blog

De mislukking van de BAM

bouwbreed

De mislukking van de BAM

De eerste nul-op-de-meterwoningen staan al een jaar in Heerhugowaard. Hoe bevalt het de bewoners eigenlijk?

Ik sta met mijn telefoon in de aanslag om een foto te maken van de eerste nul-op-de-meterhuizen van Nederland. Een bijzonderheid in de bouw. Rijtjes corporatiehuizen zonder energierekening, met een nieuwe, dikke winterjas. 

Achter mij zegt iemand: “De mislukking van de BAM.” Een vrouw aan de overkant van de weg staat over haar vouwwagen geleund. Ze vindt het niks, die nieuwe woningen aan de overkant. Het huizenblok waar zij woont is nog niet gedaan. En wat haar betreft blijft dat zo, hoe graag de corporatie dat ook zou willen. Dan volgt een lange lijst met klachten.

De mislukking van de BAMZe gaat zich niet veertig jaar vastleggen aan een extra bedrag dat ze moet betalen in ruil voor de energierekening die verdwijnt. Wat denken ze wel. Nog even en haar zoon gaat het huis uit. Scheelt haar 360 euro in de maand. De corporatie heeft uitgerekend wat ze de laatste jaren aan energie heeft betaald. Dat bedrag gaat ze na renovatie bovenop de huur betalen. Maar ze hebben dus haar energieslurpende zoon meegerekend. Kom je dus veel hoger uit. Ja doei.

En dan die bomen in de straat en in de tuinen van mensen. Die moeten allemaal gekapt worden. Anders krijgen de zonnepanelen geen licht. De buurman, hij is dik tachtig, gaat dat niet doen. Kan hij niet. Wil hij niet. De boom in zijn voortuin blijft staan totdat de buurman tussen zes plankjes het huis uit gaat.

Ze tikt me aan, terwijl ze een sjekkie rolt. Dat ik journalist ben, maakt haar tong nog losser dan ze al is. Moet je kijken naar de overkant. Daar staat geen enkele boom meer. Kale boel. Niet mooi toch?

De mislukking van de BAM

De buurman van een paar huizen verderop verschijnt. Buurman! Wat vind jij? De buurman heeft een uitbouw en een grote keuken. Die moeten wijken. En dan zou hij over moeten op elektrisch koken. Dat wil hij helemaal niet. Waarom niet? Smaak, zegt hij. Het eten smaakt niet als je elektrisch kookt. En het koken duurt veel langer.

Dit is de weerbarstige werkelijkheid van nul-op-de-meter, denk ik. Ik sta met mijn fiets aan de hand. Ik had op deze vrije vrijdag de fiets gepakt naar Heerhugowaard. Op naar de Bosboomstraat. Ik was benieuwd hoe de eerste nul-op-de-meterstraat eruit zou zien. Over het project had ik eerder geschreven; een bezoek was er echter nog niet van gekomen. De woningcorporatie, Woonwaard, was tevreden, herinnerde ik me. De bewoners ook. Via via werd het vuurtje aangewakkerd. Iedereen wilde een nul-op-de-meterhuis in deze jarenzestig wijk.

De vrouw van nummer 47 is nog niet klaar. Ik ben vandaag een lopend klachtenformulier. Ze wijst naar de garage naast haar huis. Die is van haar. Via de achtertuin kan ze zo door een deur naar haar garage lopen. Kan straks niet meer, want op de plaats van die deur komt straks een installatiehuisje. Moet ze dus die aan de straatkant die zware garagedeur gaan opentrekken met haar nekhernia. Denk je dat ze dat gaat doen?

Naast de voordeur hangt een houten bordje. “GELUKIG”, staat erop geschilderd. Heeft haar zoon gedaan voor moederdag. Zo erg is het dus niet om hier te wonen, zeg ik. Voor het eerst glimlacht ze.

Mooi vindt ze de opgeknapte woningen trouwens ook niet, vervolgt ze haar klaagzang. En of ik al gezien heb dat daar verderop dat spul op de muren, die steenstrips, al los zijn komen te zitten? Die zijn ze dus weer vast aan het plakken.

Proefproject, zeg ik. Dan gaat niet alles in een keer goed.

Ik fiets verder de straat in. Ik zie inderdaad steigers staan bij de gerenoveerde huizen. En verdwenen steenstrips. Te snel uit de fabriek gehaald, zeggen de mannen van het Friese bedrijf Kooistra Geveltechniek op de steiger, die de boel mogen herstellen. Hoe los zit het? Een van de mannen trekt een vel met nepstenen van het huis. Niks mis met steenstrips, zegt hij. Maar je moet het wel goed toepassen.

Joop Steenhof, een oudere man met een mooie witte onderwijzersbaard, komt verderop uit een van de nul-op-de-meterwoningen lopen. Wat vindt hij van de huizen? Hij is wel tevreden. Eindelijk warme voeten in de woonkamer. Maar de installatiekast in de tuin, tja, die is niet voor iedereen in de buurt een succes. Hij maakt veel lawaai. Er zijn al buren die de slaapkamer naar de voorkant hebben verhuisd. Nee, hij niet. Hij heeft het geluk, nou jou geluk, dat hij aan één kant doof is. Hij slaapt op zijn goede oor.

Of ik even wil kijken binnen, vraagt hij. Prima. Hij moet zelf even weg, zijn vrouw kan wel iets vertellen. Op de bordeauxrode bank in de woonkamer zit Marjan Steenhof, zijn vrouw een groentesoepje te eten. Het is net twaalf uur geweest. Ook zij is vooral positief, zegt ze. De warme voeten. De mooie keuken en badkamer. De geluidsisolatie. Eerst hoorde je mensen op straat praten, nu hoor je niets meer. Het genot van driedubbel glas.

Naarmate haar soep kouder wordt, komen toch ook de nadelen op tafel. De renovatie was wel heftig, zegt ze. Je moet om zes uur opstaan, want om zeven uur staan al die mannen in je huis. Ze is gelukkig tien dagen bij haar dochter geweest. Toen ze terugkwam was de grote computer die boven stond weg, zegt ze met grote ogen.

De douche op de eerste verdieping is een apart verhaal. Het raam dat daar zat is weg. Ze moeten nu de ventilatie harder aanzetten om de doucheruimte goed te ventileren. En, hadden ze bij de corporatie gezegd, ze kunnen aan de achterkant van het huis een deur opendoen. Tja, dan sta je daar dus in je…. Nee, dat was geen goed idee. Ja, dat van dat doucheraampje is jammer, knikt Joop, die net terug is gekomen.

We lopen naar die keuken. Die is mooi geworden. Wel is er een buitenraam naast het aanrecht weg, omdat de installatiekast daar nu staat in de tuin. Ja, het is een lawaaierige kast. Zelf slapen ze altijd met het raampje open. Met het raam dicht kan ze niet slapen.

Die installatie in de kast vertrouwt ze niet helemaal, zegt ze als we naar de tuin lopen. Ze trekt de deur van de kast open. Een grote Zehnder J.E. StorkAir. Een van de filters haalt ze uit het apparaat. Hier gaat de lucht doorheen die het huis in moet. Die filter is erg snel vies. Kijk maar.

In het huis was dat ook te merken. Verse lucht boven de keukendeur binnen. Die monding was eerst verkeerd om gemonteerd. De monding sloeg langs de rand snel zwart uit. Je vraagt je dan af of dat wel gezond is, zegt Marjan Steenhof.

Maar goed. Ze kregen een tuinkraan, al hebben ze er wel over moeten lopen zeuren bij de corporatie. En die hele renovatie, die werd toch wel een beetje door hun strot geduwd, vertelt ze met zachte stem.

Koken op elektriciteit vindt ze geen probleem. Al ging de kookplaat wel een keer kapot. ‘s Nachts was er kortsluiting. Moest Joop naar beneden in het donker. Zij de volgende dag bellen naar de corporatie. Die verwees door naar BAM. Die verwees door naar Ikea, die de keuken levert. Die verwees door naar Whirlpool, de maker van de kookplaat. Die verwees door naar de corporatie. Die verwees door. Afijn, Marjan Steenhof belde ze geduldig allemaal op. Een monteur kwam. Bleek dat er iets ontploft was, onder de pitten. Je maakt wat mee.

Ja, er is best wat aan te merken op zo’n huis, maar Joop en Marjan Steenhof zijn vooral positief, zeggen ze. Zo’n hele renovatie, ze zouden het zo weer doen. Echt. Ik neem afscheid. Ik kom over een paar jaar misschien nog wel eens kijken, beloof ik. Goed plan. Als we dan nog leven, zeggen ze.

Reageren op deze blog? Dat kan via de reactiemogelijkheid onderaan dit artikel.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels