artikel

Blog: Cobouw gaat naar Griekenland

bouwbreed

Ongelooflijk maar waar: na het daverende succes in Emmen reist Cobouw Café af naar Griekenland. Ook dit keer liep dat via Twitter: de Griekse bouwer die me benaderde is wildenthousiast. Jan Willem van de Groep, vriend van het programma, is zelfs al bezig met een LOI-cursus Grieks. Geen bier, maar ouzo. In een barretje aan zee. De sirtaki dansend op tafel.

Mijn contactpersoon is zeker geen slapjanus. Dat Grieken te lui zijn om belasting te betalen? Dat ze niet te vertrouwen zijn? Tijdens mijn fantastische vakanties op Griekse eilanden heb ik dat nooit zo ervaren. Integendeel. Of het nou de barkeeper, de tuinman of de schoonmaakster betrof: ze maken allemaal overuren. Dag in dag uit. Ook in het weekend. Maandenlang. En aan hun gastvrijheid kunnen wij Nederlanders nog een puntje zuigen.

 

Nog steeds niet overtuigd? Lees deze vlijmscherpe column van Ewald Engelen. En u gelooft toch ook niet dat alle bouwers boeven zijn en vastgoedmannen zakkenvullers?

Dichtbij

Ik neem u natuurlijk bij de neus. Cobouw Café gaat niet naar Athene of Kos. En toch is het helemaal geen gek idee, weet ik sinds dinsdagavond. Vlak voor onze allereerste talkshow in café Groothuis in Emmen stapte er een oudere man op me af. Hij vertelde mij apetrots dat hij jarenlang abonnee van Cobouw was en in de jaren zeventig met Cobouw-reizen meeging. Tot aan Afrika toe! Dan is Griekenland ineens dichtbij.

Ik kan vellen vol schrijven over hoe prachtig ik het allereerste Cobouwcafé vond. Over die architect die plots scandeerde dat één van onze, volgens hem weinig inspirerende gasten, wel heel lang aan het woord was. Over de afterparty met vele rondjes. Over de verhalen die mijn collega Joost Zwaga en ik hoorden van lokale bouwhelden tijdens de afterparty in een Drentse binnentuin.

Gewoon zoals het hoort

Vertrouwen. Daaruit is het Cobouw Café ontstaan. Het begon met een idee en met enthousiasme. En zo kreeg het idee vleugels. De één zorgde voor hapjes, de andere voor de band, de columnist kwam voor niets en wij brachten verhalen in de krant en interviews aan tafel. Er was respect. Er is gelachen, bier gedronken en er was een kater. Gewoon, omdat het gezellig was. Zo hoort het leven volgens mij te zijn.

In zakelijk verband is vertrouwen blijkbaar niets meer waard. Sinds de afgrijselijke bouwfraude besteden overheden alles keuring netjes aan. En de bouwer die zogenaamd met de beste prijs komt, wordt de opdracht gegund. Laat me niet lachen. Het heeft helemaal niets met gunnen te maken. Zero. Noppes. Nada. Wantrouwen zegeviert meer dan ooit.

Laat ik even de moraalridder uithangen. Ik vind dat je mensen niet moet afrekenen op hun gedrag. Hooguit op inzet en geleverde prestaties. En ja, mensen maken weleens fouten. Maar bovenal: zonder vertrouwen ben je nergens. Laten we morgen alstublieft stoppen met Europees aanbesteden (is er iemand die het snapt?). Laten we overmorgen de oh zo verfoeide ‘snoepreisjes’ herintroduceren. Dan gaan we volgende week samen naar Griekenland. Jamas! Op het volgende Cobouw Café.

Thomas van Belzen, politiek verslaggever Cobouw en initiatiefnemer Cobouw Café

Reageren op deze blog? Dat kan via t.v.belzen@cobouw.nl of via Twitter op @ThomasvanBelzen

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels