blog

Utrechts drama

bouwbreed Premium 169

Utrechts drama
Suzanne van de Kerk

Afgelopen week hadden we bij Bouwstenen voor Sociaal een bijeenkomst over risicomanagement. Daar moest ik aan terugdenken toen TivoliVredenburg weer eens in het nieuws was. Dit keer over de exploitatie. Er moeten miljoenen per jaar bij, structureel. Hoe voorkomen we deze drama’s met gemeenschapsgeld?

Nog even wat feiten op een rijtje. De bouwfase van het gebouw viel flink wat duurder uit dan gepland. In plaats van het budget van 99 miljoen euro werd maar liefst 156 miljoen uitgegeven. Al snel bleek dat de exploitatie van het gebouw veel duurder uitviel dan bedacht. Allerlei oorzaken zijn daar debet aan: extra bewakings- en schoonmaakkosten, lange looproutes, onhandig gelegen ruimten en problemen met de technische installatie. In het rapport van de commissie-Gehrels is daarover meer te lezen.

Tegenvallende exploitatie

De tegenvallende exploitatie maakt de budgetoverschrijding van de bouw extra wrang. Hoge realisatiekosten hebben niet gezorgd voor een voordeel in de exploitatie. Blijkbaar was er geen chief risk officer of risicorekening die dit risico vooraf inzichtelijk maakte. Nu zijn de Utrechters opgezadeld met een gebouw dat in totaal zomaar meer dan 100 miljoen euro extra kost.

In de raad zal de schuldvraag wel aan de orde komen. Was het een onduidelijk of onmogelijk programma van eisen, een slecht ontwerp of een belabberde uitvoering? Wie was verantwoordelijk en heeft niet genoeg gedaan om dit te voorkomen? Genoeg ingrediënten om voor slepende juridische procedures en rollende koppen.

Blaming and shaming 

Toch schieten we daar niet veel mee op. Het leed is al geschied en het gebouw staat. Meestal blijft het bij  blaming and shaming. Lukt het betrokkenen om in de learning and sharing-modus te komen? Om de risicorobuustheid van projecten en organisaties te vergroten en in de toekomst herhaling te voorkomen? Dan is dit drama het begin van een stap vooruit.

Reageer op dit artikel