nieuws

Taakstellend werkplan

bouwbreed Premium

U mag er zonder meer van uit gaan dat de lees-dichtheid van dit blad aanzienlijk hoger ligt dan die van organen als daar zijn de Nederlandse Staatscourant en het befaamde Staatsblad. Vandaar dan ook dat de letters W B E A A u weinig of niets zullen zeggen, hetgeen u -als ondernemer met meer dan 35 personeelsleden- amper kwalijk kan worden genomen.

Omdat echter de volksvertegenwoordiging op en rond het Binnenhof naar goed Nederlands gebruik niets aan het toeval wil overlaten – en eigenlijk alles tot drie cijfers achter de komma wil zien geregeld – bestaat sinds een half jaar de Wet Bevordering Evenredige Arbeidsdeelname allochtonen (WBEAA), die moet leiden tot een evenredige vertegenwoordiging van allochtonen binnen een bedrijf als het uwe. Dus meer timmerlieden, metselaars, voormannen en -vrouwen, tekenaars en rekenaars uit den vreemde in een bouwwereld die het sinds kort economisch zo goed gaat. Een taakstellend werkplan – vast te stellen na overleg met de ondernemingsraad – is wel het minste dat van u en de uwen wordt verwacht, compleet met een beschrijving van uw taakstelling-, bevorderings- en ontslagbeleid, een ‘doorkijkje’ naar de arbeidsomstandigheden en een weergave van de functieniveaus.

En nog is aan de bureaucratische gifbeker – althans het ledigen daarvan – geen einde gekomen. U wordt geacht al uw werknemers naar geboorteland en het geboorteland van uw vader en moeder te registreren en ieder jaar met een (openbaar) verslag te komen waarin de voortgang van de evenredigheid tussen allochtonen en autochtonen nauwkeurig zal zijn geschetst. En wie het lef heeft zo’n verslag binnen vijf jaar na verschijning weg te gooien zal het in de ogen van de toenmalige bewindslieden Bert de Vries (Sociale Zaken en Werkgelegenheid) en Aad Kosto (Justitie) slecht vergaan. Het aardige van deze wet is echter dat ze wel verplichtingen kent maar geen sancties. Er wordt gesproken van overtredingen en misdrijven, maar welk droevig lot u staat te wachten als het heiblok op u neer daalt staat nergens vermeld.

Het slagen van de aan u opgelegde verplichting tot registratie hangt geheel af van de bereidwilligheid van uw medewerkers (waar dan ook ter wereld tot u gekomen) die gevraagde gegevens te verstrekken. En als uw medewerkers in kwestie uiteindelijk zijn gezwicht voor uw smeekbedes en u denkt een register als een kroonjuweel te mogen koesteren ontvangt u van een handvol medewerkers een schriftelijk bezwaar tegen die registratie gevolgd door een forse tik op uw neus als u probeert te onderzoeken of de versterkte gegevens wel juist zijn, want daarvoor is de wet persoonsregistratie uitgevonden die gemeenten verbiedt u dat te vertellen.

Het ideale register bevat niet alleen geboorteland van al uw medewerkers van Delfzijl tot Cadzand-bad en van Ameland tot voorbij Vaals, maar ook dat van hun beide ouders en niet minder die van uw allochtone personeelsleden. Maar van wie dan wel?

Na rijp beraad hebben de beide bewindslieden besloten dat Arubanen, Antillianen, Ethiopiers, Irakezen, Joegoslaven, Marokkanen, Somaliers, Surinamers, Turken en Vietnamezen allochtonen en daarom een plaatsje verdienen in uw geliefd register, maar past u op… Niet is uitgesloten dat na uw noeste arbeid een soort staalkaart van uw personeelsbestand te hebben vervaardigd de dan zittende bewindslieden besluiten de boven genoemde doelgroepen te wijzigen. Dat kan elke twee jaar als een zwaard van Damocles boven uw hoofd hangen. Het is misschien niet onverstandig een aantal buitenlands getinte timmerlieden en daaraan verwante lieden achter de hand te houden. Je weet maar nooit…

Reageer op dit artikel