding is toegekend aan iemand die via familie met asbest in aanraking is gekomen.

Europese Hof

Praktisch terzelfder tijd heeft het Europese Hof van Justitie in Luxemburg geoordeeld dat een aantal verzekeringsmaatschappijen bijna f. 1,5 miljoen gulden schadevergoeding moet betalen aan ambtenaren die kanker hebben gekregen door asbest in het hoofdkwartier van de Europese Unie, het inmiddels in dekzeilen ingepakte Berlaymont-gebouw in Brussel. De verzekeringsmaatschappijen hadden een beslissing van de Europese Commissie als werkgever aangevochten dat een voormalige werkneemster schadeloosstelling moest krijgen omdat zij longkanker had, mogelijk veroorzaakt door asbest.

Mr. Ruers kan nog niet overzien wat deze uitspraak voor gevolgen heeft voor de vele zaken die in Nederland nog op stapel staan. Op zich is dat ook niet interessant. Veel belangrijker is dat er een doorbraak is op het punt van het asbestfonds, waaruit asbestslachtoffers een schadevergoeding zouden ke krijgen buiten de rechter om.

In een gesprek dat het Comite Asbestslachtoffers heeft gehad met onder meer staatssecretaris De Grave van Sociale Zaken en de Bond van Verzekeraars, heeft De Grave toegezegd een financiele bijdrage te willen leveren aan het fonds. Zijn voorganger Linschoten, altijd een warm voorstander van zo’n fonds, heeft dat altijd geweigerd. Die vond dat een zaak van de verzekeraars en de werkgevers van asbestslachtoffers.

Buidel

Ook die hebben nu hun bereidheid getoond in de buidel te willen tasten. Daarbij hebben ze wel gezegd slechts te willen betalen voor die slachtoffers, waarvoor ze via de rechter ook zouden moeten betalen. De Grave vond wel dat het hier gaat om een uniek, omvangrijk probleem, dat eerst om nadere studie vraagt naar de omvang ervan. Een commissie onder leiding van oud-minister van Justitie De Ruiter is inmiddels aan de slag gegaan. Binnen 3 tot 6 maanden moet het onderzoek zijn afgerond, zo hebben partijen afgesproken.

“Dat is zeker een doorbraak te noemen. Wij schatten in dat tweederde van de asbestslachtoffers vallen onder de termen waarvoor de verzekeraars moeten betalen. Eenderde zou dan van de overheid moeten komen”, zo zegt mr. Ruers. Als het fonds er eindelijk komt, zal er een einde komen aan de slepende juridische procedures die asbestslachtoffers nu moeten voeren om een schadevergoeding te krijgen.

Reageer op dit artikel