artikel

Het afvoerputje van de risico’s

bouwbreed Premium

In mijn vorige column ging het over de verstopte doucheafvoer van de sportclub. Vandaag vertel ik u over een ander afvoerputje. Dat van risico’s.

Een opdrachtgever heeft een ambitieus maar complex project voor een kantoorpand met een voorlopig ontwerp in de markt gezet. Ook een vijftienjarig onderhoudscontract maakt deel uit van de aanbesteding. Voor veel installatiebedrijven zijn dit prachtige projecten om zich op gebied van duurzaamheid, werken met BIM en integraal samenwerken te profileren. Maar dan lees ik verder in de omschrijving. Doordat de opdrachtgever heeft beknibbeld op werknemers met inhoudelijke kennis en onvoldoende expertise in huis heeft, worden de financiële risico’s grotendeels afgewenteld op de opdrachtnemer. Met als argument dat de laatste over de meeste deskundigheid beschikt en dus het beste in staat is deze risico’s in te schatten. En bovendien het beste kan bepalen welke beheersmaatregelen er nodig zijn. Verderop in het stuk staat bovendien – tegenwoordig eerder regel dan uitzondering – dat de opdrachtnemer aansprakelijk is voor alle schade. Let wel: alle directe en alle gevolgschade .

Zo’n project brengt enorme risico’s met zich mee. Hoe zorgvuldig de stukken voorafgaand aan een inschrijving ook worden beoordeeld, de omvang en impact van veel risico’s worden pas later in het bouwproces echt duidelijk. De opdrachtgever van het kantoorpand ziet dat anders: de opdrachtnemer wordt geacht alle risico’s vooraf te beoordelen. Of het nu gaat om de risico’s die samenhangen met de gekozen ontwerpuitgangspunten, of die het gevolg zijn van gebrekkige voorontwerpen of van onbekende factoren in de omgeving. De opdrachtgever geeft niet thuis als zich een nieuw risico voordoet. Hij is ‘ontzorgd’ en heeft contractueel bepaald dat er geen verrekening mogelijk is. Ik noem dat geen ontzorgen, maar afschuiven.

Gelukkig ken ik een aantal bedrijven dat voor zichzelf de conclusie trekt : hieraan doen we niet mee. Zij laten zich niet meer misbruiken als afvoerputje van alle risico’s in het bouwproces. Het wordt hoog tijd om de risico’s eerlijker te verdelen tussen opdrachtgever- en nemer. Wat betreft Uneto-VNI zouden vooral overheidsopdrachtgevers hierin een voorbeeldfunctie moeten vervullen.

Margreet van Deurzen, hoofd afdeling Werkgever & Ondernemer bij Uneto-VNI, de ondernemersorganisatie voor de installatiebranche

Reageer op dit artikel