artikel

Nergens zoveel wantrouwen als 
in de bouw

bouwbreed

Nergens zoveel wantrouwen als 
in de bouw

Vertrouwen, openheid en liefde. Het klinkt als mooie romantiek, zelfs een beetje zweverig. Hand in hand huppelen opdrachtgever en opdrachtnemer samen rond over de bouwplaats. Gevolgd door een polonaise van vrolijkheid met alle betrokken partijen.

Een gezamenlijk doel zonder strijd in plaats van een getouwtrek van discussies, meer- en minderwerk en onbegrip.

Desalniettemin is dat (nog) een Utopia, een toekomstvisie van een ultiem werkproces en beoogde samenwerking binnen de bouwsector. Echter zijn er slechts weinig sectoren waar zo’n ego-cultuur en vernietigend onderling wantrouwen heersen als binnen de bouw.

Dat er aspecten anders kunnen en de samenwerking beter, dat zal iedereen wel met mij eens zijn. Wij hebben in de bouw zoals we ‘m kennen – bij wijze van spreken – ooit de houten steiger vervangen door een ijzeren. Sindsdien is er niets meer veranderd. We knijpen elkaar nog steeds uit en de ‘goedkoopste’ krijgt het werk gegund.

Illustrerend is de manier waarop veel ondernemingen omgaan met bijvoorbeeld het personeel. Werknemers – het meest waardevolle bezit binnen een bedrijf – worden als nummertjes en poppetjes behandeld, én toch vragen veel managers zich af wat er fout gaat en waarom torenhoge faalkosten voor lief moeten worden genomen en werknemers gedemotiveerd raken. Er zijn tal van cursussen, seminars en managementboeken te vinden die daar de oplossing in bieden. Een veelgebruikt (container) begrip is bijvoorbeeld ketensamenwerking.

Maar is het niet misschien de eenvoud die het zo moeilijk maakt? Is de ‘nieuwe manier van werken’ niet eigenlijk ‘normaal’ en menselijk met elkaar omgaan? Iemand behandelen zoals je zelf ook behandeld wilt worden? Gewoon gezonde normen en waarden. De vrijheid om te kunnen en mogen ontplooien én er wordt nog geluisterd ook.

Het klinkt allemaal ontzettend mooi, maar hoe kan je dit als organisatie (directie) in vredesnaam realiseren? Emotionele verwaarlozing is immers moeilijk tot niet te herstellen. Wat als een werknemer al die tijd interactie heeft gemist, gevoelsmatig tekort is gekomen, het gebrek van gevoel om belangrijk te zijn altijd heeft gemist, huilt maar nooit getroost is? Dat wordt lastig. Achter elke werknemer zit immers een mens, met een familie, een verleden, een toekomst en gevoel. Een bedrijfscultuur is naar mijn mening een weerspiegeling van het gedrag en beleid van de directie. Er bestaat helaas geen handleiding waarmee we vandaag aan de slag gaan en morgen ons Utopia hebben gecreëerd. Als je wilt veranderen, begint dat bij jezelf.

René Kesselaar, eigenaar van aannemersbedrijf Kesselaar en Zn. in Alkmaar

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels