nieuws

Problemen bij verwerking vliegas voor buitenland

bouwbreed Premium

Overal op de wereld komen in elektriciteitscentrales enorme hoeveelheden vliegas vrij. De beheerders weten doorgaans niet wat ze met dit afval moeten doen. Bij gebrek aan een nuttige toepassing komt de vliegas op soms reusachtige stortplaatsen terecht of verdwijnt in een rivier. Daarmee ontstaat een aanzienlijke vervuiling omdat in de as onder meer grote hoeveelheden zware metalen en arsenicum zitten. De weg lijkt daarmee vrij voor bedrijven die van de as bijvoorbeeld toeslagmateriaal voor bouwprodukten maken.

Drs. T. Veen van adviesbureau LTPA legde op een bijeenkomst in Utrecht uit dat zakendoen in het buitenland soms verre van eenvoudig is en dat het resultaat in geen verhouding kan staan tot de inspanningen. Hij illustreerde dat met de gang van zaken omtrent de de verwerking van vliegas door Vasim uit Nijmegen. Dit bedrijf bindt vliegas tot harde en lichte korrels die grind in beton ke vervangen of aanvullen. Hij leerde dat het proces onder meer de beheerders van een Chinese elektriciteitscentrale kon helpen de voorraad vliegas te verminderen. Het ging hierbij om een hectaren grote opslag in de open lucht nabij een sanatorium voor carapatienten. De goede vooruitzichten ten spijt leverde het voornemen in de praktijk nauwelijks resultaat op. Na zes jaar voorbereiden en heen en weer reizen kreeg Veen alleen een contract voor een klein po.

Tsjechie

Aanzienlijke problemen ondervond hij ook met de verhandeling van het systeem in Tsjechie. Het vinden van de juiste contacten nam zo’n drie jaar in beslag. Daarna sloeg de mening van de gegadigden om. men noemde de gevolgen die vliegas veroorzaakt overdreven en wilde het verwerken van het materiaal in eigen hand nemen. Veen besloot dat alleen een deskundige het tij kon keren. Die opzet slaagde maar bracht nogal wat extra kosten met zich mee.

Subsidie

Veen legde uit dat hij zonder subsidie niet in het buitenland zou werken. Zijn bedrijf kan de investeringen niet altijd dragen. Ter illustratie rekende hij voor dat het Chinese po bij elkaar zo’n f. 500000 kostte. De eindrekening voor LTPA beliep ruim f. 250000. De overheid droeg door middel van het Programma Economische Samenwerkingspoen (PESP) het restant bij. Ir. H. Rieff van het Exportplatform VROM lichtte toe dat het programma identificatie- en haalbaarheidsstudies steunt. Jaarlijks gaat zo’n f. 4 tot f. 5 miljoen op aan dertig tot vijftig poen. PESP vergoedt maximaal tweederde van de studiekosten tot een maximum van f. 500000. De regel geldt dat de overheid niet alle risico’s van poverwerving dient te dragen. Aanvragen van een bijdrage gebeurt door het invullen van de bijbehorende formulieren en het indienen van een povoorstel. De informatie moet de beoordelaar er volgens Rieff van overtuigen dat het om een echte, betrouwbare en financieel levensvatbare onderneming gaat.

Aannemers

In aanmerking komen bedrijven die kapitaalgoederen produceren zoals toeleveranciers voor de bouw en bedrijven die poen uitvoeren zoals aannemers. Adviesbureaus en soortgelijke ondernemingen ke alleen aanspraak maken wanneer ze deelnemen aan een pogroep of een groot dienstverlenend po willen uitvoeren.

Te denken valt aan haalbaarheidsonderzoeken die moeten aantonen of het loont een po verder te ontwikkelen en aan investeringsvoorbereidingsstudies waaruit blijkt of het nemen van een investeringsbeslissing financiele verantwoord is. Beoordeeld wordt of de indiener van het voorstel kwalitatief en kwantitatief de studie kan uitvoeren en of er een gerede kans bestaat dat de eventuele uitvoering tot export van Nederlandse goederen en diensten leidt.

Voorts moet er zicht bestaan op financiering van het po door banken of de plaatselijke overheid of door andere donoren. Rieff voegde daar aan toe dat niet een ondernemer voor een studie kan garanderen dat er een financiering gereed ligt wanneer de haalbaarheidsstudie een positief antwoord geeft.

Evenmin bestaat de garantie dat uitvoering alleen gebeurt met Nederlandse bedrijven en produkten.

Geduld

Werken in het buitenland vergt volgens directeur contractuele- en commerciele zaken van Interbeton mr. E. van de Berg geduld, wederom geduld en nogmaals geduld.

Verder vraagt deze activiteit kennis van de plaatselijke bureaucratie en van de lokale mentaliteit. De voorbereiding van de aanleg van een weg in Ghana nam zo’n drie jaar in beslag terwijl de daadwerkelijke uitvoering om en nabij twee jaar duurde. De inspanningen bleken alleszins lonend want de opdrachtgevers gunden Interbeton de tweede fase van het werk terwijl zich ook kansen aandienen voor de realisatie van het derde deel. In alle gevallen zal de voorbereiding minstens twee jaar duren. In het verlengde van de wegenwerken kreeg Interbeton contracten voor de bouw van een ziekenhuis en van een waterzuivering voor ’s lands hoofdstad.

Reageer op dit artikel