artikel

Aanbestedingsstaking

bouwbreed

Aanbestedingsstaking

Enkele weken geleden meende de topman van Heijmans zijn gedachten te moeten ventileren over het risicoprofiel van overheidsprojecten: te veel risico’s voor de uitvoerende partijen.

Eigenlijk onverantwoord om nog overheidsprojecten aan te nemen, zo wist de topman achteraf te signaleren. Dat moet veranderen.

Achteraf de schuld naar overheid en ambtenaren schuiven: waar is de wijsheid vooraf gebleven? Zijn de Heijmans-calculatoren en projectleiders tijdens de calculatie-/aanbestedingsfase zo onbekwaam dat ze de risico’s niet zien? Of is de honger naar projecten en omzet zo groot dat ieder potentieel risico ontweken, vermeden of geminimaliseerd wordt? Desnoods genegeerd? Nauwelijks in kosten gekwantificeerd?

Dan is het niet raar dat je achteraf op de blaren moet zitten. Natuurlijk moet je een organisatie draaiende houden in lastige omstandigheden, maar om dan alle verantwoording richting opdrachtgever te schuiven…

Het basisprincipe is simpel: de overheid zit op een gigantische zak geld, die via het realiseren van bouwprojecten richting aannemerij geschoven moet worden. Een groot deel van die aannemers vindt dat interessant. Zo interessant dat die overheden in de gaten krijgen dat ze de spelregels kunnen bepalen. Een beetje geholpen door Europa wordt gekozen voor de openbare aanbesteding, want dat leidt zogenaamd tot het beste inkoopresultaat. Eigenlijk wordt alleen het principe verdeel en heers, reeds bekend in de Romeinse tijd, toegepast.

Beste Heijmans-directeur: als je nu echt ballen hebt, organiseer je een maand ‘aanbestedingsstaking’ van projecten waarvan je van mening bent dat het risicoprofiel onverantwoord is. Betrek je directe concurrenten hierbij, zodat er aanbestedingen volgen ZONDER inschrijvers. Dan geef je vooraf een signaal af dat aan duidelijkheid niets te wensen overlaat.

Leo van de Wal, Trainer/consultant bij CBT Bouw 

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels