blog

Blobmoe

bouwbreed

Blobmoe

Nu de heerlijk subjectieve discussie over mooie of lelijke gebouwen geopend is, laat ik dan ook maar eens een duit in het zakje doen. Ik was vorige week op de Franse bouwbeurs Batimat. Drie dagen struinde ik het Parc des Expositions aan de noordkant van Parijs af, op zoek naar noviteiten. Ik hoop dat ik er niet teveel gemist heb, want zo’n beurs is veel te groot voor één verslaggever.

Voor de internationale pers stond er ook een excursie op het programma langs markante gebouwen en bouwputten. De bustour bracht me bij de nieuwe Philharmonie die begin dit jaar in gebruik werd genomen, maar nog altijd niet helemaal af is. Hij is ontworpen door architect Jean Nouvel.

Volledig onvoorbereid, trad ik het gebouw onbevangen tegemoet. Maar een lichte walging overviel me al bij de eerste aanblik vanuit de bus. Voor mijn ogen ontvouwde zich een wilde stapeling van schuine banen en blokken, waar een grillige blob tussen uitstulpt. Alles bekleed met materialen die hard schreeuwen om aandacht. Spiegelend glas en een mozaiek van 350.000 in elkaar grijpende aluminium vogels; een beetje Escher-achtig.

Enigszins bedrukt loop ik langs een van de hellingbanen naar binnen en kom in een bedompte entreehal op de begane grond. Die leidt tot nog bedomptere gangen. De plafonds zijn overal opvallend laag en je wordt horendol van de pinnen en lamellen die in golvende patronen aan de plafonds zijn opgehangen.  “Nergens is iets symmetrisch te vinden in het gebouw”, pocht de voorlichter.

De grote zaal met maar liefst 2400 stoelen valt nog wel mee. Er is inderdaad geen symmetrisch onderdeel te vinden. Niet op de balkons, niet aan het plafond. Een beetje vermoeiend. En overal zijn irritante blokjes op geplakt. In willekeurige patronen natuurlijk. Zogenaamd om akoestische redenen. En het orgel is foeilelijk.

De grootste repetitiezaal is de enige ruimte waar de zintuigen even tot rust komen. Een simpele rechthoekige doos met mooie houten vloer en fraai vormgegeven akoestische panelen die langs de zijkanten kunnen schuiven. Daar kun je als bezoeker even adem halen en de aandacht richten op, waar het gebouw voor bedoeld is: luisteren naar muziek.   

Dat we dubbelgekromde vlakken kunnen maken weten we zo onderhand wel. Reuze knap dat we die vlakken, mede dankzij BIM-modellen ook nog eens kunnen laten snijden. Het levert ongelofelijk complexe geometrieën op, die we twintig jaar terug nog niet konden maken. Maar het feit dat het kan, betekent niet dat het ook moet. Ik heb het inmiddels wel gehad met blobs en hun bijbehorende spierballenvertoon.  

Mocht collega Martjan Kuit zijn succesvolle zoektocht naar het lelijkste gebouw van Nederland van de laatste vijf jaar uitbreiden naar heel Europa, dan nomineer ik bij deze de Philharmonie van Parijs.

Laten we als bouwsector, architecten, adviseurs, aannemers, toeleveranciers en opdrachtgevers alsjeblieft snel ophouden met het neerzetten van dit soort ongelofelijke aanstellerij. En breng snel vluchtelingen onder in de Philharmonie de Paris. Daar kunnen er gelukkig hééél vééééél van in. 

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels