nieuws

Argentinie geeft tot 1999 miljarden aan bouw uit

bouwbreed

De geprivatiseerde bedrijven van Argentinie moeten in de komende vijf jaar zo’n f. 32 miljard investeren. Deze uitgaven zullen in niet onaanzienlijke mate ten goede komen aan (buitenlandse) aannemers. Vanaf dit jaar zal Argentinie in de daarop volgende vijf jaar jaarlijks pakweg f. 2 miljard uittrekken voor de aanleg, het onderhoud en de verbetering van de nationale autowegen. Aldus staatssecretaris dr. C. Sanchez van economische zaken, staatssecretaris dr. W. Otrera van openbare werken en ondersecretaris G. Harteneck van investeringen in een gesprek met deze krant.

Waarom zou een Nederlandse (bouw-)ondernemer Argentinie voor zijn investeringen verkiezen boven ander landen?

Sanchez: ‘Argentinie heeft een economie, die in een hervormingsproces is en die een hoog groeicijfer vertoont (6 a 7 procent).

Het land biedt institutionele zekerheden en de huidige economische ordening is stabiel. De spelregels zijn duidelijk en doorzichtig en de rentabiliteit van de investeringen is hoog; met name in de bouw is er veel groei.”

Harteneck: ‘Ik geloof dat er drie hoofdargumenten voor Argentinie aan te voeren zijn: Politieke stabiliteit, economische en juridische stabiliteit. Sinds de miltaire dictatuur de Falklands-oorlog verloren heeft, hebben de miltairen alle prestige verloren en is in 1983 de democratie, en daarmee de politieke stabiliteit, definitief hersteld.

Er is nu geen begrotingstekort, de inflatie is beteugeld en onze munt is gekoppeld aan de Amerikanse dollar en voor 100 procent gedekt door goud en deviezenreserves. Daarmee is de economische stabilteit verzekerd. De rechterlijke macht is soms inefficient en vaak langzaam, maar wordt gerationaliseerd en zal dus zeker efficienter worden”.

Is het huidige systeem werkelijk zo stabiel?

Sanchez: ‘De huidige economische ordening is zeker stabiel; de oppositie stelt geen veranderingen van de economische politiek voor, wel verbeteringen binnen het plan. Het zal dus langer duren dan alleen deze regeringsperiode’.

Otrera: ‘De Centrale Bank financiert geen tekorten van de staat, dus, als er meer geld in omloop komt, is het omdat er meer dollars zijn binnengekomen; het evenwicht is dus structureel. En dan is er nog een ander aspect: vele ondernemers, maar ook de staat en particulieren zijn schulden in dollars aangegaan. Niemand wil dus druk uitoefenen om te devalueren, want dat zou een enorme toename van de schulden betekenen.’

Biedt Argentinie bepaalde faciliteiten en zijn er garanties voor buitenlandse ondernemers?

Sanchez: ‘Er is een volledig vrij verkeer van kapitaal en goederen en er zullen geen nationalisaties of confiscaties komen. De regels van de Wereldbank en de arbitrage in geval van conflicten zijn hier volledig van kracht.’

Harteneck: ‘Argentinie biedt geen speciale garanties of faciliteiten. Argentinie discrimineert niet; er is hier geen verschil tussen een nationale en een buitenlandse ondernemer. Er bestaat geen enkele restrictie van de komst van buitenlandse ondernemers.’

Welke problemen moet een Nederlandse ondernemer voorzien?

Harteneck: ‘Het grootste probleem is gelegen in een verschil in cultuur; een verschil in gebruiken en gewoonten in de handel, die zijn verschillend in alle landen van de wereld. Daarom is er een aanlooptijd, waarin je moet aanleren, wat die gewoonten zijn en die aanlooptijd kost geld.

Daarom denk ik, dat het voor (bouw-)ondernemers, behalve de zeer groten, die een eigen infrastructuur ke opbouwen, de beste manier is, zich te associeren met een lokale ondernemer. Maar de omstandigheden zijn goed; de Europeaan voelt zich in het algemeen goed thuis in ons land en de kwaliteit van het leven, voor wie zich hier wil vestigen, is in alle grote steden goed. En de Nederlander staat in hoog aanzien in Argentinie; hij staat bekend als een harde werker en als techisch goed onderlegd.”

Welke concrete poen zijn er?

Harteneck: ‘In de bouw zijn er vele mogelijkheden; de geprivatiseerde bedrijven moeten in de komende vijf jaar $16 miljard investeren, daar zijn dus vele mogelijkheden voor bouwondernemers.’

Otrera: ‘Wij hebben een bijzonder ambitieus programma voor aanleg, onderhoud en vebetering van nationale autowegen in Argentinie. Vanaf 1993 zal er gedurende een periode van vijf jaar jaarlijks een bedrag van US$1 miljard (totaal US$5 miljard; bijna f. 10 miljard) geinvesteerd worden met fondsen van de Wereldbank en de Interamerikaanse Ontwikkelingsbank.

Voorts is er over vijf a zes maanden een afwateringspo van ongeveer US$60 miljoen aan te besteden en de bouw van een aquaduct van $130 a 150 miljoen. Op iets langere termijn komt er een waterzuiveringspo in twee rivieren bij Buenos Aires, de Riachuelo en de Matanza, maar we weten nog niet precies wanneer en voor welke bedragen.”

De vorm, waarin openbare werken worden uitgevoerd, is het B.O.T.-systeem (Build, Operate and Transfer). Bij de autowegen, zo legt Otrera ons uit, wordt een onderhouds- en verbeteringsplan voorgelegd en de kosten daarvan moeten bestreden worden uit de te heffen tolgelden. De concessie daarvan wordt meestal verleend voor een periode van twintig jaar. De prijzen worden in dollars vastgesteld met een mogelijke aanpassing volgens de inflatie in de Verenigde Staten.

Hoe zijn de aanbestedingsprocedures?

Otrera: ‘Er wordt eerst opgeroepen tot een voorinschrijving hetzij van adviesbureaus, hetzij direct van de investeerders.

Degenen, die gepreclassificeerd worden, komen in wat we noemen ‘data-flew’. Zij presenteren een voorpo voor het uit te voeren werk en het te sluiten contract. Zij krijgen gelegenheid kanttekeningen te plaatsen bij het po en het contract.

Als deze etappe afgesloten is, maken we het definitieve po en vragen we om inschrijving op het po zelf. Voor de aanbesteding is er een element doorslaggevend: de laagste kosten voor de gebruiker, bijvoorbeeld bij de autowegen de laagste tolgelden.”

Is er corruptie in Argentinie.

Sanchez: ‘Vroeger hadden we een groot staatsapparaat met veel corruptie. Nu is er door de deregularisatie een beveiliging tegen corruptie. De overheid heeft veel minder vat op de economie en daardoor heeft de ambtenaar de kans niet meer.

Vroeger was er ook veel corruptie in de staatsbedrijven, maar daar is door de privatiseringen eveneens een eind aan gekomen.”

Otrera beantwoordt deze vraag volgens dezelfde lijnen; nu de rol van de staat in de economie gereduceerd is, ‘is de mogelijkheid van corruptie voor negentig procent om niet te zeggen voor honderd procent geelimineerd’.

Harteneck is genuanceerder: ‘Ik geloof dat er overal corruptie is; er is geen land vrij van. Zelfs Nederland, denk ik, zal niet helemaal vrij van corruptie zijn. Ik heb jaren in de Verenigde Staten gewoond en dat land is zeker niet vrij van corruptie.

Wanneer we praten over de bouw; in vele delen van de wereld is de bouw op de een of andere manier een soort maffia, groepen, die erg dicht bij de authoriteiten werken. Daar kan gemakkelijk corruptie binnenkomen. Het is moeilijk vast te stellen, hoeveel corruptie er in Argentinie is.

Vroeger was er altijd veel corruptie en toen kwam het niet eens in de krant. Tegenwoordig is het in de kranten aan de orde van de dag. Er is nu een proces van bewustwording en schoonmaak aan de gang; het is nu veel beter dan vroeger. Ik kan niet zeggen, dat er geen corruptie is, maar vergeleken met de rest van Latijns Amerika of zelfs mondiaal, geloof ik dat Argentinie thans niet een van de slechtste is.”

Carlos E. Sanchez, 56 jaar, is staatssecretaris van Economische Zaken. Hij behoort tot de ‘denktank’, Fundacio’n Mediterranea, waar ook de minister, Domingo Cavallo, deel van uitmaakt. Hij was hoogleraar in Cordoba en heeft als adviseur gewerkt voor o.m. de Wereldbank en het VN Ontwikkelingsprogramma.

Dr. Wylian R. Otrera is staatssecretaris van Openbare Werken op het Ministerie van Economische Zaken en treedt op als Argentijns onderhandelaar in de Uruguay-ronde van de GATT.

Cuillermo Harteneck, 65 jaar, is ondersecretaris voor investeringen op het Ministerie van Economische Zaken. Hij is afkomstig uit het bedrijfsleven en heeft jaren gewoond en gewerkt in de Verenigde Staten.

+KOP+fromr181h45f10Regering Argentinie is optimistisch over economie+EINDE KOP De Argentijnse regering is tevreden over het economisch herstelplan van minister D. Cavallo van economische zaken.

Het plan beteugelde de inflatie en maakte de privatisering van de vele staatsbedrijven mogelijk. Voor de hele economie leverde het plan een forse deregulering op.

Volgens critici ontstond de huidige stabiliteit door een kunstmatig hoge wisselkoers die de inport bevordert en de eigen industrie benadeelt. Volgens hen stort de economie in zodra de opbrengst van de privatiseringen op is.

Buitenland Wim Bogaard Argentinie, met een oppervlakte van tachtig maal Nederland en dertig miljoen inwoners, strekt zich uit van Vuurland in het uiterste zuiden van het continent tot ten noorden van de Steenbokskeerkring.

In het westen vormt het Andes-gebergte de grens met Chili en in het oosten wordt het begrensd door de Zuid Atlantische Oceaan. Een derde van de bevolking woont in Groot Buenos Aires. Het noorden, zowel als het zuiden, Patagonie, is uiterst dun bevolkt. Het land kende tot 1983 tientallen jaren van politieke instabiliteit met staatsgrepen en militaire dictaturen.

Het was een periode van grote staatsbemoeienis met de economie en inflatie afgewisseld door hyperinflatie, maar ook schendingen van mensenrechten, willekeur en corruptie. Ten tijde van Juan Peron, twee maal presidient tussen 1943 en 1955, waren de lonen relatief hoog, maar sindsdien zijn ze geleidelijk gedaald.

In de jaren zeventig was Peron nogmaals kort president.

Hervormingen

De economie van het land is gebaseerd op landbouw en veeteelt; het voert onder meer vlees, granen en leer uit, maar heeft van oudsher ook een vrij omvangrijke industrie. Er is praktisch geen analfabetisme en zeer velen, met name in de steden, hebben toegang tot middelbaar onderwijs.

De inkomensverschillen hebben de neiging toe te nemen. Argentinie neemt, samen met Brazilie, Paraguay en Uruguay, deel aan de vorming van een gemeenschappelijke markt, de Mercosur, een proces, dat in 1995 afgerond moet zijn. De nieuwe regering, onder leiding van president Carlos S. Menem die in 1989 (voor het eerst in zestig jaar droeg een wettig gekozen president aan een eveneens wettig gekozen opvolger het ambt over) aantrad, is een programma van radicale economische hervormingen begonnen. De vele staatsbedrijven werden in hoog tempo verkocht en de economie sterk gedereguleerd. Er werd en wordt veel geschreven over corruptie bij die verkopen. De Argentijnse munt, Peso, werd bij wet gekoppeld aan de Amerikaanse dollar met een koers van een op een. De inflatie werd beteugeld, maar de sociale prijs, die daarvoor betaald wordt, is zeer hoog: de armoede, werkloosheid en de inkomensverschillen namen sterk toe en de industriele produktie nam af.

Instorten

Dit plan, ontworpen door ‘superminister’

van Economische Zaken, Domingo Cavallo, bracht stabiliteit in de traditioneel labiele Argentijnse economie. Zelf is Cavallo, en met hem de hele regering, optimistisch over de toekomst van zijn plan: ‘Wij hebben de stabiliteit veroverd middels een structureel evenwicht. De crisis van de inflatie zijn overwonnen’. Maar ook stelt hij: ‘de stabiliteit van de economie wordt gehuurd; die kun je niet kopen’. Er zijn echter vooraanstaande economen, die veel sceptischer zijn over de stabiliteit. Zij stellen, dat het bouwwerk van de stabiliteit gebaseerd is op een kunstmatig hoge wisselkoers, die in feite de import subsidieert en de eigen industrie schade toebrengt; dit wordt, zo stellen zij, gefinancierd uit de opbrengst van de privatiseringen en, zodra dat geld op is, zal het hele bouwwerk instorten.

Tussen 1993 en 1998 investeert Argentinie in totaal zo’n f. 10 miljard in de aanleg, het onderhoud en de verbetering van het nationale wegennet.

De geprivatiseerde Argentijnse bedrijven moeten in de komende vijf jaar ruim f. 32 miljard investeren, een opgave die vele kansen biedt aan (buitenlandse) bouwbedrijven.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels