blog

Fietsen over het Binnenhof

bouwbreed 126

Fietsen over het Binnenhof
Suzanne van de Kerk

Onderweg naar de redactie van Cobouw fiets ik regelmatig over het Binnenhof. Omdat het handig op de route ligt tussen huis en werk, maar vooral omdat het leuk is. Je ziet nog eens een minister of een Kamerlid lopen, of stuit op een demonstratie.  En dat tegen een decor van prachtige monumentale gebouwen.

Sinds het Nederlands voorzitterschap van de EU word ik echter steeds vaker omgeleid. Ik kan niet meer altijd de kortste weg nemen tussen Plein en Buitenhof, maar moet om de Ridderzaal heen rijden, zodat internationale gasten ongehinderd van het ene naar het andere gebouw kunnen lopen. 

De afgelopen jaren gaf het Binnenhof natuurlijk al wat van zijn charmante laagdrempeligheid op. Er kwamen steeds massievere palen voor de onderdoorgangen te staan, die alleen nog maar in de grond zakken voor de auto’s van ministers.  Ze zijn geflankeerd door heuse tankversperringen, al zijn die gecamoufleerd in natuursteen. En dichtbij het torentje van de minister-president kun je ook allang niet meer komen. Terwijl ik als klein jongetje met mijn vader nog wel eens met de auto over het Binnenhof ben gereden.

Wanneer wordt fietsen over het Binnenhof verboden?, vraag ik mij wel eens af. Komt er bij het verbouwingsplan voor het Binnenhof waarop wordt gestudeerd, ineens iemand op het idee om de routing rigoureus om te gooien en de fietsers definitief te weren? Net zoals de Spaanse architecten Cruz y Ortiz probeerden bij het Rijksmuseum? En wat doe ik dan? Ga ik andere Haagse fietsers die, net als ik, dagelijks met veel plezier over het Binnenhof rijden, mobiliseren om ons sterk te maken voor behoud van de passage?

De discussie over de fietstunnel van het Rijksmuseum vond ik destijds een gotspe. Een paar van die verwende hoofdstedelingen die de hele natie gijzelden omdat ze hun vaste fietsroute honderd meter moesten verleggen. Terwijl het nota bene ging om het RIJKSmuseum. Niet een museum voor Oud-Zuid, niet voor Amsterdam of Noord-Holland, maar voor het Rijk. Een nationale schatkamer.  Maar de burgemeester durfde zijn handen er niet aan te branden, de Rijksbouwmeester evenmin en ook de minister greep niet in.  De deelgemeente mocht beslissen.

De uitkomst vind ik nog altijd belachelijk. Daarom ben ik vastbesloten niets te doen, mocht mij in de toekomst het gebruik van de Binnenhofpassage worden ontzegd.  Ik hoop het niet, maar als een andere tijd om andere verkeerskundige of bouwkundige oplossingen vraagt, zal niemand mij horen. Voorlopig geniet ik van elke geslaagde passage  en ik met mijn oude omafiets dwars door het hart van de democratie scheur. Maar als het moet, verleg ik mijn route naar de Lange Vijverberg en langs de Hofvijver. Ook heel erg mooi. 

Reageer op dit artikel