blog

Tien jaar straf

bouwbreed Premium

Tien jaar straf

Het is mooi (en bovendien vermakelijk) dat rechtszaken ons eindelijk een kijkje in de keuken geven van woningcorporatiedirecteuren die al weer een tijd geleden ontslagen zijn vanwege ‘onregelmatigheden’. Opvallend vind ik dat er vaak geen sprake is van geraffineerd handelen, terwijl ik dat eigenlijk wel verwacht had.

Nee, het is allemaal vreselijk plat en rechttoe rechtaan. Ik heb weleens geprobeerd fraudeurs te typeren. Het begint ermee bij wie het initiatief ligt. Bij de aannemer of de corporatiedirecteur. De aannemer heeft er belang bij informatie te kopen die hem een voorsprong geeft. Of hij wil zelfs exclusiviteit kopen. Of hij bedenkt iets slims waardoor – bij een gunstige uitkomst van een aanbesteding – de corporatiedirecteur een ‘vergoeding’ krijgt. Maar andersom kan natuurlijk ook. Een corporatiedirecteur biedt informatie te koop aan of een exclusief contract. Soms is er zelfs sprake van afpersing. In ruil voor een vergoeding of een dienst kan een aannemer een werk krijgen. En af en toe is er een samenspanning. Een publiek-private samenwerking, zullen we maar zeggen. Zo kocht een corporatiedirecteur systematisch panden van een huisjesmelker, die vervolgens provisie betaalde aan de directeur en zijn maten. Fraude blijkt handel te zijn, miljoenenhandel. In cash, goederen en/of diensten.

Ten slotte de straf. De een komt er vanaf met een taakstraf, na negen jaar wachten. De volgende met negen maanden; eveneens na negen jaar. En in het derde geval is de strafeis drie jaar, na zes jaar wachten. Al met al krijgen de mannen gemiddeld tien jaar ‘straf’. Los nog even van het persoonlijke faillissement waarvan soms sprake is, of een pensioengat. Is dat voldoende genoegdoening? Gaat daar genoeg afschrikwekkende werking vanuit?

Reageer op dit artikel