artikel

Regelarme miscommunicatie

bouwbreed

Als ik mijn jongste dochter met de auto naar school breng, parkeer ik in een regelarme wijk. De meeste wijken zouden in de smalle straatjes met eenrichtingsborden het verkeer regelen, maar zo niet in Hillegersberg. Je mag het daar met elkaar oplossen. Soms betekent dat even gedoe en een enkele keer een boze automobilist. Deze week ging het bij mij mis.

Ik stond geparkeerd op een inrit van een woning in verbouwing. Net voor ik weg zou rijden, checkte ik nog even mijn email en verstuurde een tweet. Er klonk getoeter. Toen ik opkeek, zag ik een auto staan. Een grote Volvo. De bestuurder gebaarde dat ik stond op een plek waar hij wilde zijn. Althans, dat dacht ik. Dus ik begon mijn auto te verplaatsen om ruimte te maken. Een stukje naar achteren en ik wenkte dat hij zijn gang kon gaan. Maar dat was blijkbaar niet wat deze man wilde. De auto bleef stilstaan, de bestuurder gebaarde weer en ik verplaatste me opnieuw. Nu naar de weg. Ondertussen groeide mijn irritatie. We stonden tegenover elkaar en hij had de ruimte om zijn eigen inrit in te rijden. Tot mijn grote verbazing deed hij dat niet en strak kijkend reed hij recht op me af. Hij duwde me letterlijk achteruit de straat in. Zeer onaangenaam. En draaide vervolgens achteruit zijn oprit in. Even had ik zin om uit te stappen. Ik deed het niet en reed weg.

Gaat het niet vaak zo? We communiceren ons kapot. Met de veronderstelling dat de ander wel wil en kan luisteren. Maar ondertussen zit ieder in zijn of haar eigen auto. We zien wel wat gebaren en horen getoeter, maar we begrijpen elkaar niet. Ondertussen groeit de frustratie. Tijd om uit te stappen en in gesprek te gaan. Ik nodig je graag uit voor een wandeling op De Bouwcampus.

Gerben van Dijk, procesmanager De Bouwcampus en voorzitter H-team

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels