artikel

Blog: Quizzen met duurzaamheid

bouwbreed

Blog: Quizzen met duurzaamheid

“Wil jij deze helm hebben?” vroeg ik.
“Nee, ik wil je boek”, reageerde een jonge vrouw achter in de zaal.

 

Met mijn uitgever Martin hield ik in de Jaarbeurs Utrecht een duurzaamheidsquiz. We wilden de aandacht vestigen op mijn boek Duurzaamheidsoorlog, een dag voor ik het zou overhandigen aan Jacqueline Cramer.

 

PowerPoint, 20 vragen. Absurdisme met een serieuze ondertoon. Ik had pruiken en feestbrilletjes meegenomen. Nu iedereen de vragen had beantwoord, reikten we de prijzen uit. Wie de meeste antwoorden goed had, deed er in deze show niet toe. We wilden onze gasten min of meer in verbijstering achterlaten, zo van ‘Huh, wat is hier gebeurd?’ Dit geheel in lijn met de rekenregels voor duurzaam bouwen, die ook vrijwel niemand begrijpt.

 

Ze had het echt gezegd: “Ik wil je boek.”

 

Van mijn stuk gebracht liep ik met de nepbouwhelm in mijn hand terug naar de tafel waar onze trofeeën stonden uitgestald: een 10 jaar oude, nooit gebruikte decoupeerzaag, miniatuurmodellen van graafmachines, flessen wijn en namaakhelmen met het logo van Cobouw erop. Echt in trek waren die niet. Nadat de helm was afgewezen door het meisje, bood ik hem aan een ander aan. “Wilt u deze helm dan?

 

“Nee.”

 

Ik bespaarde de teleurgestelde helm het lopen van een derde blauwtje en legde hem terug op tafel.

 

“Het is tijd voor de laatste prijs”, zei mijn collega en vriend Martin.

 

Ik nam een exemplaar van mijn boek en liep ermee naar de jonge dame die niet zat te wachten op de helm. Ik verontschuldigde me tegenover alle andere deelnemers, benadrukte dat ik getrouwd ben en twee kinderen heb, maar gaf het boek toch aan diegene die het kleine niet eerde. Slappeling.

 

Na de quiz bleek dat mijn gevoel, mijn beste vriend, me weer niet in de steek had gelaten. De dame kwam namelijk met een andere net afgestudeerde jonge vrouw naar me toe: “We wilden jou boek allebei zo graag hebben. In Amsterdam lopen we precies tegen de problemen aan die jij aanstipt in je boek.”

 

Het raakte mij. Niet om de aandacht die ik kreeg, maar om de herkenning. Hierom ben ik journalist geworden, dacht ik.

 

Dat gevoel kreeg ik een dag later weer. Niet toen ik mezelf terughoorde op radio 1. Nee, toen een oudere lector mij aansprak. Al 30 jaar is hij in de weer met duurzaam bouwen. Steeds zag hij heel eenvoudige oplossingen sneuvelen doordat … Ook hij besloot: “Goed dat je dit boek geschreven hebt en dat je aandacht vraagt voor dit probleem.”

 

Zie in de bijlage hieronder de quiz en de goede antwoorden in het groen. 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels