nieuws

Duitsers uit grensgebieden willen in Nederland wonen

bouwbreed

Aan de bouwstijl van Nederlandse huizen hadden Duitsers altijd wel iets aan te merken: te steile trappen, te grote ramen, te dunne muren, te weinig isolatie, zichtbare leidingen, te weinig kelderruimte. Bij al dat vermeende ongerief zouden ze dus dankbaar moeten zijn dat hun bouwbedrijven bunkerachtige kelders bouwen, de kleine ramen voorzien van rolluiken, sterk isoleren en alle leidingen onder het stuc aanbrengen. Vreemd genoeg is het tegendeel het geval.

Steeds meer Duitsers uit de grensgebieden kopen een huis in Nederland. Neem Limburg. Kerkrade kan hierover een stevig woordje meespreken. Oorzaak: de lagere prijzen voor vastgoed in ons land. Wie zich in de Heimat geen huis kan veroorloven, probeert zijn geluk in ons land. Helmut Lesmeister, ‘Stadtdirekor’ oftewel burgemeester van Herzogenrath, een gemeente met 45000 inwoners ten noorden van Aken vlak aan onze grens, vraagt zich af waarom het niet mogelijk is dat in Duitsland huizen tegen dezelfde prijs te koop zijn als in Nederland. “De mensen uit onze gemeente die bij u wonen, werken in Duitsland, sturen hun kinderen naar Duitse scholen, gaan naar Duitse artsen. Maar hun belasting betalen ze in Nederland. Menige Duitse grensgemeente raakt mede hierdoor in financiele nood.”

Overdreven

De ‘Stadtdirektor’ (ambtelijk hoofd van stad of gemeente) gaf een Nederlandse poontwikkelaar de kans op een terrein in Herzogenrath een wijk met rijtjeshuizen volgens Nederlandse maatstaven te bouwen. Kerkrade moet deze bouwplannen officieel goedkeuren. Pas dan mag de eerste spade in de grond worden gestoken.

Een Nederlandse stad als controleur van een bouwpo in Duitsland. Of dat goed gaat? “Eigenlijk hoort dat niet”, bekent Lesmeister, “maar wij hechten grote waarde aan het oordeel van de bouwtechnici van Kerkrade.” Waarom? De burgervader wil het zo oneindig ingewikkelde Duitse bouwrecht te lijf gaan. “Onze normen zijn totaal overdreven. Onze muren moeten bijvoorbeeld veel sterker gebouwd worden. Bij de aardbeving in april 1992 zijn de Nederlandse huizen ook niet als kaartenhuizen ingestort. In Nederland mag je de trap steiler bouwen dan bij ons. Waarom ook niet? Zo spaar je toch leefruimte? In uw land vallen ook niet meer mensen van de trap dan bij ons.”

Bouwwetten

Een Duits bouwbedrijf moet rekening houden met rond tweehonderd bouwwetten en honderden normen en bepalingen. In het Duitse Instituut voor Normen (DIN) worden momenteel circa 1100 bouwnormen bewerkt.

Bij zoveel grondigheid wordt duidelijk waarom een Duits gezin zelfs in het grensgebied voor een huis met een woonoppervlak van 120 m2 tussen de f. 392000 en f. 425000 moet opbrengen, terwijl een huis met hetzelfde oppervlak in en rond Kerkrade (of een andere gemeente) tussen de f. 145000 en f. 179000 kost. De 75 huizen die de Nederlandse projectontwikkelaar in Herzogenrath wil bouwen, zullen om en nabij de f. 224000 kosten.

Nu zijn prijzen in de huizenbouw ook afhankelijk van de kosten voor de bouwgrond. Voor het Nederlandse bouwpo in Herzogenrath heeft een dochter van het mijnbouwbedrijf Ruhrkohle een terrein van 24000 m2 tegen gunstige voorwaarden ter beschikking gesteld.

Bunkers

Woonhuizen zonder kelder stuitten in Duitsland tot nu toe op groot voorbehoud, maar stad en land klaagt over de hoge prijzen voor die ‘bunkers’. Steeds meer Duitsers merken dat een mens ook binnen zijn fel begeerde eigen muren kan leven zonder de beschikking over een ondergrondse hobby-ruimte te hebben. Lesmeister: “Men gaat op bezoek bij mensen met een eigen huis over de grens en ziet plotsklaps dat veel van wat je als absoluut noodzakelijk beschouwde, het in werkelijkheid niet is.”

En dus wonen in Kerkrade (56000 inwoners) inmiddels al meer dan 5000 Duitsers. Hun aantal is in tien jaar tijd meer dan verdubbeld. De westelijke stadgrens van Herzogenrath is over een lengte van 8,5 km identiek aan de Nederlandse grens en de stadgrens van Kerkrade. De Nieuwstraat in de ene stad heet Neustrasse in de andere.

Samenwerking

De grens is een laag muurtje. Het wordt afgebroken omdat beide steden, die 1991 een samenwerkingsverbond oprichtten onder de naam ‘Eurode’ de Nieuwstraat verbouwen tot een fraaie laan.

Kerkrade heeft aandelen in een technologiepark in Herzogenrath. Als bedrijven die in dit park zetelen moeten uitbreiden, wil Herzogenrath een industriepark in Kerkrade mee financieren. Zelfs de brandweer uit beide steden werkt al samen.

Dit alles klinkt als een fraai staaltje van Euro-samensmelting. Maar er zit een addertje onder het gras. Met de integratie van de in Kerkrade wonende Duitsers is het niet bijster goed gesteld. Deze mensen zijn volledig gericht op de Duitse samenleving; bij de inkoop, in de vrije tijd, bij de schoolkeuze voor de kinderen. De ‘Duitse Nederlanders’ hebben de prijzen voor vastgoed in Kerkrade en omgeving laten stijgen. En dus lopen de inwoners van Kerkrade en omgeving niet bepaald warm voor verder import uit het buurland. Zij trekken immers ook niet over de grens op zoek naar een huis?

Controles

Dat is ook een reden waarom Herzogenrath en andere Duitse steden eisen dat Duitse bouwbedrijven wordt geoorloofd huizen te bouwen volgens Nederlandse normen en voor Nederlandse prijzen.

Deze eis heeft de regering van Noordrijn-Westfalen al in haar oren geknoopt. Ook vanuit Dieuwesseldorf kijkt men met welgevallen naar de Nederlandse wijze van woningbouw. Een nieuwe bouwverordening is al in de maak. Overdreven overheidscontroles worden afgeschaft.

Nog even, en ‘Bouwen oeten la Nederland’ wordt elders in Duitsland modern. Al die onderaardse bars, hobby-, en partykamers, een absolute ‘must’ in ieder Duits rijtjeshuis uit de jaren zestig en zeventig, zijn allang uit de mode geraakt.

Reageer op dit artikel