artikel

Blog: Rode vlekken van verborgen gebreken

bouwbreed

In een online-shop van een elektronicagigant bestelde ik vorige week een apparaatje waarmee je televisies met een extra hdmi-aansluiting slimmer kunt maken. Binnen 24 uur was het wonderstokje thuisbezorgd. Ik downloadde een appje, nam een gratis proefabonnement op bijna onbeperkt films- en series kijken en een kwartier later kon het streamen beginnen.

Mijn telefoon was naast een fotocamera, geluidsopnamemaker, notitieblok, agenda, wekker en routeplanner nu ook ineens een afstandbediening. Als een kind zo blij koos ik een serie uit. Het aanbod is ruim, volgens sommigen iets gedateerd, maar met chips en frisdrank erbij heb ik de komende maanden hoe dan ook kijkplezier voor zeven, acht euro per maand. Ik voelde me koning, een held, geniaal. In mijn eentje had ik mijn televisie intelligenter gemaakt. Toegegeven, het was kinderspel, de betrokken producenten bedienden mij op mijn wenken.

Het zegt weinig over mijn technisch IQ, maar zegt alles over de service die ik kreeg bij de geleverde producten. En dat brengt mij bij Den Haag, waar consumentvriendelijk bouwen dit jaar een actueel topic is. Volgens consumentenorganisaties valt er in de woningbouw een wereld te winnen. Ik denk dat ook. Uitzonderingen daargelaten heeft de gemiddelde koper nauwelijks iets te zeggen over zijn aankoop van pak hem beet twee, drie ton. Het zou verboden moeten worden. Locatiekeuze: beperkt. Indelingsvrijheid: steeds vaker. Na de kleur van mijn dakpan houden mijn keuzemogelijkheden wel zo’n beetje op. ‘Overdrijf niet’, hoor ik u denken. ‘De afbouwgarantie heeft zich toch ook in crisistijd bewezen!’

Ik krijg er rode vlekken van. Ik sluit toch ook geen lening af voor een halve auto, neem toch ook geen genoegen met een fiets zonder stuur, betaal toch ook niet voor een all inclusive reis zonder eten, drinken en ticket en als ik een spijkerbroek koop ga ik ervan uit dat er twee pijpen aanzitten. En ik heb mijn vrouw nog nooit thuis zien komen met een bh zonder h.

Er is nog iets waar ik me over blijf verbazen: de discussie over het begrip verborgen gebreken. Van die juridische term alleen al krijg ik last van opborrelende gebreken, maar dat even terzijde. Het komt er op neer dat bouwers vrij eenvoudig weg kunnen komen met bouwfouten. De truc is als volgt: verstop ze.

Het is een soort ezeltje prikje dat de consument nooit kan winnen. Die krijgt namelijk met een beetje geluk hooguit een uur de tijd om de verborgen gebreken op te sporen. Ziet hij er een paar over het hoofd, dan is het kosten koper.

Ongetwijfeld maak ik hier een karikatuur van de bouwpraktijk, natuurlijk chargeer ik en zie ik nuances over het hoofd, maar het feit alleen al dat de bouwlobby zich verzet tegen een aanpassing van deze regels is om te huilen. Wat dat betreft is het een zege dat Vereniging Eigen Huis zich deze week los weekte van de Stichting Garantiewoning. De weg van polderen, touwtrekken en oeverloos overleggen over afspraken loopt dood, signaleert de grootste belangenbehartiger van woonconsumenten. Ook voor de bouw is meer tegenwicht goed. Prikkels om het beter te doen dan matig of gemiddeld ontbreken namelijk. Juist de bouwers die willen uitblinken zouden daarover herrie moeten maken in Den Haag.

Minister Blok wil heilige huisjes hervormen, slopen of omkegelen zo u wilt. De bouwlobby zou hem daarbij moeten helpen. Toppers maken zich namelijk geen enkele zorgen over eventuele verborgen gebreken. Die zorgen er voor dat ze er echt niet zijn.

Thomas van Belzen 

Reageren op deze blog? Mail naar redactie@cobouw.nl of op Twitter via @CobouwNL 

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels