nieuws

Wijnen uit Elzas goede partners voor Indonesische gastronomie Bier is bij betere rijsttafel niet langer alleenheerser

bouwbreed

Wie had ooit gedacht dat bij een rijsttafel ook iets anders zou ke worden gedronken dan bier? Maar het veranderingsproces is begonnen: de wijn rukt op. Waarschijnlijk is het niet meer dan een toeval dat enkele jaren geleden de wijncultuur uit de Elzas en de Indonesische gastronomie elkaar aan tafel tegenkwamen. Wederzijds respect heeft sindsdien geleid tot een hecht verbond met een nog voortdurend toenemende schare genotzuchtige supporters. Zo verwonderlijk is dat ook weer niet; de Indonesische gastronomie is tot meer in staat dan nasibal of loempia en uit de Elzas komt meer dan de allemansvrienden Edelzwicker of Pinot Blanc.

Tijdens de jaarlijkse perslunch ‘Elzasser wijnen en Indonesische gastronomie’ waren de argumenten voor beide ruim voorhanden. Ons land is met 6,1 miljoen flessen, 17 procent van de totale export, de grootste afnemer van Elzaswijnen: Duitsland voert de rij aan met 12,5 miljoen flessen (35%), na Nederland komen Belgie/Luxemburg (6 miljoen) en Denemarken (5,5 miljoen).

Richard Kannemacher, marketing directeur van de CIVA (Comite Interprofessionnel des Vins d’Alsace) wiens Duits klinkende naam zo Frans mogelijk dient te worden uitgesproken, (klemtoon op de laatste lettergreep) vertelde mij dat 25 jaar geleden nog 90 procent van de Elzasproduktie in eigen land werd afgezet. Nu is dat 75 procent en de rest wordt geexporteerd. Er zijn drie appellations: Alsace, aangevuld met de naam van de druifsoort (87%), Alsace Grand Cru, aangevuld met de naam van de druifsoort en de streek (3%) en de Cremant d’Alsace, de bruiswijn (10%).

De betere Indonesische restaurants hebben zich verenigd in de SIR-groep, Selected Indonesian Restaurants, een soort Alliance Gastronomique in het orientaals. Het menu werd samengesteld door vijf SIR-restaurants, die elk een eigen specialiteit en eigen favoriete Elzaswijn presenteerden.

“Als wij een wijn zouden hebben geschonken, zou het ongetwijfeld de Pinot Blanc zijn geweest, maar wij zijn deze keer genuanceerder te werk gegaan”, aldus Frank Deuning (The Raffles, Den Haag, finalist van het Concours Sopexa du Meilleur Sommelier 1994) die de diverse keuzen toelichtte. Voor de aanwezigen werd het een feest. De Indonesische kookkunst is lichter en eenvoudiger geworden en meer gericht op eigen smaak van vlees, vis en groenten dan op allerlei hevige toevoegingen, aldus een uitspraak van grande dame Wina Born enkele jaren geleden. Om enkele van die culinaire combinaties, die mij zeer troffen, te noemen: de aardse Riesling Kaefferkopf van Jean Schaetzel bij de Ajam Opor, kop in kokossaus (The Raffles), de fluwelen Pinot Noir Rotmuerle de Rouffach van Riefle bij de Tahoe Telor (ommeletje met sojakaas) van de Spandershoeve in Hilversum, de kruidige Muscat Reserve Particuliere van Gassmann bij de Pete Kecap (Petebonen met kip in ketjapsaus) van Ulpho van der Salms Djawa in Den Haag en de zwoele Gewurztraminer van Trimbach bij de Rendang Padang (pittig Sumatraans rundvleesgerecht) van het jongste SIR-lid Far Horizons op Schiphol.

Dat de twee culinaire cultuuruitingen nog niet ten volle op elkaar zijn afgestemd, zag ik aan mijn Franse tafelbuurman. Ik maakte hem attent op een klein Spaans (Lomboks) pepertje, dat hij naar mijn mening beter even kon laten liggen. Te laat, hij had het al binnen. Met betraande en bloedbelopen ogen staarde hij mij aan. “O”, stamelde hij hees en een begrijpende ober begreep dat hij ‘eau’ bedoelde.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels