blog

Kleurendoof

bouwbreed 266

Kleurendoof

“… en we willen hier graag ijsblauw op de wanden!” “Wat? Zou u niet eerst rustig beginnen met wit? Even de tijd nemen om het gebouw te leren kennen en ervaren wat het licht met de ruimten doet..?”

Ik heb een haat-liefde verhouding met kleur. Te vaak achteraf met de haren er bijgesleept. Een misplaatste uiting van volstrekt willekeurige smaak. ’s Woonwinkels laatste trendkleurstaal opgeblazen tot wandformaat. Dan maar liever Oost Indisch kleurendoof. Heerlijk kleurloos. Richard Meier is er groot mee geworden. Zijn idool Le Corbusier ging hem voor en velen zullen nog volgen. Carlos Ferrater – een van mijn persoonlijke favorieten – bracht jarenlang zijn publicaties alleen uit in zwart-wit. De grafische kracht van zijn horizontaal gearceerde witte villa’s in de mediterrane zon ten volle benuttend.

Kleur bekennen

Niet dat ons werk volledig gespeend is van kleur. We laten de eigen, eerlijke kleuren van de materialen regelmatig aan het woord. Naast een glad gepleisterd, prik wit een zacht, aaibaar betongrijs. Ranke, thermisch verzinkt stalen knopen in een volhouten constructie met geelbruine gloed. Rossig dooraderde, beige natuursteen met voorzichtige glitter. De licht groene zweem van een glaspartij tegen een rank, antraciet kozijn. Leemstuuk met stukjes goudkleurig riet. Scandinavische kookverf in warm rood.

Signaalkleur

Zij leggen dan de basis voor een breder kleurenpallet waarbij we ons zelfs een keer wagen aan een staaltje uit de kleurenreeks Polychromie Architecturale van de eerder genoemde LeCorbu (ook hij bekende naast zijn zakelijke kant steeds meer kleur). Maar aan het nemen van een volstrekt autonome signaalkleur als basis voor een heel plan hebben we ons nog nooit gewaagd. De herhaalde bureaudiscussies hierover ten spijt. Te decoratief. Een subjectief ornament. Niets toevoegend. Overvloedig.

Poëzie

Het is maar weinigen gegund om kleur wel op een authentieke manier onderdeel te maken van de architectuur. Zoals in de vleesgeworden, indrukwekkende drie dimensionale poëzie van Luis Barragán. Of op IJburg MVRDV’s gravelrode tennispaviljoen, simpel en krachtig. Een paar jaar geleden bedacht het Thaise SuperMachine Studio voor het hergebruiken van een Student Activity Centre de genadeloze inzet van interfererende kleuren. Hoe doen ze dat? Benijdenswaardig!



Huib van Zeijl is architect partner bij Équipe.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels