artikel

Aansprakelijk stellen van bouwer en initiatiefnemer

bouwbreed

Aansprakelijk stellen van bouwer en initiatiefnemer

In Nederland is alles zo overgeorganiseerd, dat creativiteit vaak in de kiem wordt gesmoord. Ook duurzaamheid wordt georganiseerd afgedwongen, leidend tot luiheid.

Want je reduceert handelen van mensen dan te snel tot het afvinken van lijstjes en het niet meer hoeven nadenken. Een goed voorbeeld van het disfunctioneren van onze regeldrift zijn onze milieulabels en -certificaten. Een Breeam-certificaat leidt namelijk niet per definitie tot milieuvriendelijk gebruik. Eerder gemakzucht, ook bij de bouwer en regelgever.

Thomas Rau stelt hierover dat ze als een soort ‘condoom’ over die gebouwen heen geschoven worden, en daarmee een soort ‘aflaat’ worden om niet meer aansprakelijk te zijn. Natuurlijk, de overheid wil haar burgers beschermen en ‘gunstig’ gedrag stimuleren. Maar tegelijkertijd belemmert het innovatie en creativiteit en is het een log systeem dat gedoemd is achter de werkelijkheid aan te lopen.

Faciliteren van zelforganisatie

Zo is er nog nimmer een radicale vernieuwing ontstaan. Terwijl dat, naast een gedreven visie, wel is wat we nodig hebben in dit ‘gepamperde’ land. Neem de wens tot een andere omgang met afval en materialen in de bouw. Ik geloof niet in het stellen van geboden en verboden, eerder in het faciliteren van vormen van zelf-organisatie, met hooguit het stellen van minimale en interactieve spelregels. En door het verantwoordelijk maken, of beter nog aansprakelijk stellen van de markt.

Want naast het wijzen naar de overheid, die regels zou moeten stellen en handhaven, wordt nog te vaak naar de andere kant gewezen, naar de consument, en dat deze de oplossingen creëert door zijn betrokkenheid, passie en nadruk op kwaliteit van de eigen leefomgeving. Wake-up! De waarheid zit er tussenin, en begint bij de bouwer en initiatiefnemer zelf. En dat is soms ook die consument.

Alleen door zelf blijvend aansprakelijk te zijn, of gesteld te worden voor het geproduceerde, zal er toe leiden dat betere keuzes gemaakt worden. Vervolgens kan de overheid, gesteund door de wetenschap, er voor zorgen dat plaatselijk hergebruik gefaciliteerd wordt, door het opzetten van een open-source database met daarin alle gebruikte materialen en het bijhouden van kwaliteiten. Eerst bij nieuwe gebouwen, waarbij alle materialen gecodeerd en gedateerd worden. Daarna met terugwerkende kracht bij bestaande gebouwen.

Prof.dr.ir. Arjan van Timmeren, TU Delft, Environmental Technology & Design

Reageer op de column via mail of www.Twitter.com/cobouwNL

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels