artikel

Blog: De wurggreep

bouwbreed

Blog: De wurggreep

Hoe dom is de bouw toch. Uit welbegrepen overlevingsdrang schrijft menig bedrijf in tegen kostprijs of zelfs onder kostprijs. Dat lijkt de continuïteit zeker te stellen, maar een kind weet dat onder de prijs werken niet zo gek lang is vol te houden. Op zekere dag komt er dan een telefoontje van de bank naar de aannemer of de directeur even langs wil komen.

Het zet ook kwaad bloed bij onderaannemers die uitgeknepen moeten worden uit het oogpunt van verliesminimalisatie. Die moeten dan ook nog eens minstens drie maanden op hun geld wachten, waardoor ook zij een telefoontje van de bankdirecteur krijgen. De Verelendung in optima forma. Zoals bekend is Verelendung de theorie van Karl Marx volgens welke de materiële omstandigheden van de arbeiders onder het kapitalisme steeds slechter zouden worden, als gevolg van een toenemende werkloosheid die verband houdt met de kapitaalaccumulatie door de ondernemers.

In de tijd van prijsduiken door hoofdaannemers is de Verelendung volgens de theorie van Heijbrock de verslechtering van de materiële omstandigheden van onderaannemers als gevolg van aanhoudend prijsvechten door hoofdaannemers.

Er zit ook een naar kantje aan zoals Deloitte recentelijk heeft laten weten. Zodra het weer beter gaat, zullen de marges van de hoofdaannemers niet stijgen omdat de onderaannemers genadeloos wraak zullen nemen en nu de hoofdaannemers gaan uitbenen. Boontje komt om zijn loontje zo gezegd. Ook om die reden is prijsvechten dus dom.

Het gekke is dat de meeste opdrachtgevers ook niet zitten te wachten op prijsvechters. De goede weten in ieder geval dat lage prijzen zich vertaalt in ruzies tijdens de uitvoering over elke extra spijker of streepje kit. En ook over de uiteindelijke kwaliteit is men niet altijd te spreken. Maar ook opdrachtgevers zijn dus dom, want ze doen er niets tegen.

Zeker de grote opdrachtgevers moet het toch opvallen dat bouwprojecten zo langzamerhand gaan lijken op de bouw van de toren van Babel, het aantal talen dat op een bouwplaats wordt gesproken stijgt. Ook blijken daar continu problemen met uitbetaling van lonen, inhoudingen voor reis- en verblijfskosten en andere cao-overtredingen. De uitwassen van die ene Europese markt, zoals Lodewijk Asscher dat noemt. En dan maar roepen dat ze er niks aan kunnen doen. Als ze potverdrie wel social return kunnen regelen in het bestek, waarom dan niet het goed omgaan met personeel en alleen maar in zee gaan met bonafide onderaannemers die zich aan de cao houden? Niemand die mij dat duidelijk kan maken.

Als noch de bouw zelf, noch de opdrachtgevers de negatieve spiraal van prijsvechten kunnen doorbreken, dan is er overduidelijk sprake van een wurggreep. Gewoon even aftikken heren en enkele dame, dan stopt de scheidsrechter het gevecht. Dat is beter voor iedereen, te beginnen bij de maatschappij als geheel. Hans Smits van Jansen De Jong ziet het, nu de rest van de aardkloot nog.

Ferry Heijbrock, denker Cobouw

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels