artikel

Blog: Particulieren die van geen wijken willen weten

bouwbreed Premium

Robert Worsley, een Engelse boer, kwam deze week in het nieuws omdat hij nee zei tegen een bod van bijna 380 miljoen euro voor zijn boerderij en grond. Hij vond het maar niks dat projectontwikkelaars een compleet dorp op zijn land wilden bouwen. Worsley is lang niet de koppige particulier die van geen wijken wil weten.

De oude vrouw en het winkelcentrum. Edith Macefield uit Seattle werd in 2006 1 miljoen dollar geboden om op de plek van haar huis een winkelcentrum neer te zetten, maar dat wees ze af. Bouwers werden op deze manier gedwongen om het huisje te omzeilen. Haar nieuwe buren werden winkels. Het huis werd bekend als het Up-huis, omdat het verhaal van eigenaresse erg veel lijkt op dat van de gelijknamige film. Edith overleed in 2008. Ze liet haar huis, inmiddels een toeristische trekpleister, na aan één van de winkeliers. Vorige maand werd de woning geveild. De kans is groot dat het gesloopt wordt.

Boer Evert Bouw en de snelweg. Een voorbeeld uit eigen land. “Evert leefde ergens op de Veluwe op zijn boerderijtje, dat ingeklemd was komen te liggen tussen het beton van autowegen, letterlijk in de luwte van de snelweg, waar duizenden automobilisten hem dagelijks voorbijraasden zonder dat te weten”, aldus de tekst op de achterkant van het boek ‘Het leven van Evert, in de luwte van de snelweg’ van Bert Paasman en fotograaf Brand Overeem. Evert overleed in 1988. Foto’s zijn onder meer hier te bekijken.Dat ‘ergens op de Veluwe’ is trouwens de Baron van Nagellstraat tussen Barneveld en Voorthuizen bij de oprit Amersfoort van rijksweg A1.

Dingzihu in China. De Chinese term voor huishoudens die weigeren te verkassen is Dingzihu, letterlijk ‘spijkerhuis’. De eigenaren weigeren een schadevergoeding te accepteren van een projectontwikkelaar en blijven zitten waar ze zitten. Dus staan er nog oude boerderijen midden in splinternieuwe wijken, wordt er een snelweg gebouwd rondom een half gesloopte flat en staat er in een bouwput ineens nog een heel oud huis op een heuveltje. The Guardian verzamelde een hele serie foto’s van dit soort huizen, op de raarste plekken, en van hun bewoners.

Van der Pigge versus Vroom & Dreesmann. A. J. van der Pigge is een drogisterij in Haarlem. Het bedrijf werd in 1849 opgericht door Antonie van der Pigge en bleef tot 2010 in handen van zijn nazaten. Het pand van Van der Pigge wordt aan drie kanten ingesloten door de vestiging van Vroom en Dreesmann. “Dankzij de overzettelijkheid van Ton van Os, de toenmalige eigenaar van de drogisterij, bouwde V&D zich in 1929 noodgedwongen om ‘Van der Pigge’ heen”, staat op de website van de drogisterij.

Million Dollar Corner. De Million Dollar is een stuk grond op de hoek van de 34th Street en Broadway in New York. Het werd in 1911 verkocht voor 1 miljoen dollar, toen een record. Negentien jaar eerder kocht ene Robert H. Smith het pand voor 375,000, een enorm bedrag destijds. Waarom? Smith wilde tegengaan dat warenhuisketen Macy’s, die alle grond eromheen al gekocht had, het groots warenhuis ter wereld zou kunnen bouwen. Boze tongen beweren dat Smith werd ingeschakeld door Siegel-Cooper, het bedrijf achter een ander groot warenhuis in New York. Macy’s negeerde Smith’s perceel en bouwde het warenhuis er gewoon omheen. Tegenwoordig wordt de gevel van het gebouw op Smith’s grond geleased door Macy’s en als reclamezuil gebruikt. 

Kleermaker Carstens en Slijter Verburgt en het Victoria Hotel. Voor de bouw van een van de eerste moderne hotels in Nederland werden in 1889 vijf huizen aan het Damrak en drie op de Prins Hendrikkade aangekocht. Twee huisjes, de winkelpanden van Kleermaker Carstens en Slijter Verburgt, bleven vanwege de te hoge vraagprijs onbereikbaar. Dus werd besloten om maar om de oude huisjes heen te bouwen.”De tijd zal echter ook hierin wel verandering brengen”, hoonde de Amsterdamsche Courant. De huisje staan er echter nog altijd. Ze spelen een hoofdrol in de roman `Publieke werken’ van Thomas Rosenboom.

Wie weet nog meer voorbeelden van koppige particulieren? Reageer hier onder.

Martjan Kuit, redacteur Economie bij Cobouw

Reageer onder deze blog of via Twitter op @MartjanKuit of @CobouwNL

Reageer op dit artikel