artikel

Blog: Een bouwvakker uit Brașov

bouwbreed Premium

Hij kwam uit Brașov. Zijn naam ben ik vergeten. Ik weet nog wel dat de man om zeven uur ’s morgens al behoorlijk naar alcohol rook. Geen probleem, benadrukte hij meteen. “Normaal rijd ik in een vrachtwagen.” Want geld verdienen deed hij in het buitenland, in de bouw.

Hij was ons aangeraden door de receptioniste van het hotel. Taxi’s, zei ze, vragen hier veel te hoge prijzen aan toeristen. Ze wist nog wel een neef of vriend – dat bleef wat onduidelijk – die we voor een klein prijsje konden inhuren.

Onze chauffeur sprak goed Engels. Het kasteel, daar was hij wel eens geweest. Heel lang geleden. “Het is meer iets voor Amerikanen.” Zelf kwam hij niet veel verder dan de kroeg in zijn woonplaats. Al zorgde de komst van skiërs en andere toeristen ervoor dat het bier en de wodka steeds duurder werden.

Over een maand ging hij terug. “Naar Orlando.” Daar werkte hij als vrachtwagenchauffeur op een groot bouwproject. Voor die tijd was hij timmerman en klusjesman geweest. Ook in Amerika. “Daar betalen ze beter, weet je.”

Zoals wel meer mannen van zijn generatie werd hij toen hij twintig was gescout door een Amerikaanse detacheerder. Omdat werken in Roemenië maar weinig betaalde – hij had ‘een opleiding’, maar zei niet welke – stapte hij op het vliegveld. Zijn vrouw en twee kinderen bleven in Brașov achter.


Pas jaren later keerde hij terug. “Ik had te weinig geld om een vliegticket te betalen. Ook omdat ik iedere maand een deel van mijn loon naar huis stuurde.” Eenmaal terug in Brașov bleek zijn vrouw een ander te hebben. Zijn dochters zag hij bijna nooit meer.  

Zijn in West-Europa werkende vrienden verging het niet anders. Al was het leven voor hen iets onzekerder. “Ik heb een vaste werkgever en stabiel inkomen. Dat hebben de meesten niet. Die zijn afhankelijk van wat losse opdrachten.”  

De bouw? Daar was hij wel klaar mee. “Zodra ik genoeg geld heb, kap ik ermee.” Over een paar dagen ging hij terug naar de Verenigde Staten. Nog even geld verdienen. Daarna? “Ik wil zelf een huis bouwen in de bergen. Van hout.” Met wie hij daar ging wonen? “Alleen. Hopelijk ooit met mijn dochters.”

En toen had hij genoeg gepraat. “Zeg, wat doe jij eigenlijk?” Ik schrijf stukjes.  

Martjan Kuit, redacteur Economie bij Cobouw

Reageer onder deze blog of via Twitter op @MartjanKuit of @CobouwNL

Reageer op dit artikel