artikel

Blog: Gevel 3D Print Canal House binnenkort al te koop

bouwbreed

Blog: Gevel 3D Print Canal House binnenkort al te koop

Ik bezoek de bouwplaats van het 3D Print Canalhouse in Amterdam-Noord. Niet als journalist, maar als gewone bezoeker. Ik ben toch in de buurt en ik wil even weten hoe het er voor staat. De laatste keer dat ik er was is al zeker weer driekwart jaar terug.

Voor 2,50 euro koop ik een kaartje en krijg daarmee vrij toegang tot de bouwplaats die vijf dagen per week voor publiek geopend is. Je hoeft er geen helm op, geen veiligheidsschoenen aan en mag bijna overal aankomen.

 

Op deze vrijdagmiddag ben ik de enige bezoeker en ik kan dus rustig mijn gang gaan. Als ik zou willen kan ik zo de printerkop afbreken in de gracht gooien en de boel flink saboteren. Voordat er iemand in kan grijpen, kan ik maanden werk hebben vernietigd. Ik ben niet zo’n type, maar het feit dat het gemakkelijk kan geeft aan met hoeveel vertrouwen dit bouwproject omkleed is. Het is in alle opzichten een open source project.

Ik loop Hans Vermeulen tegen het lijf van Dus Architects, een van de motoren achter het project. Ik heb hem bijna drie jaar terug al weer een keer geïnterviewd. Dat was nog in de tijd dat er net een kamermaker was en een grachtenpand niet veel meer dan een visioen of een vage droom. Sinds die droom steeds concreter wordt, zijn hij en zijn partner de rocksterren van de internationale architectuur geworden. Over de hele wereld houden ze presentaties. Dat Obama tijdens een staatsbezoek aan Nederland ook even een blik mocht werpen op de maquette van het 3D print canal house in het Rijksmuseum, zegt genoeg.

Vermeulen meldt dat de bouwplaats gaat verhuizen. De plek waar Dus Architects haar experimenten uitvoerde was altijd tijdelijk. De eerste paal voor een woontoren die op de plek moet verrijzen zit allang in de grond. Gelukkig hebben ze een nieuwe plek kunnen regelen een stukje verderop. Gekocht ditmaal, dus niemand die ze er nog weg krijgt. Vermeulen meldt ook dat er als een soort spin-off, ruim voor de oplevering van het grachtenpand al een bouwproduct gelanceerd zal worden. Of het een lichtknopje is, een kozijn of een compleet gevelpaneel wil hij niet zeggen. Zo open source is het project blijkbaar ook weer niet. Het kan ook zijn dat hij, omdat er de afgelopen jaren grote bedrijven zijn aangehaakt als Henkel en Heijmans, wat omzichtiger moet opereren. Vermeulen maakt zich snel uit de voeten en schiet een van de bouwketen in.

Ik schuifel naar de printer. In feite is dat nog altijd de eerste Kamermaker van drie jaar terug. Een zeecontainer op zijn kant waarin een printkop gesmolten kunststof uitspuugt dat meteen uithardt.

 

De installatie loopt wel veel beter dan ik me herinner van eerdere bezoeken. Lekkere dikke rillen kunststof komen er uit de spuitkop en als je er daar twee van tegen elkaar legt, levert dat best een stevige wand op van wel een halve centimeter dikte. Door een soort vakwerkachtige structuren te maken wordt het nog veel sterker. Gaten, verdwaalde druppels en in elkaar gezakte stukjes wand, die ik vorige keer nog overal tegenkwam, zie ik niet meer. Ze hebben het proces duidelijk veel beter onder de knie nu. De spuitkop legt slimmere routes af, schiet minder loos door de lucht en het materiaal laat zich beter controleren.

Rondom de Kamermaker staan allemaal proefstukken van holle wandelementen gevuld met beton, schuim en andere materialen. En ja, dan kun je er je er goed op staan. Het levert stevige trappen op en ongetwijfeld ook solide muren en gevels. Maar heel veel meer dan een verloren bekisting is het dan ook niet. Of dat nou de ultieme belofte is van 3D-printen? De ambities van Dus en consorten reiken volgens mij verder. Al kan de bekisting wel heel bijzondere vormen meekrijgen.

Ik loop naar de uitgang door de bouwkeet waardoor ik ook ben binnengekomen. Er staan wat kleine 3D-printers te pruttelen die modelletjes ophoesten, champagneglazen en andere prullaria. Het kan allemaal gekocht worden aan de balie. Net als tekeningen van de verschillende bouwstadia van het grachtenpand. Of het echt grote merchandise oplevert weet ik niet, maar ongetwijfeld tast af en toe een architect in de buidel voor een leuk object voor op zijn werktafel of in de vensterbank. Vooral de puzzeltjes die laten zien hoe de kamers in elkaar grijpen en tezamen een heel huis vormen, hebben iets schattigs.

Ik kijk goed of ik iets zie dat vooruit zou kunnen wijzen op dat kant-en-klare bouwproduct waar Vermeulen over repte. Hebben ze dat niet per ongeluk ook in miniatuur ergens liggen bij de uitgang? Maar er is niks dat mij een aanwijzing geeft.

Ik schrijf nog wat in het gastenboek en verlaat de bouwplaats in de overtuiging dat het om een gevelpaneel moet gaan dat binnen afzienbare tijd wordt gelanceerd. Want nieuwe ornamentiek, was ook één van die dingen waar Vermeulen drie jaar terug de mond vol van had. Hij had het over de vierde zuil. Na de ionische, de korintische en de dorische zuil, zou de 3D-printer een vierde type opleveren.  Op zijn bureau lagen toen overal plakjes van die zuilen met mooie geometrische patronen. Die ringen zie ik nu nergens meer, maar op de geveldelen zie ik overal verwante patronen van punten en verlopende driehoeken. Dat moet het zijn, concludeer ik tevreden. Het gaat vast iets spannends opleveren, zoals alles wat hier op deze bescheiden, maar wel o zo hippe bouwplaats gebeurt.

 

 

Ad Tissink, journalist Cobouw  

Volg Ad Tissink via twitter 

 

 

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels