artikel

Scheve dakgoot

bouwbreed Premium

Scheve dakgoot

De eerste herfststorm raast rond het huis. In korte, hevige buien valt veel water. Na wat problemen in voorgaande jaren verwerkt de dakgoot alles netjes richting hemelwaterafvoer. Fijn om binnen te zitten. En de aanbestedingspraktijk van het eerste jaar na de Aanbestedingswet te analyseren.

De impact ervan op sommige vlakken is duidelijk. Betere eisen. Emvi als gunningscriterium. U weet het. Maar andere wettelijke verplichtingen worden massaal genegeerd. Dat intrigeert me. Zo schrijft de wet voor dat je elke opdracht in percelen moet opdelen. Behalve als je het niet passend acht. Dan moet je het motiveren. Dat laatste doet Rijkswaterstaat consequent.

Andere aanbesteders breken er hun hoofd niet over. Geen percelen, geen motivering. Meestal zit ik daar ook niet zo mee. Kunstmatig percelen zoeken? Of een motivering bedenken voor iets wat eigenlijk voor de hand ligt? Liever niet. Toch is het frappant. Want haast niemand durft gemakkelijk over emvi heen te stappen. Ik zie emvi’s die zo zinledig zijn, dat ze alleen te verklaren zijn uit angst. Angst dat de motivering om het niet te doen, wordt doorgeprikt. Beter een slappe emvi dan te moeten nadenken over een valide motivering? Ook hiervoor geldt: liever niet.

Te veel druk op emvi, te weinig op percelen. Dat is niet in balans. Een beetje als die scheve dakgoot. De pijp aan één kant wordt nauwelijks benut, die aan de andere kant stroomt over. Het water klotst over de rand met alle schade van dien. Aan de pijp ligt het niet. Die is keurig gedimensioneerd. Zodra de goot goed afgehangen is, is het probleem weg. Ik vraag me af of het zo zou gaan met emvi en percelen. De balans herstellen. Emvi wat ontlasten, percelen meer gebruiken. Aan het instrumentarium ligt het niet. Dat is goed gedimensioneerd. Kwestie van nog even goed afhangen?

Joost Fijneman, hoofd Bouwend Nederland Advies

Reageer op de column via mail of www.Twitter.com/cobouwNL

Reageer op dit artikel