artikel

Blog: Het kiertje van Remkes

bouwbreed

Blog: Het kiertje van Remkes

Johan Remkes praatte maandag bij de parlementaire enquêtecommissie woningcorporaties over zijn tijd als staatssecretaris van VROM. Waarom hij goedkeuring gaf voor de aankoop van een spiritueel centrum? Anders zouden de seksbazen het kopen.

Johan Remkes’ hoofd is rood. Hij loopt gehaast naar de uitgang. Het nicotinepeil in zijn aderen is onder de nullijn gekomen. Dat is bij Johan Remkes al gauw het geval. Ja, hij wil wel even praten, maar buiten. De schuifdeur door, de zon in. Remkes haalt een pakje Van Nelle zware shag uit zijn binnenzak van zijn donkerblauwe pak en rolt een sjekkie.

Hij heeft deze maandagmorgen net ruim twee uur verhoor achter de rug. Over zijn periode als staatssecretaris bij het ministerie van VROM tussen 1998 en 2002. De parlementaire enquêtecommissie woningcorporaties wilde van hem weten of hij de kiem heeft gelegd voor de vele incidenten in de sector. Het stoomschip De Rotterdam, de overmatige grondaankopen in Geertruidenberg en Deventer, uitzonderlijke bedragen voor oude kantoren in de Bijlmer en een megalomane campus in Maastricht.

Hij is niet ontevreden over hoe hij het eraf had gebracht. Hij knorde een paar keer, maar dat kwam omdat de commissie vroeg naar iets waar hij al antwoord op gegeven had. Raakt hij geïrriteerd van. Maar de commissie was ook aardig voor hem. Na een uur hadden ze al een sanitaire stop ingelast. Was natuurlijk een rookpauze voor hem. Had hij van tevoren aangegeven. Op de binnenplaats stond hij even te babbelen met een aardige koffiejuffrouw.

Maar dat is alweer anderhalf uur geleden. Dus is hij toe aan een nieuwe sigaret hier in de zon. Zijn kreukelige sigaret is klaar. Hij steekt hem aan met zijn oude, blauwe aansteker en inhaleert diep. Twee communicatiemedewerksters van het ministerie die hem voorbereid hebben op de vragen van de commissie, deinzen terug.

Kiertje

Nee, hij had nooit de deur open gezet voor allerlei gekke investeringen van corporaties. Misschien wel op een kiertje. Maar dan ben je nog geen veroorzaker van de debacles. Daar kan hij toch echt moeilijk een oorzakelijk verband tussen vinden. Kom op, zeg. Ook vond hij het niet aardig dat de commissie zei dat hij Servatius de indruk had gegeven dat het toegestaan was om te bouwen in Luik. Hij vond het wel interessant, die overlap van woningmarkten tussen twee landen, had hij de commissie verteld.

Maar goedkeuring heeft hij nooit gegeven aan Leks Verzijlbergh, de bestuurder van Servatius. Ja, hij moest net lachen binnen toen hij voor de enquêtecommissie zat en commissielid Wassila Hachchi erover begon. Hij zag het weer voor zich. Hij was op werkbezoek en ging met Verzijlbergh even buiten staan om samen met de Servatius-bestuurder zware shag te roken. Hij had tegen Verzijlbergh gezegd: je legt een bom onder het bestel. Zo was het. Maar hij mocht hooguit een pilot doen. Meer niet.

Oibibio

Hoe zat het dan met Oibibio, het spirituele centrum in Amsterdam, wilde de commissie nog weten. De gemeente wilde het pand niet laten kopen door de verkeerde vastgoedjongens, die erop zaten te azen. Wie dat dan waren? vroeg de commissie. “De seksbazen.” Het pand van Oibibio was één van de voortanden van Amsterdam, je loopt er tegenaan als je het Centraal Station uitkomt. Woningbouwvereniging Het Oosten wilde wel. Het had geld genoeg. Dat was voor Remkes genoeg om het toe te staan. Dat is toch niet zo gek? Wat is er mis met een breed taakveld. Je moet corporaties in de gelegenheid stellen op de lokale werkvloer een aantal dingen te kunnen doen. Ruimte geven. Je kunt toch niet alles vanuit het departement bestieren? Het gaat trouwens niet om een breed of smal taakveld, maar op de vraag: waartoe zijn de corporaties op aarde? De wijsheid van vandaag is bovendien niet de wijsheid van morgen.

Dat de corporaties in zijn tijd al massaal en massief de grenzen opzochten, is niet waar. Dat is later pas gebeurd. En wacht eens even, geldt hier niet één adagium? Dat is: we hebben ook gezond verstand. Ja, ja, je kunt stellen dat dit in sommige gevallen is zoekgeraakt. Hij trekt nog eens aan zijn sigaret. Hier buiten in de zon wil hij nog wel vertellen wat hij vindt als er een nieuwe Vestia komt. Als er weer een grote corporatie op omvallen staat. Dan moet de sector zich afvragen of het wel redelijk is of de schade wordt afgewend op de sector. Nee, hij bedoelt niet per se dat Vestia failliet had moeten gaan. Maar het gaat erom dat je met een systeemcorporatie te maken hebt, waarvan de sector de schade niet redelijk kan absorberen.

Misschien moeten we eens onderzoeken of het Waarborgfonds Sociale Woningbouw een soort verzekering kan worden. Volgens hem had Marcel van Dam zoiets gezegd tijdens zijn verhoor door dezelfde enquêtecommissie. Dat is een iets te simpele voorstelling. Maar het gekke is dat sinds het ontstaan van het Waarborgfonds de sector met een behoorlijke schaalvergroting te maken heeft gehad. Als je de Vestia-schade als sector betaalt, zit er ook het element in dat je slecht gedrag mede mogelijk maakt. Daar moet je dus vanaf. Zo, genoeg gezegd. Zijn sjekkie is op. Tot ziens.

Lees ook de andere blogs van Marc Doodeman: De nacht van Moerkamp, Een baaierd aan schuldigen, De kamelenneus van Hubert Möllenkamp, Don Quichot in Deventer dromenland en Vestia. Een drama in drie akten en Paniek in de speeltuin

Volg Marc Doodeman over het verloop van de parlementaire enquêtecommissie woningcorporaties via twitter

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels