nieuws

‘Een goede vloer, goede wanden en goed licht, niet meer en niet minder’

bouwbreed

De Duitser Wolfgang Laib bouwt huizen van niet alledaagse natuurlijke grondstoffen. Zijn bouwwerken van marmer of bijenwas al dan niet in combinatie met witte rijst of stuifmeel zijn weliswaar klein van formaat maar zullen de bezoeker nog lang heugen. Wie zou er niet in een huis willen wonen met heerlijk geurende wanden?

Al op jeugdige leeftijd maakte de ‘volheid’ die van lege ruimten kan uitgaan op Wolfgang Laib (1950) een diepe indruk.

Als kind bezocht hij moskeeen in Perzie, Afghanistan en Pakistan, een ervaring die hij later zou verwerken in zijn werk. ‘Ruimten die niet opgevuld zijn met overbodige rommel, een gevoel voor ruimte, vooral voor de vloer, dat in de Europese kunst helemaal niet bestaat.’

Veel van zijn creaties bevinden zich dan ook direct op de werkvloer van het Tilburgse museum De Pont waar zijn werk tot en met 6 februari wordt geexposeerd. Hieronder zijn van marmer, zegellak, of hout vervaardigde rijsthuizen met daaromheen bergjes rijst gegroepeerd (Reishauser).

Dit voedingsmiddel is ook terug te vinden in Die Reismahlzeiten (1993), waar de rijst is uitgestrooid op messing borden die in een lijn op de betonnen vloer zijn geplaatst. Een bord bevat het gele stuifmeel van de hazelnoot, de uitzondering die de regel bevestigt.

Tien jaar geleden was Laib ook al met maaltijden in de weer en zijn uit die tijd daterende Reismahlzeiten fur die neun Planeten zijn eveneens in De Pont te zien.

Openheid

Vrijwel direct na zijn met succes afgeronde studie medicijnen richtte Laib zich tot de kunst. ‘Kunst heeft een poten tiele openheid, een visionaire kracht die op andere terreinen nauwelijks mogelijk is.’ Het werk van Laib laat zich overigens moeilijk omschrijven.

Van zijn creaties gaat een sterk associatief karakter uit waarbij begrippen als eeuwigheid en nietigheid genoemd ke worden. Met zijn werk wil hij de bezoeker ruimte laten ervaren, zonder nastreving van enig ander doel. Een bezichtiging is dan ook een ervaring op zich. Het meest ‘aangename kunstwerk was voor mij zijn Wachsraum (1992) dat door het Tilburgse museum werd aangekocht. Een smalle doodlopende gang met wanden van dikke platen bijenwas, waarvan de geur je lang zal bijblijven. Winnie the Pooh zou er zijn hart ophalen.

Ook een licht komvormige, uitgeholde, vierkanten marmeren plaat gevuld met melk (Milchstein, 1987-1989) blijft fascineren. De Melksteen balanceert op de grens van tijdelijk heid (de melk) en duurzaamheid (marmer). De twee totaal verschillende materialen zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Vijf liter melk is er dagelijks nodig om het kunstwerk (122 bij 130 cm) in optima forma te presenteren.

Het bijna 2,5 maal zo grote Blutenstaub von Kiefern (1993) heeft dezelfde vorm maar is gemaakt van een ander natuurlijk produkt: het stuifmeel van de grove den.

Het vergaren van dit geelkleurige materiaal is een tijdrovende bezigheid waar Laib in zijn werk/woonomgeving in ZuidDuitsland met plezier tijd voor inruimt. Deze ‘terug naar de natuur’-periode ervaart hij als ‘essentieel’. Het stuifmeel wordt al een aantal jaren bijeengeveegd en hergebruikt waardoor het kunstwerk steeds opnieuw kan worden gevormd.

Het prachtig door Benthem Crouwel Architekten verbouwde pand, een voormalige wol spinnerij, is een uitstekende expositieruimte voor werk zoals dat van Laib. Er is een mooie lichtval van boven, het karakteristieke van de fabriekshal is nog herkenbaar en er is ruimte. Laib eist een ruimte met ‘een goede vloer, goede wanden en goed licht, niet meer en niet minder’. Aan deze wensen komt De Pont volledig tegemoet.

Wolfgang Laib is t/m 6 februari te zien in De Pont, Wilhelminapark 1 te Tilburg. Dagelijks geopend van 11.0017.00. Maandags gesloten.

Tel: 013-438300.

ROLA JOHANNES

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels