artikel

Verwondering

bouwbreed

Verwondering

In Noordwijk is een villawijk die rond 1900 pad voor pad, straat voor straat is ontstaan. Eerst als bebouwing aan de boulevard, toen aan de graten van diezelfde boulevard: langs de paden het duin in of op. En natuurlijk langs de verbindingen naar het zeedorp. In de jaren 50 kwam de tweede bouwstroom en in de jaren 90 zijn de laatste gaatjes en duinpannetjes volgebouwd.

Nadat eerst in de jaren 70 en 80 de boulevard fors is ‘vernieuwd’ en historische panden van eens voorname families stuk voor stuk zijn verdwenen, is nu de naoorlogse villabouw toe aan sloop en nieuwbouw. Veel huizen die de laatste vijf jaar van de hand gaan, worden of zeer ingrijpend vernieuwd (tot aan nieuwe gevels toe) of gewoon gesloopt. Soms komt er een ruim bemeten, luxe prefab terug, maar gelukkig meestal toch iets waar ook een architect zijn bemoeienis mee heeft gehad. Groter is overigens wel de moderne norm: meer huis, minder duin. Zijn die gesloopte villa’s slecht? Dat is zeer de vraag, op een enkele originele na. Zijn ze soms gedateerd? Ja, zeker qua architectuur en vaak ook omdat het ontbreekt aan een, zeg maar, persoonlijke signatuur. Is de plek het waard een extra bonus te betalen op de grondprijs? Kennelijk wel.

Interessant is de vraag of er sprake is van een organische ontwikkeling: blijft het sterke en verdwijnt het zwakke? Neemt de gemiddelde kwaliteit van wat er staat toe? Of doet iedereen maar wat (hem goed dunkt)? Het verwondert me eigenlijk dat we het hier niet over hebben: het gebeurt gewoon. We staan er bij en kijken er naar. Het zijn individuele, persoonlijke beslissingen. En kennelijk zonder enig publiek belang.

Lenny Vulperhorst, Andersson Elffers Felix Utrecht

l.vulperhorst@aef.nl

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels