nieuws

Leven zonder wijn is langs de Loire geen leven Parlez-Moi d’Anjou et de Saumur

bouwbreed

De wijnen van Anjou en Saumur waren tot enkele decennia geleden graag geziene verschijningen in ons land. Vooral de eenvoudige, niet al te droge roses waren met hectoliters niet aan te slepen, maar van de ene dag op de andere kwam daar de klad in. De redenen daarvan zijn nooit helemaal duidelijk geworden. “De Nederlandse consument wil droger drinken”, werd wel gezegd, maar dat is hoogstens een reden voor een wat geleidelijke cultuuromslag en niet voor zo’n acute trendbreuk.

Toch was het zo’n jaar of achttien geleden ineens uit met Anjou en met alle roses, waar dan ook vandaan want ook de Nederlandse wijnconsument deinst voor bepaalde vormen van fundamentalisme niet terug.

Dat is betreurenswaardig, want daardoor ontgaat hem (m/v) een wereld van genietingen uit een boeiend en aangenaam gebied. Je moet er geweest zijn om erover te ke oordelen. Na het meemaken van de week ‘Parlez-moi d’Anjou et de Saumur’, het derde ‘Festival de l’Art de Vivre’, anoniem vertrokken en teruggekeerd als Chevalier du Sacavin, matigt uw rubriekschrijver zich dat oordeel aan.

Een van de indrukken die ik van het verblijf mee naar huis nam was, dat wijnbouw, -consumptie en -handel er veel meer dan bijvoorbeeld in Bordeaux tot het leven van alledag behoren. De directeur van de zalmrokerij kiest bij de hapjes voor zijn bezoekers een Savennieres (droog, wit), maar de producent meent dat een Coteaux du Layon (zoet, wit) een betere begeleider is. Ze gaan dat aan de hand van veel voorbeelden uitpraten bij een bevriende restaurantrelatie.

Aan Het Laatste Oordeel komt men natuurlijk niet toe, maar er wordt veel verhelderd. Bij het dessert zijn er natuurlijk aardbeien uit de streek, waarmee voor de tweede keer een Europese onderscheiding is behaald. Wat past daar nu beter bij; een stille zoete of een cremant? Ze raken het in toenemende mate oneens, blijven wellevend en tot wederzijds begrip draagt de avond aanzienlijk bij. Een verzonnen verhaal, maar kenmerkend voor Anjou en elders vaak een uitzondering. De actieve en passieve belangstelling voor wat het land voortbrengt en voor de mensen die dat bewerkstelligen gaan er harmonisch samen.

Op wijngebied is de streek de veelzijdigste van Frankrijk. Van 20.000 ha met allerlei terroirs, grondsoorten, komen rode droge, met en zonder houtrijping, gemaakt van Gamay, Cabernet Sauvignon of Cabernet Franc, halfzoete of droge rose van diezelfde druiven en/of de Grolleau, stille witte, droog of zoet, van de Chenin, en mousserende wijnen van de Chenin, de Chardonnay, de Sauvignon of de Cabernet. De pretentieloze Rose d’Anjou, ooit symbool en startpunt voor ons anti-rose-gedrag, is er nog steeds, maar de Cabernet d’Anjou is een beter alternatief en de Rose de Loire voornamer. De voortreffelijke droge witte Chateau d’Epire van het piepkleine gebiedje Savennieres verliest zijn jeugdige hardheid na een paar jaar en gaat dan bij de grote der aarde behoren. Zoet op de tong, maar niet in de beurs zijn de Coteaux du Layon en de beroemde Quarts de Chaume.

In de festivalweek werd extra aandacht gevestigd op de cultuur en de historie van de streek. Op de festival-agenda stonden lezingen, concerten van Gregoriaanse, klassieke, moderne en jazzmuziek, conferenties, excursies, concerten, vernissages, kasteelbezoeken uit historische of vineuze oogmerken. Of uit beide. Ik bezocht Chateau de Brissac, met honderdvijftig kamers het grootste kasteel van Frankrijk, nog in particuliere handen en waar men nog wijn maakt. Er brandden die avond overal kaarsen; het waren er duizend(!).

De wijnproeverij, de kelderexcursie, de zesde Engelse suite van Bach door een clavecinist uit Angers en Geza Anda’s vertolking van Mozarts pianoconcert KV467 via luidsprekers stoorden elkaar niet. Moet ke, als je niet te klein behuisd bent. Voor een urenlange wandeling door de wijngaarden kreeg ik een tablet chocola en een fles bronwater mee, maar de vermagering die daarvan het theoretische gevolg zou ke zijn geweest, werd overtuigend tenietgedaan tijdens een eveneens urenlange Rabelais-achtige maaltijd met vaste en vloeibare produkten van de streek. Dat alles maakte deel uit van die 25 appellations, waarvan wij er een aantal op zijn minst verwaarlozen.

Parles-moi d’Anjou. Reken maar, ik zal het nog lang doen, met veel betere herinneringen dan voor dat bezoek.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels