artikel

Blog: De hitsige huizenkoper

bouwbreed Premium

Het gaat lekker met mijn nieuwe blogserie ‘De klant is woning’. Op mijn eerste blog kwam één reactie: zoek een andere baan.

Is de Nederlandse woningbezitter tevreden, zoals het CBS concludeert? Of juist niet? Dat probeer ik uit te vissen. Ene Ronald02 weet het zeker: het cijfertjesinstituut heeft gelijk.

Ronald02 reageerde als volgt op mijn nog premature zoektocht: “Tja, tevreden mensen. Dat is niet leuk natuurlijk voor een journalist… Zelfs niet acceptabel: daar valt geen eer aan te behalen, laat staan iets aan te verdienen… Er móet iets mis zijn… Ik zoek net zo lang tot… tot… Wat is er eigenlijk allemaal mis in de ‘journalistiek’?? ;-) ..”

Hij heeft een punt. Boze, teleurgestelde of zelfs suïcidale woningkopers heb ik nog niet gesproken. “Ze zijn er wel”, fluistert het stemmetje van Nelleke Nelis in mijn andere oor. Zij is adviseur gebruikskwaliteit Wonen bij VACpuntwonen. Op een blauwe maandag belde ik haar:

Tring. “Met Nelleke.” “Waarom geeft de kritische consument niet thuis”, vroeg ik.

Nelis: “Ze hebben het niet door. Of ze komen er te laat achter. Net na aankoop geven ze hun woning een zeven of een acht. Maar als wij een jaar na oplevering doorvragen, horen we andere geluiden. Klachten over het binnenmilieu, of over de isolatie.”

We hebben het niet door?…

“We hebben geen verstand van zaken. Nederlanders weten meer van auto’s dan van huizen.”

Ik weet ook niet hoe mijn Ford Focus werkt.…

Nelis: “Dat is misschien zo, maar bij woningen is niet helder wat de kwaliteitsniveaus zijn. Veel mensen denken dat ze een goede woning krijgen, omdat de overheid zorgt voor het Bouwbesluit, maar zelfs deskundigen weten niet precies wat daar in staat. Op een dag maakten wij er een versie van voor dummies: “Huh, is dit alles wat er in geregeld wordt?”, waren de reacties.

Onderhuidse ergernis. Naïef. “Wat weten we nou over de waarde van een woning”, kwam ze terug op het begin van ons gesprek. “Ik denk dat veel mensen zich bedonderd voelen. In eerste instantie zijn ze blij met het huis dat ze kochten. Familie en vrienden, iedereen moet het weten… Het is prachtig. We kopen een huis op emotie. Met een rationeel proces heeft dat niets te maken.”

Roze wolken en zonnebrillen. Ik moest denken aan verliefd zijn, aan dronken van geluk, aan mannen die vooral hun… achterna lopen. Dat gaat over meisjes. Die komen en gaan. Dit gaat over heel veel geld. “Hoeveel klachten krijgen jullie eigenlijk”, hervond ik mezelf. Onbevredigend was het antwoord. “Wij houden dat niet bij. De Woonbond en Vereniging Eigen Huis wel.”

Ik was nog niet verzadigd. Zocht voor deze tweede blog een opgewekt eind. Heeft de parlementaire commissie woningprijzen ons iets opgeleverd, besloot ik het gesprek, terwijl ik me ondertussen inbeeldde hoe Nelleke Nelis aan de andere kant van de lijn haar hoofd schudde: “Niet als het gaat over de vragen: wat koop ik nou echt? En wat betekent dat voor mij?”

Thomas van Belzen is onderzoeksjournalist en politiek verslaggever van Cobouw. In deze blogserie ‘De klant is woning’ onderzoekt hij of de Nederlandse woonconsument tevreden is en wat hij verwacht van bouwers. Wilt u reageren op deze blog? Mail dan naar t.v.belzen@cobouw.nl of reageer via Twitter @ThomasvanBelzen.

Reageer op dit artikel