artikel

Blog: Moet de rijdende rechter naar Milaan?

bouwbreed Premium

Blog: Moet de rijdende rechter naar Milaan?

Il Bosco Verticale in Milaan is hèt icoon van duurzaam bouwen van dit moment. Het kan haast niet anders of de eigenaren van de kostbare appartementen willen elkaar af en toe de hersens inslaan om de bomen op elkaars balkons die schaduw werpen en het uitzicht bederven.

Al decennialang maken architecten tekeningen van weelderig begroeide gebouwen met zelfs bomen op patio´s. Meestal sneuvelen de toevoegingen in het realisatietraject en is iedereen uiteindelijk al heel blij met een sedumdak met wat struiken aan de randen en een paar bomen in het atrium.

Maar in Milaan staat sinds vorig najaar een gebouw dat bijna het voorstellingsvermogen te boven gaat: il Bosco Verticale. Op een complex met twee woontorens van 76 en 110  meter brachten de bouwers bijna duizend bomen onder op de balkons. Geen kinderachtige sprietjes, maar volwassen bomen van wel 6 meter hoog. Daarnaast werden in samenwerking met botanici en hoveniers nog duizenden struiken aangeplant. In totaal is er in de binnenstad van de Milaan zo 1 hectare bos gerealiseerd. Verticaal. Het moet een oppepper bieden voor de luchtkwaliteit van de Noord-Italiaanse stad die op warme zomerdagen flink te wensen overlaat. Je zou het bijna vergeten, maar de torens bieden ook nog plek aan 400 woningen.

Op het symposium Ecobouw dat de uitgever van Cobouw op 23 september organiseert in Haarlem komt één van de architecten van dit waanzinnige gebouw spreken. Ook de installatie-adviseur van het Milanese kantoor van Deerns komt mee. Want die heeft bij het ontwerp van de installaties nadrukkelijk rekening moeten houden met de bomen op de balkons. Ze worden zoveel mogelijk ingezet als natuurlijke zonwering en dragen dus ook bij aan het binnenklimaat.

Het rigoureuze ontwerp noopte tot allerlei bijzondere maatregelen. De meest voor de hand liggende is de fikse voorspanning in de balkons om de aanzienlijke lasten te kunnen dragen. Ook moeten er continu flinke hoeveelheden water worden opgepompt om de bomen van water te voorzien. Want bomen boven en onder elkaar, dat vindt je in de natuur niet. Als ze het van alleen regenwater zouden moeten hebben zou er een ware strijd op leven en dood uitbreken tussen de bomen.  

Ik ga er vanuit dat de bouwers goed hebben nagedacht waar ze wel en waar juist geen bomen hebben geplaatst. Want het zal vast niet de bedoeling zijn geweest van kopers die voor veel geld een pied à terre kochten in Milaan om op de 26verdieping tegen de boom van de benedenbuurman aan te kijken.

Of tegen je eigen boom. Want onderhoud van het groen mag je niet zelf doen, heb ik begrepen. Al heb je nog zulke groene vingers. Er zijn afspraken gemaakt binnen de VVE met hoveniers die geregeld abseilend de balkons langsgaan, en de bomen snoeien en verzorgen. Dat moet gevaarlijke situaties voorkomen van dode takken of complete bomen die van honderd meter hoogte naar beneden vallen.

Toch kun je je niet voorstellen dat er niet af en toe slaande ruzies uitbarsten tussen buren die vinden dat de bomen van de ander teveel schaduw werpen en het uitzicht bederven.  

Je ziet de verhitte vergaderingen van de VVE al voor je. Met heetgebakerde Italianen gaat het er vast nog wat heftiger aan toe dan in de televisie uitzendingen van onze eigen rijdende rechter. Misschien moet mr. Frank Visser overwegen een filiaal te openen in Milaan. Want er is maar weinig dat de gemoederen zo hoog kan doen oplopen dan die overhangende tak van de boom van de buurman, of het vallende blad waardoor de dakgoot verstopt. Daar doet de wetenschap dat je in een wereldwijd icoon woont, als het gaat om duurzaam bouwen, vermoedelijk weinig aan af.

Maar misschien zijn de bouwers en ontwikkelaars het allemaal wel voor geweest en hebben ze echt goede regelingen en afspraken gemaakt. Dan hoop ik dat te horen de 23 september in de Lichtfabriek in Haarlem. Net als al die andere vragen die het gebouw oproept.

Ik werp nog eens een blik op het programma op www.ecobouw.net en zie dat Ginandrea Barreca en Giuseppe Dibari samen veertig minuten spreektijd hebben. Veel te weinig natuurlijk voor al die prangende vragen. Maar zelfs vakcongressen zijn nou eenmaal onderhevig aan de wetmatigheid dat de presentaties kort en bondig moeten zijn en dat sprekers niet ongebreideld kunnen uitweiden. Vaak is dat maar goed ook. Gelukkig zijn Barreca en Dibari de laatste sprekers van de dag en barst daarna de borrel los. Bij een glas bier en een dampende bitterbal is vast nog wel wat ruimte voor mijmeringen over dit extreme icoon van duurzaam bouwen.   

Ad Tissink, journalist Cobouw   

Volg Ad Tissink via twitter 

De lezing van Dibari en Barreca bijwonen? Kosteloos inschrijven voor het congres Ecobouw op 23 september kan op www.ecobouw.net.

 

Reageer op dit artikel