artikel

Blog: Green deal, marketingmachine of succesverhaal?

bouwbreed

Blog: Green deal, marketingmachine of succesverhaal?

Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Dat is jammer, want het bos heeft veel te bieden. Ik heb dat bijvoorbeeld bij het fenomeen green deals. U kent ze wel, de afspraken tussen de rijksoverheid en marktpartijen die ooit over kwamen waaien uit Engeland om de wereld te verduurzamen.

Het begon met een zaadje van Maxime Verhagen toen hij minister van Economische Zaken was. Sinds de ‘groene overeenkomst’ met KLM schieten de green deals als paddenstoelen uit de grond in de tuin van Verhagen die zijn tuin niet meer is. Zonder green deal hoor je er niet bij en het lijkt een sport op zich om zo veel mogelijk ministeries aan jouw green deal te verbinden. Een beetje groen compromis weet zich gesteund door drie ministeries.

Wekelijks worden er green deals gesloten. Ik had jongstleden nog niet geschreven over de green deal ‘Circulaire gebouwen’ of ik las over een green deal ‘Verduurzaming schoolgebouwen’ en kort daarna wist ik me geconfronteerd met een green deal ‘Groene daken’. Het greep me naar de keel. Hoeveel green deals zijn er wel niet? Ik kan toch onmogelijk over al die green deals schrijven? Aan de andere kant: als ik over de green deal voor gerecyclede gebouwen schrijf, waarom dan niet over de ambitie van Dura Vermeer om oude werkkleding en schoenen met stalen neuzen in te zamelen om die vervolgens in te leveren bij de maker die er nieuwe van fabriceert?

Het werd donkerder en donkerder. Terwijl ik in dat bos liep, waarvan ik was vergeten dat het een bos was, begon ik afstand te nemen van alle bomen die letterlijk op me afkwamen. Dit moet ik uitzoeken. Ik kan dit fenomeen niet ontkennen. Ik speurde wat websites af en ontdekte een 778 bladzijden tellend rapport uit 2013 over de intentieverklaringen die tot september van dat jaar waren ondertekend.

Ik zocht verder en trof op de website van Ondernemend Groen (initiatief van MKB Nederland, VNO NCW en LTO Nederland) 20 bladzijden aan met daarop de meest actuele green deals. Ik begon te tellen en schatte dat het er ongeveer 200 moeten zijn.

 

Ineens herinnerde ik me dat er een Green board is voor green deals. Ik weet nog dat ik die een jaar of wat geleden benaderde en dat het me niet lukte om een afspraak te krijgen.

Precies hier en nu wil ik de draad weer oppakken, want ik weiger me te laten wegblazen door een dagelijkse informatievoorziening over green deals die ik ongevraagd op me af krijg. Nog voor een green deal een green deal is, begint die informatiestroom: green deal in de maak. En elk moment dat een nieuwe partij zich bereid heeft gevonden de green deal waar toch al veel partijen hun handtekening onder zetten te ondertekenen, wordt aangegrepen om een nieuw persbericht te schrijven.

Begrijp me niet verkeerd: ik geef geen inhoudelijk oordeel, maar beschrijf alleen wat ik ervaar. Ontkennen kan ik niet dat veel partijen vol enthousiasme aan de gang gaan met green deals en daar daadwerkelijk in geloven. Vragen heb ik wel. Daarom heb ik besloten dat ik met mezelf de green deal ‘Onderzoek de green deal’ sluit. Zeg maar een soort journalistieke SWOT-analyse.

Komt dat zien: hierbij beloof ik plechtig dat ik de intentie heb dat ik op een journalistiek verantwoorde manier ga uitpluizen of de green deal een marketingmachine is of een succesverhaal. Ik doe ook een beroep op u. Wat zijn uw ervaringen? Deel ze alstublieft met mij. Wat is volgens u de kracht of juist de zwakte van de green deal? Misschien kunnen we samen het bos herontdekken. En schrijf ik verhalen over green deals die hout snijden.

Deal?

Thomas van Belzen, journalist Cobouw

Reageren op deze blog? Dat kan op Twitter via @CobouwPolitiek en @CobouwNL  

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels