nieuws

Sloopbedrijven sluiten convenant met puinbrekers Branches willen schoner bouw- en sloopafval

bouwbreed

De Belangenvereniging Recycling Bouw- en Sloopafval (BRBS, waarbij zijn aangesloten sorteerbedrijven en puinbrekers) en de Babex (branche-organisatie van sloopbedrijven) werken aan een convenant, met als doel te verzekeren dat in bouw- en sloopafval geen schadelijke stoffen meer voorkomen. Verwacht wordt dat de overeenkomst dit najaar wordt ondertekend.

Een woordvoerder van de BRBS kondigt dit aan in een reactie op de eerder al door Cobouw gepubliceerde vragen van de SP aan de ministers De Boer van VROM en Melkert van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) over het verspreiden van asbest, via de verwerking van bouw- en sloopafval door brekerinstallaties tot wegverhardingsmateriaal.

In Nederland werken thans zo’n 60 puinbrekers. Daarvan zijn er 40 lid van de BRBS. Zij hanteren een kwaliteitssysteem (SKK), waardoor afnemers van tot granulaat verwerkt bouw- en sloopafval ervan verzekerd zijn dat het materiaal voldoet aan maximale kwaliteits- en milieuhygienische criteria.

Niet waterdicht

Puinbrekers passen een strenge controle toe bij het aannemen van bouw- en sloopafval. Maar waterdicht is die controle niet. De BRBS-woordvoerder : “Zo nu en dan zitten we wel eens met onvrijwillig verkregen materiaal. Daar is best een verklaring voor. Bij sloop komen ook wel heel kleine plaatjes asbest vrij, die nauwelijks te zien zijn. Echt, hoe zorgvuldig een sloopbedrijf ook te werk gaat, een nul-situatie (helemaal geen schadelijke stoffen in het materiaal) laat zich niet bereiken.

Per vracht wordt bij een puinbreker 20 a 30 ton bouw- en sloopafval aangevoerd. Een plaatje asbesthoudend materiaal van 10 bij 10 cm valt dan ook daar niet altijd even gemakkelijk op. Gemiddeld worden per dag per puinbreker 50 tot 200 vrachten verwerkt. We moeten reeel zijn: er kan bij die hoeveelheden best wel eens iets tussendoor glippen.”

Vangnet

Het streven bij de puinbrekers is gericht op een nul-situatie. “Maar je krijgt het vangnet nooit honderd procent dicht”, constateert hij. Ook niet met een wettelijk verbod op het aanwezig zijn van schadelijke stoffen (bijvoorbeeld asbest) in bouw- en sloopafval c.q. granulaat.

Als puinbrekers in het uiterste geval (bijvoorbeeld bij onvrijwillig verkregen materiaal) asbest moeten verwijderen, gebeurt dat onder de meest stringente veiligheidsmaatregelen. “Het asbest wordt nat gemaakt en de werknemers krijgen beschermende kleding.”

Het met de Babex af te sluiten convenant beoogt sloopbedrijven ertoe aan te zetten “met extra zorg te kijken naar het voorkomen van schadelijke stoffen in bouw- en sloopafval”.

Beide partijen zijn het inmiddels eens over de noodzaak van de overeenkomst. Momenteel vindt nog overleg plaats over de (gedetailleerde, vooral ook technische) invulling van het convenant.

Acceptatiebeleid

De woordvoerder van de BRBS begrijpt overigens niets van de actie van de SP, die ingegeven is door een affaire van een paar jaar geleden. Ook niet, ondanks de nuancering van de partij dat de problematiek nog even actueel is als toen (gebaseerd op inside-informatie van wegenbouwers).

“Puinbrekers hebben een verbod op acceptatie van asbest. Dat acceptatiebeleid is onderdeel van het kwaliteitssysteem. Als bij inspectie deze stof wordt aangetroffen in een aangeboden partij bouw- en sloopafval, wordt die onherroepelijk geweigerd en mag de aanbieder het materiaal weer meenemen en proberen te storten voor eigen rekening en kosten.”

Hij gelooft niet dat in Nederland sprake is van het ontduiken van regels, zoals de SP suggereert. Maar het toezicht op de naleving ervan kan wat hem betreft wel beter. Hij herinnert zich de sloop van “een sterk asbesthoudend ziekenhuis in Eindhoven. Dat werk was aangenomen voor een onmogelijke (want: lage) prijs. Het puin werd gemengd met asbest naar Belgie afgevoerd. Een heel tragische gang van zaken. Het is zelfs niet uitgesloten dat het materiaal als granulaat weer in Nederland is teruggebracht.”

Rol overheid

De beste garantie voor een opdrachtgever en wegenbouwer dat aan het geleverde puingranulaat maximale aandacht is besteed “is het door onze lidbedrijven gehanteerde kwaliteitssysteem”. Maar de belangrijkste opdrachtgever, in casus de overheid, laat het op dat punt schromelijk afweten.

“Per jaar wordt 1 a 2 miljoen ton SKK-materiaal verwerkt. Dat is 20% van de totale hoeveelheid verwerkt puingranulaat. Dit betekent, dat 80% niet gekwalificeerd materiaal is. De overheid, die verantwoordelijk is voor strenge regelgeving, wil zelf vaak graag voor een koopje klaar zijn. Wat dat betreft ligt er nog een schone taak op de overheid…”

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels