nieuws

Proeverij is puriteins, maaltijd is genieten Australische wijn en malt dienden Saint Andrew in grote harmonie

bouwbreed Premium

De smaak van wijn verandert als erbij gegeten wordt. Daarom is wijnproeven zo’n puriteinse bezigheid; het stukje stokbrood erbij is geen eten en dient slechts om de smaakzintuigen te neutraliseren. Van echt genieten is pas sprake als een maaltijd wordt begeleid door mooie wijnen (of andersom, daar wil ik vanaf wezen, de harmonie, daar gaat het om).

Het gebodene komt ter discussie, omdat er gepraat mag worden en zelfs gelachen en in het geheel van indrukken spelen behalve de tafelconversatie ook het bestek, het kristal, het tafelzilver en de eventuele muzikale begeleiding mee.

Ik herinner me een bezoek aan Erwein Graf Matuschka Greiffenclau, prominent wijnbouwer (Schloss Vollrads) en auteur van studies over de samenhang van eten en drinken. Hij liet ons, een groepje wijnschrijvers, een glas wijn proeven met de vraag of wij die voor onszelf wilden klasseren als droog, halfdroog of ‘lieblich’. Na een hapje foie gras vroeg hij ons hetzelfde over de volgende wijn. Droger, vonden wij unaniem, maar het was dezelfde fles.

Het samenspel van wijnen en gerechten werkt bijna altijd tot wederzijdse verheffing.

Kortgeleden was ik aanwezig bij zo’n culinaire ‘totaalproduktie’. Die speelde zich af in het Scheveningse Promenade, waar de immer inventieve directeur Siem Jonker het nodig had geoordeeld om St. Andrews Day te vieren. Saint Andrew, niet te verwarren met de op dezelfde dag jarige Franse Saint Andre, was een Schot, en daarmee was hier de toonsoort bepaald. Single malts, door oprechte genieters wel vrijmoedig Schotse landwijn genoemd, als aperitief. Er was een keuze uit zes, van de turfachtige Oban tot de flirtieve Dalwhinnie. Of die nu puur of volgens de klassieke voorschriften met wat zuiver bronwater moesten worden gesavoureerd, daarover staakten de stemmen. De Schotse nationale dis haggis, nu in minimaat diende ons tot amuse.

Voor ‘echte wijn’ was in dit geval een beroep op Australie gedaan, en niet tevergeefs. De wijn bij de dungesneden Schotse zalm was een weelderige houtgerijpte Hunter Valley Chardonnay 1993 van Rothbury Estate, een perfecte combinatie. Een sterke en soepele Shiraz (in het Rhonegebied als Syrah bekend) 1991 uit de Mac Laren Vale van Wirra Wirra werd geschonken bij geroosterd Schots lam.

Het klinkt te sociologisch om te zeggen dat de genietingswaarde van het vaste en het vloeibare groter was dan de som der delen. Maar ik ben ervan overtuigd dat Saint Andrew er net zo tevreden over was als de wereldlijk aanzittenden. Dat vleesimporteur Eimert Teekens zijn kilt achterstevoren droeg werd hem door de aanwezige Schotten vergeven; het gebaar getuigde van goede wil, zo stelden zij met waardering vast.

De waarheid en niets dan de waarheid gebiedt mij te zeggen dat Schotland wel degelijk wijn voortbrengt, zij het niet met druiven als uitgangspunt. Ik kon kennisnemen van Bramble Wine, medium dry, 11% alcohol, door Highland Wineries in Moniach Castle, Inverness, van bramen gemaakt. Erg geestdriftig was ik er niet over, maar wie bramen- of berkenwijn zelf wil proeven: Brodie Fine Foods in Midwolda (0597-552455) is de importeur.

Reageer op dit artikel