artikel

Blog: De aardappel en het blauwtje

bouwbreed

Blog: De aardappel en het blauwtje

Ik ben een optimist. Met een boektitel als Duurzaamheidsoorlog zou je dat misschien niet verwachten, maar het is echt zo. Zonder hoop geen nederlagen. Zonder ruzie geen relatie.

Minister Blok weigert een interview te geven naar aanleiding van mijn boek. Zijn altijd aardige communicatievrouw liet me dat deze week per onpersoonlijke mail weten: “Ik moet je helaas teleurstellen. De minister is van mening dat hij de inhoudelijke vragen over de rol van de bouwlobby, eisen, milieudatabase, etc. heeft beantwoord tijdens de begrotingsbehandeling.” Ik vind haar nog steeds aardig, maar ik baal er wel van.

Dankzij PvdA’er Jacques Monasch staat mijn naam sinds twee weken in een officieel Kamerstuk. In dat opzicht heb ik parlementaire geschiedenis geschreven. En het is waar: de minister heeft politieke vragen over mijn boek beantwoord. Toch ben ik teleurgesteld. Niet omdat Blok doorgaat met de, in mijn ogen bureaucratische, onbegrijpelijke regels. Nee, ik ben teleurgesteld, omdat Blok een gesprek met mij uit de weg gaat en dat via een mailtje laat weten. Zo ken ik hem niet. Blok is sportief. Een hardloper. Geen duiker.

Tjonge, heb ik de minister soms voor niets een gesigneerd exemplaar van mijn boek gegeven? Jacqueline Cramer ging hem voor, dat geef ik toe, maar een uurtje praten met mij had toch best gekund. Durft hij niet? Ik kan het me niet voorstellen. Maar waarom, waarom.. waarom ontwijkt de minister de confrontatie? Ik hoef geen boekrecensie. Ik hoef geen complimenten. Ik wil hem zelf horen zeggen dat hij dit een fantastisch systeem vindt. Ik wil hem begrijpen.

Gruwelt de minister misschien ook van dit soort regels? Blok zou niet de eerste liberaal zijn die weinig heeft met ‘overbodige’ bouwregels, laat staan met regels voor duurzaamheid en energiebesparing. Geeft Blok deze hete aardappel liever door? Zo van: ‘we hebben verkering, maar niemand mag het weten en ik steek liever niet te veel energie in deze relatie’. Het is puur speculeren en daar houden journalisten niet van.

Ik loop een blauwtje. Au.

Ik snap het niet, maar wil het snappen.

De keiharde afwijzing rijmt namelijk niet met zijn andere boodschappen: ‘De consument moet weer waar voor zijn bouwgeld krijgen’; ‘Ik geloof niet in commandopolitiek.’ ‘Vrijheid, verantwoordelijkheid.’

“Wacht nou maar af”, zeggen direct betrokkenen al een poosje. “Het systeem wordt goedkoper en toegankelijker.” Ik ben een optimist, maar ik moet het nog zien. Dan blijft het bovendien de vraag wie er iets opschiet met dit bouwwerk van regels. En welke doelen ermee worden bereikt.

Elk nadeel heeft zijn voordeel. Misschien dat stilaan doorgaan met de ‘milieuprestatieregels gebouwen en infrastructuur’ goed is voor de verkoopcijfers van mijn boek (Duurzaamheidsoorlog red.). Daarin leg ik namelijk uit hoe het spel werkt. Dat je als leverancier minimaal 15.000 euro per product kwijt bent voor het maken van een levenscyclusanalyse (lca). Dat die lca vervolgens opgaat in de anonimiteit van een lange berekening op gebouwniveau. Dat niemand eigenlijk de uitkomst snapt. Ik bied aan de hand van inspirerende verhalen van aannemers en architecten ook alternatieve spelletjes. U kunt uw lol niet op.

Bouwkwaliteit, de minister heeft er de mond vol van. Jammer dat hij een interview met mij niet van toegevoegde waarde acht. Maar ach, ik blijf een optimist. Rome werd ook niet in een dag gebouwd. En hoe erg is het dat je duurzame claims kunt kopen? De wetgever zegt dat het moet en de consument betaalt toch wel.

Thomas van Belzen, journalist Cobouw 

Reageren op deze blog? Dat kan op Twitter via @CobouwPolitiek en @CobouwNL 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels