blog

Blije kopers

bouwbreed 4

Blije kopers

Hoe moeilijk kan het zijn? Vaak hoor je inkopers of opdrachtgevers kreunen en zuchten als het over vormen van aanbesteden gaat die niet primair over prijs gaan. Aanbesteden is vaak als in beton gegoten, laat staan dat je daar ook nog een beetje een vrolijk en inspirerend proces van wilt maken.

Voor een van mijn publieke opdrachtgevers mocht ik een offerteverzoek maken. De vraag was niet zo ingewikkeld, maar een goed antwoord geven zou de nodige voeten in de aarde kunnen hebben. Gelukkig heb ik projecten geëvalueerd die zijn aanbesteed op best value. Wat ik me daarvan herinner is dat de gekozen opdrachtnemer altijd nummer 1 of 2 van het (voorkeurs)lijstje van de opdrachtgever was en dat de opdrachtgever opnieuw met de gekozen partij zou willen werken.

De keuze was dus snel gemaakt: zo gaan we het doen. 40 punten voor het interview. Een week later een planning van een A4tje, een memo van dezelfde omvang waarin het bedrijf zijn toegevoegde waarde voor de opdrachtgever uitlegt en tenslotte een prijs. Alle drie voor elk 20 punten. Bovendien is er een prijsplafond gehanteerd als inschrijvingseis, evenals een boete op het leveren van onvoldoende kwaliteit.

Nu vind ik dit allemaal logisch, maar bijzonder is wel dat het bijna nooit zo wordt gedaan. En het wordt nog pikanter als je je beseft dat de inkopers van het departement het allemaal geweldig leuk vinden en hard meewerken om het juridisch goed te regelen.

Vaak heb ik gedacht dat het op de markt brengen van slechte contractvormen aan de inkopers lag, maar het is dus gewoon de opdrachtgever, die het niet aandurft.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels