blog

“Ieder voor zich, God voor ons allen”

bouwbreed Premium 1813

“Ieder voor zich, God voor ons allen”

Tegenwoordig wordt alles uitbesteed, van de heipaal tot aan de brievenbus, en er loopt geen eigen personeel van de hoofdaannemer op de werkvloer. Op dit soort werken is er alleen sprake van een hoofduitvoerder en een uitvoerder buiten.

Ik sta met een oud-collega weer ‘aan de draad’; we zijn net begonnen met metselen op een groot nieuwbouwproject. Om de snelheid van het metselen op te pakken, kun je dit het beste doen in het aangenomen werk (betaald worden per steen), wat alleen mogelijk is in de nieuwbouw.

Ik kom om kwart voor zeven de keet binnen, pak een kop koffie en hoor iemand zeggen; ”Hé steigerbouwer, er moet een hijs-steiger komen!”, waarop de steigerbouwer reageert: ”Die ga ik niet maken hoor. Ik heb hiervoor niks bij me en bovendien zit een hijs-steiger niet bij mijn prijs in.”  Vervolgens pakt hij zijn telefoon en tovert de overeenkomst tevoorschijn. “Kijk maar! Regel het met de hoofduitvoerder, en als dat niet lukt dan ga ik weg.”

Om zeven uur pak ik mijn spullen en emmer en loop naar de werkplek. “Wat golft die steiger,” zeg ik tegen mijn maat. “Tja René, de grond is verzakt, maar daar kunnen we nu niks aan doen, want de productie moet doorgaan. Het werkt hier zo; ieder voor zich, en God voor ons allen.” Oké, dacht ik meteen, en de posters in de keet dan? ‘Veiligheid voorop’, ‘denk om jezelf ‘, enzovoorts.  “Is er niemand die er wat van zegt?”, vroeg ik. “Nee natuurlijk niet,” kreeg ik als antwoord, “Wil jij de gebeten hond zijn? Kom op, we leggen de stenen weg en gaan weer!”

Half tien, schafttijd. Ik wil net een hap brood nemen, zegt ‘de isoleerder’:”Ik ga die ventilatieroosters niet plaatsen, want ik heb hier niets voor staan.” Gelijk worden er telefoons getrokken, en ik hoor in koor: ”Wij ook niet, dus het hoort toch bij jou.” ‘De isoleerder’ doet de isolatie, boort pennen en roosters, maar herhaalt wel vier keer dat hij ze toch niet gaat plaatsen, waarop ik zeg:” Ja, je hebt nu je punt wel gemaakt, dan plaats je ze niet.”  Hij snauwt terug: ”Waar bemoei jij je eigenlijk mee?”

Tja, ik moest wel weer even wennen aan dit soort reacties, maar hij ging wel op hoge poten naar de hoofduitvoerder.

Om elf uur doen we altijd een bakkie, een mooie gelegenheid om ‘de isoleerder’ op te zoeken, want het zat me toch niet lekker. Ik vroeg aan hem waarom hij zo fel reageerde, en zo direct als hij is zei hij: “Het is hier toch een zootje. Steigers zijn niet goed, maar hebben toch een groen label, troep voor je poten waar je over struikelt en dan moet ik tussen die rotzooi ook nog die kl… roosters plaatsen waar ik niets voor krijg!” Tja, deze man was geïrriteerd, maar had wel gelijk. Ik mocht ‘m wel!

Om één uur, tijdens de tweede schaft, komt de hoofduitvoerder binnen en begint een verhaaltje te vertellen over opstart werk’, ‘aan elkaar wennen’ enzovoorts.  Toen er een kleine stilte viel, pakte ik deze op en zei: “Mijn kinderen wilden afgelopen weekend naar de Efteling. Ik zei tegen ze: kom naar onze bouwplaats, want de steiger is al een attractie op zich! De hele keet lag in een deuk en het groene label ging ervan af.

Na de schaft liep ik samen met de mannen weer naar de werkplek en vroeg aan ze hoe de afspraken zijn gemaakt; rechtstreeks met de hoofdaannemer of met iemand die ertussen zit. Het laatste bleek het geval. De ZZP’ers nemen de klus aan van de gespecialiseerde aannemer. Er is dus niets veranderd met vroeger. De koppelbazen zijn er weer, alleen op een andere manier. En zij zijn niet bezig met veiligheid…totdat er wat gebeurt.

De ZZP’ers worden gebruikt en misbruikt, en als er wat met ze gebeurt zijn velen niet verzekerd omdat de premie zo hoog is. En dat niet alleen; de arbeidsongeschiktheidsverzekeringen die wel zijn afgesloten lopen vaak maar tot 60 of 65 jaar, waardoor er een gat ontstaat. Je moet er toch niet aan denken dat je in die periode ziek wordt!

Veel oudere bouwvakkers zijn noodgedwongen voor zichzelf begonnen. Er was geen keuze ten tijde van de crisis, want geen werkgever wilde ze hebben en nu ook niet.

Eigenlijk zijn het ‘vogelvrije’ bouwvakkers die we moeten beschermen, want deze mensen gaan zo echt de 67 niet halen op de werkvloer.

De werkdag zit erop. Ik kom straks weer met heel andere verhalen thuis dan na een dag kantoor. Maar, ondanks al het gedoe, heb ik weer genoten want…

…het blijft een machtig mooi vak!


René Kesselaar, directeur/eigenaar van Kesselaar & Zn.

Reageer op dit artikel