artikel

Blog: Tranentrekker

bouwbreed

Blog: Tranentrekker

Allemaal wachtten ze op hun geld. Dagen, weken. De leveranciers, de wegenbouwers, de medewerkers op kantoor. Er waren vage vermoedens, maar de snelweg was al aangelegd toen de projectleider werd ontmaskerd: hij bleek een oplichter.

De Franse film die ik zaterdagavond zag, À l’origine, ontroerde mij. De zwendelaar die in no time het bed wist te delen met de vrouwelijke burgemeester, had namelijk ook een menselijke kant: hij kon verliefd worden, ontfermde zich over een jongen die vaker problemen veroorzaakte dan dat hij ze oploste en besloot halverwege het bouwproject om er niet vandoor te gaan met het geld, maar om die voor het dorp o zo belangrijke snelweg aan te leggen, zij het met nepfacturen en andere vormen van bedrog.

Bewondering had ik vooral voor de misschien wel naïeve bouwers die zich in dit avontuur stortten. Die materialen leverden, machines ter beschikking stelden en arbeid verrichtten zonder de garantie ooit een stuiver te ontvangen, met een haast oneindig vertrouwen in de projectleider. Die beschikte over twee linkerhanden, maar dat wist hij meesterlijk te verbloemen. Zo gaat dat altijd in de bouw, realiseerde ik me. Bouwen is voorschieten, wachten op de geldschieter, en met een beetje pech valt de aannemer boven je om en kun je fluiten naar je centen. À l’origine, over de niet zo lange nieuwe snelweg, als symbool voor een betere toekomst in crisisjaren, was kortweg een tranentrekker.

 

Stoere mannen

Risk, Russisch roulette, machogedrag, tatoeages, biceps, harde muziek, blotevrouwenposters in de keet. Ik denk dat veel bouwers gezien worden als stoere mannen die door weer en wind overeind blijven. Zwoegen, zweten, neerploffen op de bank. Morgen weer vroeg op. Deze week werd me pas duidelijk dat veel uitvoerders roofbouw plegen op zichzelf. Niet zo zeer de fysieke inspanning speelt hun parten, het zijn de werkdruk en de veranderende omstandigheden die hen nekken. Maten verdwijnen, ingeruild voor goedkopere arbeidskrachten. Ontevredenheid heerst op de werkvloer en de uitvoerder mag het allemaal oplossen. Met de dag neemt de stress toe, nachten zonder slaap gaan voorbij, het chagrijn groeit. Maar de uitvoerder zwijgt. Ze zullen hem niet begrijpen, hij begrijpt het zelf niet eens. “Overspannen? Kom nou toch, dat is een ziekte die mensen zichzelf aanpraten.”

 

Stressmanagement

Er is een uitweg, een weg naar een betere toekomst. Via de Nederlandse bouw-cao kunnen bouwers met klachten terecht bij het Centrum voor Stressmanagement. Dit jaar maakten ongeveer 170 helden in de bouw die gang, die ze dan zelf nog beschouwden als afgang. Radeloos komen ze binnen: “Wat is er met mij aan de hand?” Een op de vijf barst in tranen uit. Daar krijg ik weer natte ogen van. Duurzaam bouwen is ook oog hebben voor elkaar, in goede en slechte tijden.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels