nieuws

Scheidingswandjes verplaatsen

bouwbreed

Noemt de een Den Haag ’n stad in beweging, de ander komt niet veel verder dan een serie smalende opmerkingen, die varieren van saai tot op het bot tot verloederd van hoofdriool tot straatputje.”

Daarom valt het voor de Haagse wethouder van volkshuisvesting Peter Noordanus niet mee keer op keer kritische vragen van zijn burgers afdoende te beantwoorden als hij weer eens een groepje stadgenoten rondleidt door het gemeentehuis in aanbouw aan het Spui. Driekwart jaar geleden deed hij dat voor de eerste maal en spreidde toen enthousiasme als een warme deken over zijn toehoorders. Hij vatte de filosofie van zijn voorganger Arie Duivesteijn (na het directeurschap van het Nederlandse Architectuur Instituut nu alweer lid van de Tweede Kamer) bondig samen met “een stadhuis moet in het hart van de stad staan en in het geval van Den Haag komt daar nog bij dat dit hart wel een opkikkertje kan gebruiken”.

Toen ook hield de brave bestuurder vol dat de kosten van de gehele nieuwbouw-operatie voor ’s Gravenhage best te behappen waren en de – 50 miljoen per jaar aan huur en dergelijke niet te boven zouden gaan. Sindsdien is het financieel met Den Haag in het algemeen en de financien van het nieuwe gemeentehuis in het bijzonder niet voor de wind gegaan.

Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds heeft Den Haag laten weten een ietsepietsie later dan was afgesproken – oudejaarsdag 1994 – de oplevering een feit te laten zijn. Het kan best maart, april, mei, juni of juli 1995 worden zo heeft het ABP mondeling laten weten, zich er voor hoedend een vaste datum te onthullen.

Voor de komende hete zomer hoopt wethouder Noordanus zijn honderden en honderden ambtenaren te laten verhuizen, maar zijn bibliotheek in dezelfde schepping van de Amerikaanse architect Richard Meier hobbelt daar weer maanden en maanden later achter aan. Tegen die tijd heeft Den Haag de alles afdoende personele afslanking wellicht achter de rug en kan misschien een deel van de nieuwbouw – wegens een overschot aan ruimte – aan derden worden verhuurd.

Nochtans houdt ABP-poleider Cor Lodder, ook gesprekspartner van Wilma Bouw NV, een optimistische blik in de ogen. Voor de nieuwe vertraging wil (of kan) hij geen schuldige aanwijzen. Er is wat misgelopen met wat scheidingswanden tussen de verschillende kantoren, waarover de gemeente in een wat laat stadium heeft geklaagd, de plaats van keuken en restaurant werd bepaald op een moment dat veel eerder had moeten liggen en als de kelder zwaarder moet worden uitgevoerd dan eerder besloten, tja… dan loopt het krappe bouwschema – nu reeds 33 maanden – rap uit de klauw.

Voorlopig staat het ABP een tweede schadeclaim van de gemeente te wachten. De eerste dateert van een klein jaar terug, bedraagt circa – 10 miljoen en heeft betrekking op de eerste vertraging in de bouw. De tweede claim – en nog wat vage zaken waarover de partijen het met elkaar volstrekt oneens zijn – moeten voor het einde van dit jaar opgelost zijn.

Rest het gerechtvaardigde leedvermaak van de Nederlandse architect Rem Koolhaas. Om het beste – en het mooiste – stadhuis van Nederland te krijgen schreef de toenmalige wethouder Adri Duivesteijn een prijsvraag uit. Koolhaas won die prijsvraag, maar werd terzijde geschoven. Duivesteijn wist de Haagse raad ervan te overtuigen dat met architect Richard Meier het neusje van de zalm aan architectonisch vernuft kon worden binnengehaald.

Nu kan Duivesteijn als Kamerlid op steenworps afstand het resultaat van zijn doordrijven langzaam maar zeker zien verrijzen.

Krullenveger

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels