nieuws

Schilderkunst in dienst van smaakgenieting Champagne heeft meer nodig dan kwaliteit

bouwbreed

Champagne is wellicht ’s werelds meest tot de verbeelding sprekende drank, vaak in een adem genoemd met hofhoudingen, raden van bestuur van multinationals, filmdiva’s, spionagecomplotten op hoog niveau, met romans – en niet de minste – , tewaterlatingen van schepen met een veel hogere tonnage dan roeiboten, met huizen van plezier en met grote wielerwedstrijden, om maar wat te noemen. Ja, een wat lange adem, dat geef ik toe.

Maar toch is champagne zelfs in Frankrijk niet een volksdrank, al was het alleen maar om de prijs. Het is duidelijk dat de omzet van de genieting in geen enkele verhouding staat tot de bekendheid ervan. Bij het vinden van de oorzaak helpt het denken aan Rolls Royce: topkwaliteit zonder twijfel, maar spraakmakend geworden door de bij tijden sublieme verhalen eromheen.

Met champagne is iets dergelijks het geval. De even zorgvuldig opgebouwde als constant bijgehouden publiciteit heeft gezorgd voor een gewijde sfeer, die meer weg heeft van geloof – immers het bewijs der zaken die men niet ziet – dan van ratio.

Ik heb het, dat zou ik bijna vergeten, deze keer over Champagne Taittinger, zeker behorend tot de topklasse en daar weer lang niet de minste. Sinds 1983 geeft dit huis hedendaagse kunstenaars opdracht een champagnefles aan te kleden voor de serie Taittinger Collection. Tot nu toe is dat zesmaal gebeurd. De overwegingen van de jury gaan het begrip van een eenvoudig wijnschrijver verre te boven; termen als ‘geometrische motieven die een driedimensionaal beeld oproepen’, ‘kosmische uitwisseling tussen de mens en de sterren’, ‘ritme van lijnen en kleuren als van intense en mysterieuze muziek’ en ‘het uitvegen van opgaande, gekleurde lijnen’ zijn niet van de lucht.

Voor de zevende editie van de Taittinger Collection gebruikte de Japanse symbolist Toshimitsu Imai motieven die ontleend zijn aan het Shintoisme, de Rijzende Zon, tempelgevels en bergtoppen.

President Claude Taittinger had het bij de introductie in het hoofdstedelijke Okura Hotel net als vorig jaar over zijn ontmoeting met de schilder van de tweede editie (1985) Arman, wiens Japanse echtgenote tijdens de kennismakingslunch de gerechten opdiende, slechts gekleed in een ‘G-string’.

Het leidde zijn aandacht wat af van het onderwerp waarvoor hij gekomen was, begreep ik. Zoals deze verhalen ons bijna de concentratie ontnamen voor de in deze vooral oranje fles gebottelde Taittinger Brut Reserve 1988. Want die is voortreffelijk.

De oogst die dat jaar laat in september begon, was een uitzonderlijke. Door de overvloedige zonneschijn in de nazomer en betrekkelijk koele nachten voor de pluk hadden de druiven (55% Chardonnay en 45% Pinot Noir, vooral van de eigen wijngaarden in de Cote des Blancs en de Montagne de Reims) een optimale balans van suikergehalte en zuurgraad.

Otto Vlasman, directeur van importeur Oud Wijnkopers en Hustinx was er blij mee. Terecht.

De unieke samenwerking van wijnmaker en beeldend kunstenaar resulteert in een winkelprijs van omstreeks f.250.

Reageer op dit artikel