nieuws

Terro greep zijn kansen in milieupoen

bouwbreed

Dat het Amsterdamse aannemingsbedrijf Terro vandaag zijn zestigjarig bestaan kan vieren is hoogst waarschijnlijk te danken aan de ‘omwenteling’ die het bedrijf eind 1987/begin 1988 heeft gemaakt. Een omwenteling, teweeg gebracht door zijn tegenwoordige eigenaar ing. Willem Stuive (46), die grote kansen zag in de milieusector en die kansen met beide handen greep. Zonder overigens het oude vakgebied van civieltechnische poen te verloochenen. Vandaar dat het jubilerende bedrijf zich tegenwoordig presenteert als Terro civiel/ milieu BV.

Bedrijfsjubileum Jaap Barendrecht Terro was zo ongeveer 55 jaar lang een heel bekend Anmsterdamse aannemer op het gebied van de civiele sector. Het was financieel sterk en had in de jaren zeventig wel honderd mensen in dienst. Het vond zijn basis in lange termijn contracten met de gemeente Amsterdam.

Het leverde zand aan en maakte in opdracht van de desbetreffende dienst terreinen gereed voor woningbouw in de Bijlmer en in Osdorp en voor o.a. de Stopera. Miljoenen kubieke meter zand werd voor de gemeente verzet. Daarnaast verrichtte het ook zelfstandig werkzaamheden in de gwwsector. Ing. Stuive: ‘Men zag Terro, genoemd naar zijn oprichters Terlinden en Roye, echt als een verlengstuk van de gemeente. ‘Dienstverlening’

was het parool in het bedrijf, dat van begin jaren zeventig tot 1983 voor vijftig procent van Ballast Nedam was, maar toen weer geheel in handen van de families kwam. Eigenlijk kun je wel spreken van super-dienstverlening…” Terro zorgde er bijvoorbeeld voor dat de 500 straatmakers in dienst van de gemeente alles hadden om hun werk goed te doen: zand, materieel, enz. En na afloop van een werk zorgde het bedrijf weer dat alles op zijn plaats kwam. Terro had tientallen vrachtautos op afroep beschikbaar.

Er ontstonden problemen toen Amsterdam zo langzamerhand het systeem van deelraden ging invoeren en het voor Terro afgelopen was met de langlopende contracten. Er moest gewoon worden ingeschreven op aanbestedingen en de organisatie van Terro was daar niet op gebouwd. ‘Het te grote dienstverlenende karakter bracht het bedrijf in de problemen’, aldus Stuive.

Oplossing

De aandeelhouders zochten naar een oplossing. Nu wilde het geval dat Willem Stuive juist terug was uit Saudi Arabie, waar hij van 1980-1981 general manager was van Ballast Nedam Roads in Riyad en daarna tot en met 1986 general manager van Saudi de Moel Ltd. Daarvoor was hij onder meer bedrijfsleider bij Offringa in Groningen, pomanager bij de aanleg van een vliegveld in Nigeria en rayonchef NoordHolland van Koninklijke Wegenbouw Stevin. Stuive: ‘Ik had geld verdiend en ik wilde graag als ondernemer werkzaam zijn. Eigenlijk had ik tenslotte in mijn vroegere banen al als ondernemer gefungeerd.

Dus waagde ik de stap en kocht het bedrijf. Ik kreeg van veel collegas goede raadgevingen: je moet in het milieu gaan.

Nou, die raad nam ik aan en ik moet zeggen: het liep als een speer. Opmerkelijk was, dat die collegas het zelf niet deden, omdat de gww-sector weer flink aantrok en ze voldoende werk hadden in die sector.”

Zakelijk

Stuive moest ook zijn bedrijf voor de nieuwe taak gereedmaken. Het wat ambtelijke denken moest plaats maken voor een nuchtere en zakelijke aanpak, nodig om de zaak aan de gang te houden. En het is hem gelukt: op het ogenblik draait het bedrijf met ongeveer veertig personeelsleden een omzet van om en nabij de f. 10 miljoen. De nadruk ligt op milieukundige poen, zoals bodemsanering, verwerking van verontreinigd slib, grondwaterzuivering en asbestverwijdering, om maar enkele voorbeelden uit het pakket te kiezen.

Nooit in een kleiput..

De civieltechnische kennis die nog steeds bij Terro in huis is komt hier goed van pas. Het bedrijf voert trouwens ook nog steeds civieltechnische werken uit, zoals het aanbrengen van verhardingen, grondverzet, rioleringswerkzaamheden, enz. Ing. Stuive ziet voor zijn bedrijf een heel goede toekomst: ‘Er is nog een enorme hoeveelheid werk, waar ook veel geld mee is gemoeid. Maar ik moet zeggen, dat de kosten van de bodemsanering nogal eens hoger uitvallen dan noodzakelijk is. Dat is onder meer te wijten aan het feit dat ingenieursbureaus of onvoldoende civiele kennis in huis hebben of daarvan geen gebruik maken.

Hun medewerkers weten alles van vervuiling, maar, zoals ik al eens heb gezegd: ze hebben nooit met laarzen in de kleiput gestaan. Omdat wij die civiele kennis wel gebruiken ke we vaak alternatieven aandragen die goedkoper, net zo goed of zelfs beter zijn.”

Overigens vindt ing. Stuive dat de idealistische normen van VROM wat de bodemsanering betreft in de praktijk niet altijd haalbaar zijn. ‘Natuurlijk moeten we er naar streven dat alle grond schoon wordt, maar dat lukt niet in korte tijd.

Daarom moeten in een verontreinigd gebied eerst de gevaren voor mens en milieu worden weggenomen. Daarna zou er tot onder de zogenaamde cwaarde moeten worden gesaneerd. Nog later, maar dan spreek ik toch over een jaar of dertig, zou de multifunctionaliteit van een terrein ke worden hersteld.” Je moet bovendien, zo meent Stuive, het zelfreinigend vermogen van de aarde niet onderschatten.

Niet ideaal

Volgens Stuive is de openbare aanbesteding van poen niet de manier om ideale kwaliteit te bereiken. Om het werk te bemachtigen moet een bedrijf bij wijze van spreken ‘aan de onderkant’ gaan zitten. Er is geen of vrijwel geen ruimte voor extra zaken of eigen technische ideeen, waardoor niet optimaal wordt bereikt wat mogelijk is. Een ander probleem vindt de directeur,dat de gww-sector een weinig aantrekkelijk imago heeft. Het is daarom erg moeilijk om aan goed personeel te komen. Toch probeert hij het weer, want zijn bedrijf wil hij laten groeien naar een verdubbeling van de omzet op korte termijn. HIj wil enkele rayons creeren en daarvoor zoekt hij onder anderen rayonmanagers. Om, maar aan goede mensen te komen belooft hij de juist kandidaat in een advertentie in dit blad o.a.

‘…op basis van zijn resultaat een salarisverhoging van 30 tot 50%…’

Het jubileum van Terro civiel/milieu BV wordt vandaag gevierd met een bijeenkomst, die van half vier tot acht uur duurt en die wordt gehouden in Het Huis met de pilaren in Bergen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels