artikel

De naakte waarheid

bouwbreed Premium

Twee weken geleden werd ons huis opgeleverd. Het moment dat je door je eigen voordeur binnenstapt, heeft iets magisch. Waar we níet rekening mee hadden gehouden, was dat die kaalheid de naakte waarheid laat zien. Ik dacht dat je, wanneer je meer dan drie ton uitgeeft voor iets, een product krijgt waar niets meer op aan te merken is.

Ik dacht zelfs dat je zou worden onthaald met een fles bubbels, een bos bloemen en een man/vrouw die je vol trots zou wijzen op de perfecte afwerking, de prachtige details en de ongekende mogelijkheden.

Maar het verliep anders. We werden verwelkomd door een aardige meneer van de projectontwikkelaar (tot zover klopte het plaatje nog) die vervolgens ruimte voor ruimte met ons doorliep om ons aan te wijzen wat nog niet goed was. Hûh?! Ik geef meer dan drie ton uit en dan blijken er nog allerlei zichtbare mankementen te zijn! Had die aardige meneer vooraf niet even met iemand anders (van de aannemer bijvoorbeeld) een rondje kunnen maken om op al die zichtbare onvolko menheden te wijzen, zodat die nog snel weggewerkt zouden kunnen worden, voordat de eigenaren het zouden zien?

Wat moest ik ervan denken dat het product waaraan ik zojuist mijn hele vermogen (en meer) had gespendeerd tal van gebreken vertoonde? Als het een boormachine van 100 euro was geweest, had ik ‘m ingeruild voor een goed werkend exemplaar. Maar ja, hier kon ik niet zomaar zeggen: doet u me maar een andere. Met de rug tegen een kale, niet geheel strakke muur, was het enige dat ik kon zeggen: ‘Kunt u het repareren?’ Wat zich toen voltrok was een vreemd spel. Iedereen die in de horeca werkt weet: de klant heeft altijd gelijk. Wij moesten met de technische omschrijving bij de hand controleren wat wel en wat niet tot de ‘noodzakelijke werkzaamheden’ behoorde. De stroommeter ontbrak. De vier dubbele stopcontacten waren vier enkele. Sleutels voor de ramen ontbraken. De stokken om de ventilatie mee open te zetten lagen op een hoopje in een hoek. Nadat we uit het raam hadden gehangen om te kijken of het schilderwerk buiten goed was (niet!) hadden we allebei een witte verfstreep over onze kleding. Een deel van de dingen kwam goed, maar ik had helemaal niet hoeven weten dat ze in eerste instantie niet goed waren. Na een twee uur durende rondleiding door mijn nieuwe huis was ik niet euforisch over mijn aankoop (een gevoel dat je toch wel graag zou willen hebben bij iets waarvoor je de komende jaren werkt). De moed zonk mij in de schoenen. Want als er zoveel zíchtbare gebreken waren, hoe kon ik er dan zeker van zijn dat er niet evenzovele ónzichtbare gebreken zouden zijn?

Navraag bij andere mensen die ooit een nieuwbouwhuis kochten, heeft me geleerd dat wat ons overkwam blijkbaar heel normaal is bij nieuwbouwhuizen. De oplevering is geen feest, maar een moment waarop je heel erg op je qui vive moet zijn.

Wat had ik graag 1000 euro extra betaald op dat enorme bedrag voor een vóóroplevering, waar niet ik, maar een kwaliteitsmanager of de aannemer samen met de projectontwikkelaar door het huis waren gelopen om al die oneffenheden weg te werken, zodat ik me alleen nog maar druk had hoeven maken waar ik de glazen voor de bubbels zo snel vandaan zou halen.

Margreet Botter, Amersfoort

Reageer op dit artikel